Daniël Lohues - Vlier (2018)

Volle Maone heb ik nu een paar keer gehoord maar doet me niet zoveel, hopelijk wordt de rest wel beter, maar dat kan haast niet fout gaan.

De Witte Wieben van 'T Aole Saksenland vind ik wel een mooie titel alvast.

Zeker. Die Lohues gaat zo snel, elk jaar een nieuw album. Ik kan het bijna niet bijhouden. Aosem begint nu pas echt te landen en ook Moi wordt nog steeds beter en dan moeten we alweer een nieuw stel nummers een plek in mijn steeds slechter wordende geheugen geven. 18 ook nog eens. Laat ik dan dit jaar ook eerst maar eens half jaar wachten met mijn eerste commentaar. Denk dat daarom D mijn favoriete album is geworden. Na de release van D was het even 2 jaar rustig en kon het album echt een plekkie krijgen.

Eerste nummer deed mij ook niet veel, maar ik twijfel er niet aan dat het niveau van het album weer probleemloos een 4 sterren niveau haalt.

Op iTunes zijn al stukjes te horen van de nummers:
'Vlier' van Daniël Lohues in iTunes - itunes.apple.com

Lekker een vol band geluid! Doet mij denken aan Ericana.

Dat zou mooi zijn, want dat behoort tot mijn favoriete albums van hem. Ik hoop het album binnen afzienbare tijd voor recensie binnen te krijgen en zal dan hier snel een recensie plaatsen.

Op het album wordt Daniël geassisteerd door Bernard Gepken, Bram Hakkens en Reyer Zwart op bas. Laatstgenoemde speelde een prominente rol op An average woman van VanWijck.

Een muziekjaar is voor mij incompleet zonder een nieuw album van Daniël Lohues. Vlier is intussen zijn elfde soloalbum. Aanvankelijk stond de release gepland voor 9 februari, wellicht verschoven naar 2 maart vanwege de, met voor Nederland succesvolle, start van de Olympische Spelen.

Zijn uitvoerige theatertoer startte al wel afgelopen woensdag. De bezoekers hiervan kunnen rekenen op een staalkaart van achttien geweldige, splinternieuwe liedjes.

Deze keer toog Daniël voor de opnames naar de Exalto Studios in Haarlem en nodigde een paar bevriende gastmuzikanten uit; Bram Hakkens (drums), Reyer Zwart (bas) en Bernard Gepken (gitaren, banjo, mandoline en dobro). Zijn laatste album waarop hij voor de bandvorm koos was op D uit 2014.

Veel van de liedjes zijn vanuit een droom ontstaan, zoals de reeds bekende opener Volle Maone. Op een album van Daniël ontbreekt nooit een liedje over een (verloren) liefde, Chantal is bijzonder fraai, ook eentje over de stoere Josephine en tevens het droevige Van Hier Tot Tokyo, waarop een heerlijk Doors orgeltje en idem gitaarspel te horen is.

Uiteraard een liedje over reizen, Mar Ik Hur Hier. Ondanks sommige nadelen woont hij toch het liefste in Nederland. Het zeer aanstekelijke A28 gaat uiteraard over de bekende snelweg naar het Noorden. Zelfs een vriendelijke Drent als Lohues kan weleens boos worden, in het stevige Gao Weg spuugt hij zijn gal over iemand:

“Ik krieg stress van joe
Piene in de pénze
Loop mar snel eben deur
Wat be’j ja ’n mal ménse”

Religie komt om de hoek kijken in één van de vele hoogtepunten, De Ogen van Maria. Als het Daniël even teveel wordt dan trekt hij zich terug in zijn Ondergrondse Hutte, een liedje met een refrein wat je niet gauw meer loslaat.

Veel songs kwamen in een losse jamsfeer tot stand, schoolvoorbeeld daarvan is afsluiter Op de Prairie, waarin men volledig losgaat. Tot mijn grote favorieten behoort het ingetogen ’t Stöf, wat gaat over de ongemakken, die schrale oostenwind kan veroorzaken. Aan het begin en eind zijn Russische radiofragmenten te horen.

