MGMT - Little Dark Age (2018)

Zin in! De 3 singles zijn alvast lekker?

Eindelijk! Zullen ze hun extreme vaagheid van MGMT (2013) hebben gematigd, voor weer wat meer pop? Raar blijven ze hoe dan ook (gelukkig) toch wel, maar dat album was mij een beetje teveel (te weinig) van het goede.
Die drie singles zijn alvast goede voortekens inderdaad!

Little Dark Age is wat mij betreft de meest interessante single van de drie.

Niet handig dat het album pas te koop is een week na het uitverkochte optreden in Amsterdam.

Ik vind Congratulations nog altijd een van de beste platen post-2000. MGMT was inderdaad hit and miss, maar de drie nummers doen mij geloven dat ze hun eigenzinnigheid toch beter hebben kunnen inpassen in een iets consistenter geheel. Alvast een van de platen waar ik het meest naar uitkijk in 2018!

When You Die is verschrikkelijk lekker en Little Dark Age ook! Bij Hand It Over slaan ze dan weer de plank mis helaas. PR had het ook precies zo omschreven. Het pakt niet zoals de rest van de nummers. Gelukkig track 10 geworden. Dus hoeven we niet te skippen mits het nummer natuurlijk steeds maar beter gaat worden.

Ariel Pink heeft stukje geschreven van When You Die en de track James hebben ze geschreven toen ze aan de LSD zaten. Ik vind Little Dark Age echt ijzersterk. Toch wel eer erg benieuwd naar deze!

Alle 3 de singles zijn goed. Maar ik ben ook fan van het eerste uur.

Ale vooruit, LSD? Gewone mannen zijn het inderdaad niet

De titeltrack is in ieder geval al fantastisch!

Eerste luisterbeurt begint, ik ben zeer benieuwd!

Officiële stream? (Waarschijnlijk niet)

Nein?

Een erg verrassend en ietwat vreemd album, maar wat een pareltjes staan hier op.
Van sommige nummers als One Thing Left To Try/ Me and Michael/James zou je niet in eerste instantie verwachten dat het door MGMT gemaakt zou zijn.
Vond het eerst even wennen maar ben positief verrast.

Ik kan slecht wennen aan She Works Out Too Much en Me and Michael. De rest is dikke voldoende tot bij vlagen zeer goed. Ik heb meer luisterbeurten nodig voor het uiteindelijke cijfer.

Die 2 vind ik dan weer bij de beste nummers op het album horen

Grappig hoe dat kan verschillen... Momenteel zijn One Thing Left to Try, TSLAMP en uiteraard de titeltrack favoriet hier.

Wat me opvalt is de knulligheid van de opnames met stomme koortjes en antiek klinkende synths.
Zelf de hoes doet mee. Zal zeker de bedoeling zijn en het wonderlijke is dat het ook nog werkt.
Days That Got Away : vrijwel instrumentaal, gewoon opmaak naar beste song op LDE:
One Thing Left to Try : zelfs manier van zingen is hier zo lullig mogelijk.

Eerste oordeel: beter dan verwacht met groeipotentie.

De eerste MGMT release die op mijn radar verschijnt. En wat is She Works Out Too Much toch geweldig hilarisch. Ik wil nu zweetbandjes aandoen en aerobics-instructeur worden.

Oké, halverwege de eerste luister beurt nu. Dit klinkt verrassend lekker zeg. Had MGMT eigenlijk al een tijdje afgeschreven, maar er zat toch nog wat in het vat.

komt nog wel, had in het begin precies het zelfde, ook James voelde ik niet, nu zijn dat juist mijn favoriete nummers. heerlijk zoet en zoals blur8 ook zegt; af en toe is het heel knullig en 80's (de drumfills en de superzoete synths bijv) maar het werkt enorm goed.

Klopt, She Works Out Too Much komt nu al wat beter binnen, zeker nu ik de lyrics ook tot me heb genomen (ik ben van de muziek, tekst komt bij mij altijd op de tweede plaats). Me and Michael werkt nog steeds niet voor me. Met 'knulligheid' heb ik op zich geen problemen. De (bass)drumfills aan het eind van Little Dark Age bijvoorbeeld: zo voorspelbaar en kneuterig maar o zo lekker. Ook heb ik de 80s synthpop en het grootste deel van de new wave redelijk bewust meegemaakt als kind/tiener, dus daar kan het ook niet echt aan liggen. Of juist wel natuurlijk... misschien herinnert het me ergens op een negatieve manier aan?

