Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978)

Ik stuitte voor het eerst op Devo toen ik Neil Youngs Human Highway film bekeek. Devo speelt daarin ook op hilarische wijze met Young samen.

Dit debuut bevalt mij wel. Punky new wave met een hoop humor en vaagheid. Daarmee hebben ze toch een behoorlijk eigen smoelwerk gecreëerd.

En toen zag ik ze live in Melbourne. Net 2 dagen de shock van een koude winter naar tropische hitte. In de hal waar ze speelden was het 50 graden Celsius. Zelfs alle Melbournians vielen dood van hun stoel. Maar DEVO ? They are not men, but fab musicmachines. Wat een thrills. Live en op die eerste 3 platen, welke ze begin 1982 uit hadden. Heb ook een bootleg uit 1979. Sensationeel. Net als deze eerstling.

Bowie en Eno streden erom wie deze plaat mocht produceren. Het werd Eno. Prachtige plaat.

Welke bootleg? He, she or it's Devo?

Briljante plaat..klinkt totaal niet gedateerd..

Soms zou je toch echt denken dat je naar de Talking Heads aan het luisteren bent. Niet zo gek, aangezien ook deze plaat is gemaakt met Brian Eno achter de knoppen.

Leuke plaat verder, bij vlagen zelfs geniaal. Gaat nergens vervelen.

Fokking briljant.
Satisfaction is mss wel de beste koffer ooit

Toen dit album in 1978 verscheen was Devo die rare band die Satisfaction hadden gecovered en was het een hype. Rare pakken, bewegingen en Brian Eno achter het mengpaneel. Dan is er voldoende aanleiding om naar de platenwinkel te rennen. Daar aangekomen niet weten welk kleur vinyl je moest kiezen. Maar de transparante versie gekozen en gekleurd vinyl was toen nog niet erg in zwang. Jaren later draait die half-doorzichtige LP voor de zoveelste keer zijn rondjes.

Heel erg fijne upbeat weirdness. Had wel van de band gehoord, maar een aanprijzing van Trey Spruance ergens, een tijdje terug, spoorde me aan om nog weer eens op zoek te gaan. 4,5*.

Misschien wel wat voor Juul1998B?

Thanks voor de aanbeveling!
Ik heb een nummer gehoord en het klinkt zeker als iets voor mij! Doet me aan talking heads denken.
Daarom tag ik Koen St
Binnenkort hele album luisteren, ik zet m op mn lijst

[quote]Juul1998B schreef:

Doet me aan talking heads denken.
Daarom tag ik Koen St

Deze staat al een tijdje op mijn lijste dus ik ga deze dan maar ook zeker checken binnenkort

Mei 1978 hoorde ik een knotgek liedje in de Tipparade. Het origineel van (I Can’t Get No) Satisfaction kende deze jonge tiener inmiddels van Hilversum 3, maar de nieuwe versie mocht er ook zijn. Rare zang en een raar ritme maar onweerstaanbaar. Gespeld als (I cån't gèt mé nö) Såtisfactiön stond het vier weken in die lijst, zonder de Top 40 te halen. Wel één week in de Nationale Hitparade: in juni haalde het #48.

September 1977 verschenen op eigen label Booji Boy: de debuutsingle van Devo, afkomstig uit Akron, Ohio. Zoals de hoes vermeldt: “another fine product of The De-evolution Band”.
Een demotape bereikte de oren van zowel David Bowie als Brian Eno, waarna de laatste met de groep een heropname produceerde voor het Londense label Stiff, te vinden op de EP Be Stiff. Zoals zoveel namen die in 1977 met een single debuteerden, volgde in 1978 de elpee.

Die rare aanpak van de van de Rolling Stonesklassieker: je moet er maar op komen. Devo, zoals de ingekorte groepsnaam inmiddels luidde, kiest voor een eigenzinnige aanpak die in niks lijkt op wat anderen voordien deden.
Midden jaren ’70 was de groep al druk bezig met video’s bij hun muziek, de tijd vooruit. De debuutsingle veroorzaakte enige reuring en met de steun van Bowie en Eno werd de groep in 1978 een bescheiden hypeje bij progressieve Amerikanen. De groep wist snel een vaste aanhang op te bouwen, die in de decennia uitdijde. Maffe liedjes, opvallende kleding en ironische teksten met maatschappijkritiek. Het bracht hen tot veelbekeken optredens in woord en muziek bij talkshows zoals die van David Letterman, waar ze in 1982 op amusante wijze uitleggen wat ze met de omgekeerde evolutie bedoelen.

De langspeler met de vreemde titel Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! is uit hetzelfde hout gesneden. Puntige liedjes met tegendraadse maar meestal clean klinkende gitaren, steevast uptempo met een belangrijke rol voor drummer Alan Myers, die dit alles van een drukke en gevarieerde basis voorziet. Voeg daarbij de frisse synthesizergeluiden plus de soms staccato vocalen van Mark Mothersbaugh en Gerald Casale, en het resultaat is een wereld op zichzelf.
Qua sfeer moet ik soms aan Sparks denken, maar orenschijnlijk komt de muzikale stijl van Devo uit het niets vallen. Het lijkt ook niet op de new wave die inmiddels in New York rond club CBGB was ontstaan met groepen als Television en Blondie, maar new wave is het zeker, vér verwijderd van de classic rock van die dagen.

Enkele hoogtepunten op dit album dat geen missers kent. In het science-fictionachtige Jocko Homo verklaart de groep zichzelf en de albumtitel. Gut Feeling (Slap Your Mommy) heeft een lang intro met toetsenpartij á la Dave Greenfield van The Stranglers en drukt uptempo dóór om met een punkachtige climax te eindigen; Come Back Jonee geeft met tekst en gitaarlicks knipogen naar Chuck Berry's Johnny B. Goode (1958). Nu echter in nerveuze wave verpakt.
De Europese hoescover (foto, zie hier) is anders dan de Amerikaanse (tekening) die MuMe afbeeldt. Op foto's zag ik ze in hun rare gele overalls en al vond ik de single leuk, deze jonge tiener zag daar nog niet de humor van.

Iets van Devo's eigenzinnigheid in zowel ironie, maatschappijkritiek en muziek klonk vanaf 1983 bij Steve Taylor, die zijn meeste muziek op een christelijk label uitbracht en daardoor onbekend bleef. Qua gitaarwerk en de drumpartijen hoor ik ook overeenkomsten met The Feelies, die in 1980 debuteerden.

Ik kwam hier vanaf Lust for Life van Iggy Pop. Mijn reis door new wave, punk en aanverwanten blijft in september 1977, toen voor het eerst een golfje langspelers in dit genre over de muziekwereld spoelde. Omdat ik No More Heroes van The Stranglers al eerder beschreef, vervolg ik met de debuutelpee van The Boys uit Londen.

Fun fact: Uncontrollable Urge is een van de meest gespeelde nummers op MTV ooit en levert Devo meer dan een miljoen dollar per jaar op. Het is namelijk het themanummer van het programma Ridiculousness dat 1574 afleveringen heeft en ongetwijfeld vaak herhaald wordt.

Absoluut meesterwerk!
Op Netflix staat nu een geweldige documentaire over hun..

Dit is de trailer ervan.

De relatie Bowie > Eno - Devo is wel grappig in die docu. En natuurlijk hun samenwerking met Neil Young