Yungblud - Yungblud (2018)

I love you, will you Marry me is een heel aanstekelijk nr. Zit wel te wachten op een LP eigenlijk!

UK hypes zijn ook al niet meer wat ze ooit waren.

Neen, dit is het niet voor mij. De single I Love You, Will You Marry Me deed me bij de eerste beluistering wel opveren, maar werd ondertussen zo goed als kapot gedraaid op Studio Brussel (de zender die op m'n werk meestal opstaat). En dan komt er behoorlijk wat sleet op. Desalniettemin een goeie single!

De opener van deze EP doet de hoop nog wat oplaaien, en krijgt samen met de single wat mij betreft de titel van beste song. Dat is echter niet zo moeilijk, want wat erna komt is van een bedroevend niveau. Tin Pan Boy en Anarchist klinken vooral irritant, maar Polygraph Eyes, waar de jongeman probeert te rappen, spant de kroon; ik vind het niet om aan te horen.

Hopelijk zwakt de aandacht en de hype wat af, zodat deze artiest z'n eigen weg kan bewandelen, want talent lijkt hij wel te hebben. Maar vooralsnog is m'n interesse helemaal wegge-ebt.

1,5 sterren

Live is deze knul wel echt een beest, al kan mijn beeld wat vertroebeld zijn nadat ik me letterlijk liet meesleuren door een behoorlijk aantal fangirls op London Calling (moshpit!). Echt zo'n jeugdig ventje met een fancy zonnebril dat overal tegenaan schopt, flesjes water door de zaal smijt en 43366433278 maal foooooeeking roept in veertig minuten. En het werkt op de één of andere manier perfect, zelfs al voel je aan je water dat niet alles even oprecht is.

En ook op plaat trap ik in zijn val, maar wederom zeker niet tegen mijn zin in. Dominic is wel echt heul erg Jamie T #45 maar fok it, Jamie T is awesome dus Yungblud dig ik ook wel, zelfs al hangt het van clichés aan elkaar. Laat ik de woorden 'kek' en 'guitig' maar weer een keer tevoorschijn toveren.

Tot nu toe sterke wisselende singles voor mij.
Tin Pan boy en Anarchist vind ik geweldig, de rest dan weer helemaal niks.

Ik wil hem geen muzikale richting opduwen maar halfbakken keuzes lopen altijd slecht af.

Eerste klas ADHD gekke bekken trekkende stuiterbal met Punk neigingen maar die heel veel leent van Alternative Rock en daar Pop trucjes overheen heeft gespreid.

Soms hoorde ik flarden van The Rolling Stones dan weer Rage Against The Machine, mogelijk samples. Het achterhalen van welke nummers hij nu wat 'geleend' heeft is lastig want door andere zanglijnen en dan dat enorm dikke accent wordt je op een zijspoor gezet.

Met tegenzin moet ik toegeven dat dit wel heel vermakelijk en zelfs catchy is, maar eigenlijk voor mij een 'fout' act is. Het heeft eigenlijk niet heel veel om het lijf als je het show-element wegdenkt, leuk voor pubers die voor het eerst Punk ontdekken. Maar ik zag gisteren in de zaal bij London Calling wel veel mensen van jong tot oud die het waardeerden. En afgezien van gooien met een microfoonstandaard, dat moet je niet tegen je hoofd krijgen, niet veel dat hij verkeerd deed. Vele acts vond ik vrij tam op dag 1 van London Calling en dan was dit en de Deens dames van Velvet Volume visueel het leukste dat ik gezien / gehoord heb. Alhoewel ik het visueel iets minder interessante act Findlay het beste vond, de zang(eres) stond daarvan het best in de mix. Zij was ook de betere zanger(es) van de die 3 acts.