De eerste paar luisterbeurten zeggen mij dat dit een topplaat is geworden, eindelijk. Na twee goede eerste albums ben ik ze een beetje uit het oog verloren maar ik heb ze weer in het vizier!

Na het debuut , waarvan ik Electric Feel nog regelmatig draai. was ik afgehaakt.
Dit album klinkt na een eerste luisterbeurt erg goed.
Prachtige productie, die niet te glad wordt, hetgeen best knap is wanneer je het instrumentarium bekijkt en de genres waarnaar geknipoogd wordt.
Nog maar eens draaien nu en later terugkomen voor een oordeel.

Ben uit de sterren uitslag. met 10 tracks is het wel duidelijk.
2,3,5,7,8,9 Zijn m.i.zonder discussie. ieder 1 punt.
1,4,6,10 overtuigen mij onvoldoende en leveren samen ook nog een half op.
7/10 dus 3,5. mooie score toch.

Wat zit iedereen te zeuren over hand it over. Briljante track.

MGMT klonk nog nooit zoveel als Tame Impala op die track, maar ik vind het ook absoluut een fijn nummer!

Moet ook denken aan The Beach Boys. prachtig nummer inderdaad, hij krijgt van mij dan ook een sterretje.

Wie de recensies van Little Dark Age, de nieuwe plaat van MGMT, leest, krijgt meestal dezelfde eerste paragraaf voorgeschoteld. Oracular Spectacular, hun debuutalbum (of toch onder de naam MGMT), was een perfecte popparel, Congratulations was te niche en MGMT was een muzikaal fiasco. En hoera, deze vierde toont dat ze het toch nog in zich hebben om deftige muziek te maken! Iedereen die mij kent weet dat ik bovenstaande nonsens vind. Congratulations is een meesterwerk dat, in mijn bescheiden mening, qua geheel beter werkt dan Oracular Spectacular, maar geen hippe singles heeft. Dat hun derde selftitled hit and miss was, ga ik echter niet ontkennen.

Maar uit de algemene consensus bleek dat quasi iedereen MGMT had opgegeven. Vooruitgeschoven single Little Dark Age, waarbij de synths prominent richting jaren 80 met mascara lonkten, deed het volk opnieuw hopen. Ook de andere drie nummers die op voorhand werden vrijgegeven toonden eenzelfde tendens. Gelukkig is de kern van wat MGMT zo leuk maakt gebleven, ook wanneer ze de jaren ’60 gedeeltelijk inruilen voor de jaren ’80.

Opener She works out too much toont meteen dat ze nog steeds over voldoende humor beschikken, met de catchphrase The only reason it never worked out was he didn’t work out enough,. Het eerder vermeldde Little Dark Age zorgt voor de donkere, melancholische toon, maar voor de rest is het materiaal vooral geschikt om de ogen te sluiten en te zweven.

When you die bevat dezelfde humor als het openingsnummer, al is deze hier wat zwarter. Het is een formule die zich her en der herhaalt, zoals op het (vermeende) LSD-nummer James of de halve instrumental Days that got away. Soms wordt de springerigheid opzijgeschoven voor ingetogenere zeemzoetigheid, vooral op Me & Michael, When you’re small (Op Congratulations had dit nummer waarschijnlijk twee keer zo lang geduurd) en afsluiter Hand it over. De balans tussen deze gezapige nummers en de meer springerige variant zit echter soms wat verkeerd, vooral op de tweede helft van het album.

Little Dark Age is opnieuw een sonisch avontuur, waar VanWygaarden en Goldwasser zich nog steeds laten gaan met allerlei instrumentalistische avonturen. Alleen is het verpakt in het format van een meer traditionele popplaat en hebben ze de drang om ongebonden te experimenteren voorlopig gelaten voor wat het was. Misschien hadden ze zelf het gevoel dat dit hun laatste kans was. Wat er ook van aan is, Little Dark Age is genietbaar en biedt voldoende eigenaardigheden om er opnieuw een erg fijne MGMT-luisterervaring van te maken.

De eerste beluistering valt goed, iets wat onverwacht.

Toch is dit meer Synthpop dan Indie Pop, Indie Rock, Psychedelische Rock zoals het op Discogs wordt aangemerkt.

Ook zou ik op dit moment eerder kiezen voor de net uitgekomen nieuwe van IAMX, maar dit album kan zeker nog groeien.

Na de deceptie van Franz Ferdinand klinkt dit een stuk hoopvoller. Me and Michael springt er bovenuit voor mij, maar ook de rest klinkt aangenaam.