Al met al heeft Daniël met Vlier, zowel tekstueel als muzikaal een gevarieerde schijf afgeleverd en kan wat mij betreft tot zijn allerbeste werk gerekend worden.

Zozo, hoge score.

Vandaag uitgekomen, vanavond maar eens luisteren op spotify.

edit: inmiddels gehoord en het is weer prachtig, misschien wel zijn beste werk zo goed klinkt dit na een keer luisteren. Het rockt wat meer, het is wat meer blues maar bovenal zijn de nummers gewoon erg goed gemaakt. Weg van Alles is alvast een favoriet!

Inmiddels heeft Maevaboy daar een stokje voor gestoken. Zeer opvallende manier van stemmen houdt hij er op na. Hij heeft een stuk of 100 beste platen aller tijden, een paar bijna beste en de rest vindt hij volkomen kut. Niks geen middenweg. Maar geen probleem uiteraard.

Ik heb hem een paar keer gehoord en ben maar hoog in de boom gaan zitten. Albums van Lohues verschillen kwalitatief nauwelijks van elkaar, ook hier weer een hoop kwalitatief hoogstaande nummers met een paar echte parels en een enkele mindere. Maar Lohues scoort vooral met de frisse sound. Al was Moi uiteindelijk ook gewoon weer geweldig, het was wel tijd voor iets anders. Dat vond hij zelf blijkbaar ook.

Edit: Maevaboy heeft mijn post aangegrepen om een partij stemmen binnen een paar minuten aan te passen. Heb je zoveel (her)beluisterd in zo'n korte tijd? Vlier is van 1,5 naar een halve gegaan. Dat je dit een van de slechtste platen aller tijden vindt vind ik toch wel apart. Ik zou zeggen: leg uit.

Een nieuw jaar, een nieuwe plaat van Lohues, dat zijn de fijne zekerheden in het leven. Tot nu toe was mijn favoriete plaat 'Ericana' mede door het volle band geluid. Dat geluid keert ook weer terug op 'Vlier'. Favorieten tot nu toe zijn 'Kwelt'

Ie moeten wat hebben wat joe kwelt
Anders be’j niet lebentig meer

Maar ook 'Ondergrondse Hutte' dat mij doet denken aan de muziek van Tom Petty maar ook aan mijn eigen jeugdherinneringen want ook ik had een ondergrondse hut met een paar schoolvriendjes. Dan de fijne country rocker 'A28' en het country geluid van de Stones op 'Josephine' afsluiter van de plaat is 'Op de Prairie'. Pracht plaat!! En misschien zelfs wel beter als Ericana.

In Oktober gaat Lohues een clubtour doen met band, zo vertelde hij afgelopen vrijdag bij het theaterconcert in Ulft. En daar kijk ik erg naar uit!

Morgenavond is Lohues te horen op radio 1 van half acht tot half negen, gaat o.a over Vlier.

Dit is ook mijn mening...iets meer rock en blues...prachtig! Dat miste ik een beetje op zijn laatste albums. Als je toch potverdikke de beste blues/rock gitarist van de Benelux bent mag je dat best laten horen. Zeker tijdens zijn tours werd zijn muzikale talent ondergesneeuwd door wat te lang geprevel over van alles en nog wat waar iedereen per definitie op voorhand om moest lachen omdat ie nu eenmaal zo'n grappig, raar pratend, dik mannetje is. Op dit album komt de rasmuzikant weer heerlijk uit de verf, ondersteund door een prima (gelegenheids)band. Mooi album!

Is dat met Bernard Gepken?!

Daar heeft hij niks over verteld, alleen dat hij een band ging samenstellen. Maar kan mij niet voorstellen dat Gepken daar geen onderdeel van uit gaat maken. Of hij moet andere bezigheden hebben in oktober.

