Eels - The Deconstruction (2018)

Nieuwe wegen zullen er waarschijnlijk niet ingeslagen worden, maar een nieuwe Eels is toch altijd fnog goed nieuws. En The Deconstruction is alvast een behoorlijk fijne vooruitgeschoven single.

Wat een lekker nummer is The Deconstruction zeg. Bevalt me op het eerste gehoor een stuk beter dan zijn vorige plaat.

Dat titelnummer is wel heel erg lekker!! Maakt me zeer benieuwd naar deze plaat. Hun vorige heb ik nooit beluisterd, maar draai Hombre Lobo en beautiful freak wel regelmatig.

Fijne nieuwe track van de heer E. en z'n band. 't Is alweer even geleden dat hij nog eens met een nieuwe plaat op de proppen kwam, dus ik heb hier wel zin in.

Tweede single klinkt ook fijn.

EELS - Today Is The Day (AUDIO) - from THE DECONSTRUCTION - out April 6 - YouTube

Titelnummer is prachtig, Today Is The Day bevalt ook prima, kijk hier naar uit!

Gaaf, een nieuwe Eels. Ik kijk er al naar uit.
Nieuwe single vind ik nochtans best aardig, maar iets te makkelijk.

Mr. E doet het dit keer met en hoop korte nummers, als ik de tracktijden zo zie...Dat voorspelt krachtige nummers met duidelijke kop en staart? Veel ruimte en tijd om uit te waaieren heeft E zich niet gegund...afgaande op de tracktijden. Ben benieuwd.

Nieuwe single alert: Premonition

En alweer een mooi nummer. Ik kijk erg uit naar dit nieuwe album van Eels.

Moest ff wennen aan The Deconstruction maar hij klinkt nu toch best fijn!

Bone Dry mag er ook zijn. Kijk hier erg naar uit.

Bone Dry is het beste nummer wat ik tot nu toe gehoord heb.

Helemaal mee eens, heerlijk nummer. Ik kijk enorm uit naar het album!

Is deze al gelekt?

Zal het ooit nog veranderen met dit bandje? De kwaliteit is en blijft degelijk. Alles op 4* met een paar kleine uitzonderingen in de vorm van één 3,5* (en als ik die weer een ga beluisteren kan dat zomaar ook nog veranderen) en twee 4,5*.

Het is nu niet anders. Ook dit album van EELS vind ik weer heerlijk luisterbaar. Typisch zo'n band die het nooit fout zal doen bij mij, maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ze nooit echt zijn uitgegroeid tot persoonlijke favorieten, ondanks al die degelijke scores. Zelfs een live belevenis helpt daar niet echt bij.

Toch fijn van die degelijkheden in het huidige muzieklandschap. The Deconstruction is zeker niet hun beste album en zal voor sommigen misschien zelfs wat tegenvallen, maar ik kan er prima mee uit de voeten de komende tijd. Het is dat we geen 3,75* kunnen geven hier

Naar Eels-maatstaven vrij magertjes, net als de vorige drie albums. Nog altijd ruim voldoende, maar de sleet zit er duidelijk in. Had na vier jaar eigenlijk op beter gehoopt.

Ja. Sterker nog, je kan hem om 00.00 op spotify al vinden en morgen in de winkels!

Carrière hoogtepuntje, dit. Minder uptempo, maar wel z'n meest fris klinkende plaat sinds... Hombre Lobo? Perfect voor de lente en zomer.

Zo op het eerste gehoor gewoon weer een goede Eels plaat! Niks nieuws onder de zon. Maar wel weer met mooie liedjes. En fraai gearrangeerd en geproduceerd. Zelfs al zou E heel, heel erg z'n best doen, dan nog kan hij geen slechte plaat maken. Zo lijkt het....Wat een loser!

Mij valt het wat tegen zo op het eerste gehoor. De scherpte lijkt er wat af bij sommige nummers.
Wel heel sterk vind ik het openingsduo, die zijn heel erg goed.

Ben een beetje Eels-moe, kweenie waarom, als het spontaan 's voorbij komt in een of andere shuffle vorm, skip ik het vaak.

Twee openingsnummers zijn idd best goed, maar zijn stemgeluid stoort me al weer snel (terwijl ik dat eerst juist zo mooi vond aan Eels, vreemd)

Op het eerste gehoor geen hoogvlieger, nee, deze nieuwe eels. Eigenlijk valt alleen Rusty Pipes echt op. Maar ach, wat geeft het, eelsplaten zijn toch altijd wel lekker.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eels - The Deconstruction - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de zomer van 1996 was er opeens Beautiful Freak van Eels. Het debuut van de band rond de Amerikaanse muzikant Mark Oliver Everett, inmiddels vooral bekend als E, sloeg in als de spreekwoordelijke bom en verpakte een bijzonder eigen geluid in werkelijk gitzwarte songs.

