Eels - The Deconstruction (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eels - The Deconstruction - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de zomer van 1996 was er opeens Beautiful Freak van Eels. Het debuut van de band rond de Amerikaanse muzikant Mark Oliver Everett, inmiddels vooral bekend als E, sloeg in als de spreekwoordelijke bom en verpakte een bijzonder eigen geluid in werkelijk gitzwarte songs.

Het is voor mij het geluid van de zomer van 1996 en zeker ook van de herfst en winter die volgden en ik denk niet dat 1996 uiteindelijk een betere plaat heeft opgeleverd dan de eerste van Eels.

De sensatie van het zo bijzondere debuut heeft Eels wat mij betreft nooit meer kunnen evenaren laat staan overtreffen, maar de band uit Los Angeles, met E als enige constante, heeft inmiddels wel een flinke stapel prima platen op haar naam staan.

Hier zitten een aantal platen tussen die alles bij elkaar genomen misschien nog wel beter en indrukwekkender zijn dan Beautiful Freak, waaronder zeker Electro-Shock Blues uit 1998 en Hombre Lomo uit 2009, maar als ik er één mag meenemen naar een onbewoond eiland, kies ik absoluut voor het debuut van Eels, dat ik inmiddels noot voor noot ken.

Waar het geluid op Beautiful Freak in 1996 totaal anders klonk dan alles wat ik gewend was, klinkt de nieuwe plaat van Eels echt vrijwel onmiddellijk vertrouwd. The Deconstruction bevat een aantal ingrediënten die ook op het debuut van de band een cruciale rol speelden, waaronder natuurlijk de zo herkenbare stem van E, de subtiele en opvallende instrumentatie en de zeker ook de zo karakteristieke donkere sfeer.

The Deconstruction is, net als vrijwel al zijn voorgangers, zeker geen vrolijke plaat, maar voor Eels begrippen klinkt het in muzikaal opzicht allemaal verrassend zonnig en hier en daar zelfs lichtvoetig.

Op The Deconstruction wordt de uit duizenden herkenbare stem van Mark Oliver Everett vooral omgeven door heerlijk zweverig of juist pastoraal klinkende synths, maar net als op vrijwel alle andere platen van de band, spelen ook de direct aan Eels te relateren gitaarlijnen een belangrijke rol en duiken verder hier en daar de van de band bekende stuwende ritmes op. Opvallend is de grote rol voor strijkers, wat de stemmige uitwerking van de songs op de plaat nog wat verder vergroot.

Ook The Deconstruction is natuurlijk niet zo goed of memorabel als het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide debuut van Eels uit 1996, maar vooralsnog vind ik het zeker een van de aangenamere platen van de band.

E kleurde zijn muziek de afgelopen decennia soms wel erg donker en deprimerend in en daar moet je tegen kunnen. Van mij mag het wel wat opgewekter en dat is precies hoe Eels klinkt op The Deconstruction. Eels ging op een aantal van de vroegere platen flink los, maar The Deconstruction is een vooral ingetogen en stemmige plaat, al zitten er ook wel wat uptempo songs tussen de maar liefst 15 songs waarmee E op de proppen komt.

Het zijn songs die met zevenmijlslaarzen door het inmiddels rijke oeuvre van de band springen en die flink blijven steken bij de plaat uit 1996 die velen zo dierbaar is. Opvallende plaat van een bijzonder mens en muzikant. Ook The Deconstruction is mij inmiddels dierbaar. Erwin Zijleman

Een eeuwigheidje niet meer geweest op deze site, maar een nieuwe Eels leek me wel een aardige gelegenheid hier weer eens een meninkje achter te laten. Wie mij hier nog kent weet immers vast wel hoeveel deze artiest voor mij betekent.

Ach, E had dit album beter The Deception kunnen noemen. Niet dat het slecht is; ik geniet van elk Eels-album, ook de zwakkeren. Maar op de drie uitstekers van dit album (nooit was het zo makkelijk voor mij die hier aan te kruisen): The Deconstruction, Bone Dry en Rusty Pipes laat hij horen nog wél songs te kunnen schrijven die verrassend klinken, die je weer eens eventjes de lucht intillen, je emoties bezorgen die normaal niet samengaan. Als de gehele plaat van dit niveau was, was het met gemak z'n beste geweest sinds Blinking Lights. Maar net als élke plaat sinds dat gedoodverfde magnum opus bestaat het merendeel uit liedjes die hij zo in z'n slaap geschreven had kunnen hebben. Slecht wordt het nergens, en als geheel luistert het prima weg, maar de 'wederopstanding' waar ik zo op gehoopt had is het zeker niet.

Héél even (ik luisterde eenmaal naar de titelsong voordat de plaat uitkwam, had ik misschien ook niet moeten doen) dacht ik dat hij die middelmatigheid eindelijk eens had weten te doorbreken. Blijkbaar zit er toch nog wel een meesterwerkje ergens in hem. Maar helaas. Zal waarschijnlijk ook wel nooit meer gebeuren dan, beter te accepteren dat het zo is en blij zijn met de paar puike liedjes die elke plaat toch wel weer met zich mee weet te brengen. Ik denk dat ik maar een playlistje samen ga stellen met de uitschieters van die zes post-blinking-albums en dan kom je tenminste op iets uit dat prima naast al het werk van daarvoor kan staan.

Tenslotte nog wel een gedachte over die drie songs en waarom ze me - veel meer dan de uitschieters van die voorgaande albums - zo doen opveren: het voorgaande werk was naar mijn smaak teveel gericht op ofwel hard/luid/rauw dan wel zacht/melancholisch/gevoelig, maar voornamelijk de titeltrack doet me denken aan wat Eels in eerste instantie zo onweerstaanbaar maakte in liedjes als Novocaine For The Soul, Last Stop This Town, Flyswatter en Bus Stop Boxer: juist de middenweg tussen die twee uitersten. Die steeds net iets te traag voelende midtempo-rock waar trippy productie en rauwe emotie elkaar op bevreemdende wijze vinden (op Tomorrow Morning en Wonderful, Glorious deed hij weliswaar nog wel enkele pogingen iets daarvan terug te brengen, maar de tracks waren dan gewoon weer net niet sterk genoeg).

En het is echt niet zo dat E nou per se het wiel compleet opnieuw hoeft uit te vinden. 'Zo onverwacht' merkte mijn zevenjarige op toen de titelsong na een korte stilte doodleuk werd hervat. Dat E dit trucje al tientallen keren heeft toegepast - er haast mee is vergroeid zou je kunnen zeggen - hoeft haar luisterervaring nog niet te kleuren, maar ook als je hem wél van mijlenver aan voelt komen werkt het toch gewoon nog wonderlijk goed. Wat dat betreft mag E tot in de lengte der dagen zichzelf blijven herhalen, zolang hij maar het soort muziek blijft herhalen dat hem zo bijzonder maakt. Muziek die als weinig anders klinkt dan Eels. Een hele plaat vol daarmee zou prachtig zijn op een dag, maar anders blijf ik van frustrerende allegaartjes als The Deconstruction toch ook nog best genieten.