Tja.....Ik wordt hier niet warm of koud van; het doet me niets. Ik heb het weer geprobeerd, maar ben er weer mee gestopt. Geef het geen stem, want gezien alle lof hier zie/hoor ik iets niet wat er blijkbaar wel is. Veel luister plezier.

Lohues' eerdere albums (m.n. Hout Moet, Aosem en Allenig 1+2) deden mij wat, helaas vind ik hem nu behoorlijk zoutloos, ondanks de broodnodige electrische toevoegingen. Zo'n nummer als Mar Ik Heur Hier heeft 'ie vele malen beter gedaan met Hier Kom Ik Weg. Desalniettemin een duimpje omhoog voor 't Stöf.

Het wordt eentonig, maar dit album is gewoon weer goed. Nu 4 sterren, maar binnenkort zie ik hem in het theater en dan gaat dat nog omhoog verwacht ik. De vorige keren gaf dat toch weer een extra dimensie aan de liedjes, de betekenis hoef je niet perse te weten, maar de wijze waarop Lohues de oorsprong van zijn verhalen vertelt zijn op z'n zachtsts gezegd boeiend. Leer altijd wat an die man

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over beste nieuwe albums en tracks:

Het moet op Koninginnedag van 1998 zijn geweest. Ik was nog net geen 16 en ging samen met mijn jongere neef naar het podium van 3FM op het Rembrandtplein in Amsterdam. Daar zou ik voor het eerst van mijn leven een paar grote artiesten in het echt gaan zien. We keken vooral uit naar het slotoptreden van Anouk, die een jaar eerder een grote hit scoorde met Nobody’s Wife. Gelukkig mocht het voorprogramma, met optredens van Volumia!, Close II You, Nilsson en Skik, er ook wezen. Na afloop praten we vooral na over Anouk en soms ook over haar muziek. Maar die Drentse band Skik, waar we eigenlijk alleen Op Fietse van kenden, maakte toch ook wel indruk. Betonpaolties, betonpaolties bennen kut!, schreeuwde zanger Daniël Lohues op het podium. En even later zongen we mee uit volle borst: Dreuge worst, dreuge worst / ‘k zol nie weten wat ik zunder mos en ’t is klotenweer klotenweer, kloot kloot klotenweer!

Nu, twintig jaar later, is er niet eens zo gek veel veranderd. Zanger Daniël Lohues brengt met de regelmaat van de klok ieder jaar een nieuw album uit en nog altijd zingt hij ongewoon mooi over de gewone dingen in het leven. Zo staan op zijn elfde soloalbum Vlier nummers over de volle maan en de A28.

Vorige week vertelde hij bij DWDD hoe hij na een bezoek aan Chicago door een paar simpele vlierbladeren tot het besef kwam dat hij niet in een grote stad, maar in Drenthe thuishoort. Mar ik heur hier, zong hij prachtig op een vleugel voor 1,5 miljoen kijkers (video). In De Volkskrant werd Lohues al toepasselijk de Saksische Randy Newman genoemd.

Een van de meest aanstekelijke nummers van zijn nieuwe album, waarop hij weer moeiteloos schakelt tussen pop, rock, country en blues, vind ik Ondergrondse hutte met pakkend refrein. Hopelijk trekt Lohues zich daar nooit helemaal in terug en blijft hij ons ook de komende twintig jaar verblijden met zijn prachtnummers.

Mooie LP man! Heb de heule dag al "Ondergrondse Hutte" in mien kop!

Inderdaad prachtige plaat. Mooie teksten, sterke melodieën en dat refrein in Ondegrondse hutte is verslavend.

Ongekend productief, die Lohues, maar inmiddels is het in zijn rijke oeuvre wel zoeken naar de echte pareltjes. Het blijft een man met een goed gevoel voor taal en een groot muzikaal hart, maar het is allemaal niet zo speciaal meer. Live was dit prima, met fijne bluesy toevoegingen, op plaat doet het me niet meer zoveel.