Het is voor mij het geluid van de zomer van 1996 en zeker ook van de herfst en winter die volgden en ik denk niet dat 1996 uiteindelijk een betere plaat heeft opgeleverd dan de eerste van Eels.

De sensatie van het zo bijzondere debuut heeft Eels wat mij betreft nooit meer kunnen evenaren laat staan overtreffen, maar de band uit Los Angeles, met E als enige constante, heeft inmiddels wel een flinke stapel prima platen op haar naam staan.

Hier zitten een aantal platen tussen die alles bij elkaar genomen misschien nog wel beter en indrukwekkender zijn dan Beautiful Freak, waaronder zeker Electro-Shock Blues uit 1998 en Hombre Lomo uit 2009, maar als ik er één mag meenemen naar een onbewoond eiland, kies ik absoluut voor het debuut van Eels, dat ik inmiddels noot voor noot ken.

Waar het geluid op Beautiful Freak in 1996 totaal anders klonk dan alles wat ik gewend was, klinkt de nieuwe plaat van Eels echt vrijwel onmiddellijk vertrouwd. The Deconstruction bevat een aantal ingrediënten die ook op het debuut van de band een cruciale rol speelden, waaronder natuurlijk de zo herkenbare stem van E, de subtiele en opvallende instrumentatie en de zeker ook de zo karakteristieke donkere sfeer.

The Deconstruction is, net als vrijwel al zijn voorgangers, zeker geen vrolijke plaat, maar voor Eels begrippen klinkt het in muzikaal opzicht allemaal verrassend zonnig en hier en daar zelfs lichtvoetig.

Op The Deconstruction wordt de uit duizenden herkenbare stem van Mark Oliver Everett vooral omgeven door heerlijk zweverig of juist pastoraal klinkende synths, maar net als op vrijwel alle andere platen van de band, spelen ook de direct aan Eels te relateren gitaarlijnen een belangrijke rol en duiken verder hier en daar de van de band bekende stuwende ritmes op. Opvallend is de grote rol voor strijkers, wat de stemmige uitwerking van de songs op de plaat nog wat verder vergroot.

Ook The Deconstruction is natuurlijk niet zo goed of memorabel als het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide debuut van Eels uit 1996, maar vooralsnog vind ik het zeker een van de aangenamere platen van de band.

E kleurde zijn muziek de afgelopen decennia soms wel erg donker en deprimerend in en daar moet je tegen kunnen. Van mij mag het wel wat opgewekter en dat is precies hoe Eels klinkt op The Deconstruction. Eels ging op een aantal van de vroegere platen flink los, maar The Deconstruction is een vooral ingetogen en stemmige plaat, al zitten er ook wel wat uptempo songs tussen de maar liefst 15 songs waarmee E op de proppen komt.

Het zijn songs die met zevenmijlslaarzen door het inmiddels rijke oeuvre van de band springen en die flink blijven steken bij de plaat uit 1996 die velen zo dierbaar is. Opvallende plaat van een bijzonder mens en muzikant. Ook The Deconstruction is mij inmiddels dierbaar. Erwin Zijleman

Uhmm, ik kom toch een beetje terug op m'n eerdere oordeel, met name door Bone Dry blijf ik rondhangen en luister 'm dan meestal helemaal af.

Om Fathead te parafraseren: deze is toch wel lekker

De zoveelste 'prima plaat' van E. Met een paar sterke songs die het live prima gaan doen. Maar het is ook wel weer een plaat op de automatische piloot, zonder echte verrassingen en wat filler. Gedegen, sterk qua opbouw en thematisch vertrouwd. Maar ook een tikje safe/belegen. Been there, done that, dat gevoel. Bij een mindere artiest zou ik op dit punt allang zijn afgehaakt. Dat doe ik hier niet, daarvoor is het muzikaal simpelweg te goed. Maar ik blijf toch wel een beetje hopen dat E nog een keer aan komt met een echt meesterwerk of desnoods met een draak van een album waarop in ieder geval meer risico wordt genomen. Misschien moet hij eens wat andere muzikanten of producers om zich heen dulden? Of zich een keer storten iets dat niet autobiografisch is? Een filmscore, een coverplaat, een sci-fi-opera? Geen idee, maar nog zes van dit soort albums gaat vermoedelijk toch vervelen.

