Young Fathers - Cocoa Sugar (2018)

Lord is weer als vanouds, maar In My View valt me erg tegen. Nog even afwachten.

Ik vind In My View juist geweldig, dat mag nu eens een wereldhit worden van mij

Die beat van Toy is erg aanstekelijk.

Inderdaad klein beetje mijn mening over In My View herzien. Beetje teveel chorus, maar daardoor weer eerder iets voor op de radio. Niet dat er nog Nederlandse stations bestaan die goede muziek draaien.

Hyped.. Voor mij sowieso 1 van de beste live acts ooit gezien. Kan ook niet wachten tot 7 april wanneer ze weer optreden in paradiso.

Ik denk hun beste en meest consistente plaat tot nu toe. Nog altijd maken ze uitdagende en vreemde tunes, maar ze zijn ook spannend en melodieus. Ook verwelkom ik de toegenomen Gospel die we horen in bijvoorbeeld See How, Lord en Border Girl.

Net besteld samen met remastered versie van TAPE ONE/TWO. Kan niet wachten.

Na de eerste luisterbeurten in de wolken met dit plaatje. Ik heb Young Fathers' aanpak (de weirdo pop) en hun opzet (hun queer-gehalte) altijd weten te smaken, maar nooit voor een volledige plaat. Daar vond ik hun albums net niet constant genoeg voor.

Maar dit! Het lijkt erop dat ze met 'Cocoa Sugar' eindelijk een all-killerplaat gemaakt hebben. Goeie timing van de plaat ook, want de breekbaarheid van deze kerels is net wat we kunnen gebruiken in tijden van #metoo en #toxicmasculinity.

Moeilijk favorieten te kiezen, maar voorlopig ga ik voor de creepy gospel van 'Lord', het wiegelied 'Tremolo' en de ondergrondse clubvibes van 'Bordel girl'.

Wat een gruwlijk vette plaat is dit zeg! De plaat is kort maar daardoor wel lekker stekelig, vol verknipte beats en samples. Soms spookachtig en grimmig en dan weer soulvol. Favorieten zijn In My View, Tremolo, maar ook het synisch klinkende Wow en het springerige Toy zijn het vermelden waard. Maar ik zou de hele plaat wel kunnen noemen, want eigenlijk is alles steengoed. Het is mijn eerste kennismaking met Young Fathers, maar mijn interesse naar meer werk van de band is gewekt. Met Cocoa Sugar hebben ze in ieder geval een dijk van een plaat gemaakt!

Lichtelijk geniale plaat. Die gasten sporen niet.

Ze sporen niet omdat ze een geniale plaat hebben gemaakt? Oke?..

Lijkt de hoes van dit album niet heel wat op de hoes van dit new-wave-album van Devo? Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978).

Nee.

Op eerste gehoor meer een geheel dan zijn voorganger WMABMT. Tevens hebben The Young Fathers hun sound geperfectioneerd en zijn zij in geheel een stuk volwassener gaan klinken. Hier ga ik nog veel plezier van beleven.

TV on the Radio meets Massive Attack. Het was een inspirerend bezoek blijkbaar.

Ik denk dat het moeilijk wordt voor mij om Tape One en Tape Two to overtreffen, maar dit klinkt wel weer lekker lo-fi. Toch krijg ik hierbij steeds meer het gevoel dat het minder krachtig is dan de eerste twee tapes (ik heb de tussentijdse albums een stuk minder veel beluisterd eigenlijk). Er was een dreigend, duister randje wat perfect paste bij de donkere brommende synths en stoffige, maar tegelijkertijd bonkende drums. Die sfeer die je sterk hoort op bijvoorbeeld Rrramanda mis ik hier een beetje. Het kabbelt slechts wat voort, heb ik het gevoel.

Ik heb het nog niet in zijn geheel aandachtig beluisterd, maar dit zijn mijn eerste impressies.

Vind hem eerder hier op lijken: Midnight Cowboy, Polish Movie Poster - polishposter.com

Ja, nou je het zegt. Dat is de film met Dustin Hoffman, die daarnaast acteur Jon Voight en regisseur John Schlesinger bekend maakte.

Ik heb Cocoa Sugar nu pas een paar keer in zijn geheel geluisterd, en ik vind het een geslaagd album geworden! Hij is in mijn ogen een stukje beter dan hun vorige twee langspelers, waar ik niet erg van onder de indruk was. De dissonante composities zijn effectiever, de nummers zijn catchy'er, de gospelelementen zijn weer dominant aanwezig, de rapverses passen beter bij de beats, en de productie is meer gepolijst. Zo goed als op de sterkste momenten van hun debuut-EP's wordt het nog niet, maar het lijkt een flinke stap in de goede richting. Favorieten zijn voorlopig Wow, Holy Ghost, en Toy.

Ze hebben laatst ook indruk gemaakt bij Later... with Jools. Vind Toy sowieso wel een erg fijne track.

In elk geval één van de mooiste hoezen van het jaar vind ik. En in my view staat het beste nummer ook bovenaan bij de favoriete tracks.

Een eigen sound die zich niet in hokjes laat duwen. Dat maakt het op zich wel interessant. Benieuwd ook hoe ze live klinken. Maar daarnaast blijf ik toch wat op mijn honger zitten omdat de muziek vrij afstandelijk klinkt. Echt overweldigen doet het bij mij niet. En er blijft na een paar luisterbeurten ook niet meteen iets hangen. Maar op zich is er zeker niets mis met dit album.

Hmm, nadat "Heavy Heavy" reeds uitgekomen is, weer eens dit album opgezet. Dit blijft echt een dijk van een plaat. Een stuk sterker dan het nieuwe album IMO.

Dat is grappig, want ik vind juist Heavy Heavy een stuk boven dit album uitsteken. Op Cocoa Sugar hoor ik nog best wat probeersels en dingen die niet helemaal lekker uit de verf komen, maar op Heavy Heavy heb ik het gevoel dat elke verse, elk koortje op precies de juiste plek zit. Qua vibe bevalt die plaat me ook een stuk beter, wat niet wil zeggen dat Cocoa Sugar me niet bevalt.

Grappig, inderdaad. Ik vind dat er bij heavy, heavy er een duidelijkere stijl is, maar de liedjes minder puntig zijn. De tracks gaan wat meer in elkaar over en er is minder verschil te ontdekken tussen de tracks.