Ik kan me volledig vinden in het bericht van Bert Wasbeer. Muziek is niet slecht, maar idd, het gevoel van Been There, done that.

Plaat is oké, maar inmiddels wel wat platgetrapte paden die Marc Oliver Everett hier met zijn kompanen bewandelt.

Die Bone dry is wel heel erg fijn. Ik zal de rest eens beluisteren.

Een eeuwigheidje niet meer geweest op deze site, maar een nieuwe Eels leek me wel een aardige gelegenheid hier weer eens een meninkje achter te laten. Wie mij hier nog kent weet immers vast wel hoeveel deze artiest voor mij betekent.

Ach, E had dit album beter The Deception kunnen noemen. Niet dat het slecht is; ik geniet van elk Eels-album, ook de zwakkeren. Maar op de drie uitstekers van dit album (nooit was het zo makkelijk voor mij die hier aan te kruisen): The Deconstruction, Bone Dry en Rusty Pipes laat hij horen nog wél songs te kunnen schrijven die verrassend klinken, die je weer eens eventjes de lucht intillen, je emoties bezorgen die normaal niet samengaan. Als de gehele plaat van dit niveau was, was het met gemak z'n beste geweest sinds Blinking Lights. Maar net als élke plaat sinds dat gedoodverfde magnum opus bestaat het merendeel uit liedjes die hij zo in z'n slaap geschreven had kunnen hebben. Slecht wordt het nergens, en als geheel luistert het prima weg, maar de 'wederopstanding' waar ik zo op gehoopt had is het zeker niet.

Héél even (ik luisterde eenmaal naar de titelsong voordat de plaat uitkwam, had ik misschien ook niet moeten doen) dacht ik dat hij die middelmatigheid eindelijk eens had weten te doorbreken. Blijkbaar zit er toch nog wel een meesterwerkje ergens in hem. Maar helaas. Zal waarschijnlijk ook wel nooit meer gebeuren dan, beter te accepteren dat het zo is en blij zijn met de paar puike liedjes die elke plaat toch wel weer met zich mee weet te brengen. Ik denk dat ik maar een playlistje samen ga stellen met de uitschieters van die zes post-blinking-albums en dan kom je tenminste op iets uit dat prima naast al het werk van daarvoor kan staan.

Tenslotte nog wel een gedachte over die drie songs en waarom ze me - veel meer dan de uitschieters van die voorgaande albums - zo doen opveren: het voorgaande werk was naar mijn smaak teveel gericht op ofwel hard/luid/rauw dan wel zacht/melancholisch/gevoelig, maar voornamelijk de titeltrack doet me denken aan wat Eels in eerste instantie zo onweerstaanbaar maakte in liedjes als Novocaine For The Soul, Last Stop This Town, Flyswatter en Bus Stop Boxer: juist de middenweg tussen die twee uitersten. Die steeds net iets te traag voelende midtempo-rock waar trippy productie en rauwe emotie elkaar op bevreemdende wijze vinden (op Tomorrow Morning en Wonderful, Glorious deed hij weliswaar nog wel enkele pogingen iets daarvan terug te brengen, maar de tracks waren dan gewoon weer net niet sterk genoeg).

En het is echt niet zo dat E nou per se het wiel compleet opnieuw hoeft uit te vinden. 'Zo onverwacht' merkte mijn zevenjarige op toen de titelsong na een korte stilte doodleuk werd hervat. Dat E dit trucje al tientallen keren heeft toegepast - er haast mee is vergroeid zou je kunnen zeggen - hoeft haar luisterervaring nog niet te kleuren, maar ook als je hem wél van mijlenver aan voelt komen werkt het toch gewoon nog wonderlijk goed. Wat dat betreft mag E tot in de lengte der dagen zichzelf blijven herhalen, zolang hij maar het soort muziek blijft herhalen dat hem zo bijzonder maakt. Muziek die als weinig anders klinkt dan Eels. Een hele plaat vol daarmee zou prachtig zijn op een dag, maar anders blijf ik van frustrerende allegaartjes als The Deconstruction toch ook nog best genieten.

Mooi verwoord Kaaasgaaf, de drie tracks die jij noemt steken er wat mij betreft ook ver bovenuit en doen qua sound het meeste denken aan zijn vroegere albums. Al moet ik zeggen dat ik de rest van het album ook erg genietbaar vind. Maar E moet beter kunnen.