Stone Temple Pilots - Stone Temple Pilots (2018)

Hier kijk ik wel naar uit. De nieuwe zanger heeft een aantal grote schoenen te vullen die door Weiland en Bennington zijn achtergelaten. Ik vind het vooral jammer dat het huwelijk met Bennington niet langer geduurd heeft. De High Rise EP vond ik zowat van het beste dat deze band ooit gemaakt heeft.

Zou er nog iemand zijn die het aandurft om Frontman van deze groep te zijn

Ed Kowalczyk??

Wow! Erg verrast door dit album. Het lijkt af en toe gewoon net of ik naar Scott Weiland aan het luisteren ben. Jeff Gutt is een goede keuze geweest.

Nadat de band weer bijeen kwam en een redelijk album uitbracht met Weiland in 2010 leek de band weer de goede kant op te gaan. Helaas bleek de labiele Weiland maar niet de constante factor te zijn waar de overige heren wellicht op hoopte. In Chester Bennington werd nog een tijdelijke kracht gevonden maar ook dat was geen lang leven beschoren. Nadat beide zangers tragisch genoeg waren overleden kozen de overige leden voor een doorstart. In X-factor deelnemer Jeff Gutt werd er een nieuwe zanger gevonden en zet de band koers richting......Stone Temple Pilots with Scott Weiland 2.0. Het timbre en de toon van Gutt is als een kopie van Scott. In de wat hardere nummers als Roll me Under, Six Eight en Middle of Nowhere valt het nog niet eens zo op, dit zijn typische Pilots nummers, luister echter naar The Art of Letting Go en Reds & Blues en het is alsof Weiland nooit naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken. Maakt het dat een slecht album, zeker niet. Zo gauw de mannen wat meer gas terugnemen komen de sterke punten altijd bovendrijven; sfeer, lekkere hooks en een uitstekend oog en oor voor melodie. Deze troeven komen terug in nummers als; Thought She'd Be Mine, Never Enough, The Art of Letting Go en prijsnummer Reds & Blues. In een notendop; Gutt vult het redelijk goed in, enkele missers maar ook zeker een aantal nummers die zich heerlijk in je oren nestelen.

Derde zanger inmiddels voor Stone Temple Pilots, na de overleden Scott Weiland en Chester Bennington. Hopelijk vergaat het deze Jeff Gutt beter. Zijn stemgeluid past goed bij het songmateriaal, dat helaas ook nu weer aan de anonieme en inwisselbare kant is. Het lukt de band de laatste jaren maar niet om memorabele songs te pennen. Het klinkt allemaal best lekker en qua uitvoering valt er weinig op aan te merken, maar het gaat het ene oor in en het andere uit. Ik zet de eerste twee albums van de band maar weer eens op.

Ik ben juist zeer aangenaam verrast na 1 luisterbeurt!
De nieuwe zanger bevalt mij uitstekend, ook al klinkt hij inderdaad bijna exact als Scott.

Deze speel ik nog wel een paar keer af, lekker album!

De Stone Temple Pilots zijn terug. Met Jeff Gutt als zanger.
Aardige plaat. De nieuwe zanger doet erg zijn best om zoals Scott Weiland te klinken. De nummers klinken goed maar blijven niet in het geheugen hangen zoals op de eerste platen.
The Art of Letting Go en Roll Me Under zijn momenteel mijn favoriete nummers.
Het is een 'groei'plaat, wel een plaat die ik regelmatig eens draai. Voorlopig 3.5*

Ben aardig verrast door deze plaat. Jeff Gutt klinkt als Scott Weiland en lijkt op het podium er ook nog eens op. Maar het doet de band en dit album geen kwaad.
De harde nummers zijn zoals meestal degelijk en goed met als uitschieter Meadow en Middle of Nowhere. Thought she would be mine mag er ook wezen.

Hmmm de Stone temple pilots hebben na een flink aantal jaren de draad ook weer opgepakt met een nieuwe zanger en een nieuwe plaat en het eindresultaat is helemaal niet onaardig.Het klinkt ook allemaal,mede doordat de stem van Jeff Gutt veel aan die van wijlen Scott Weiland doet denken erg vertrouwd en muzikaal gezien levert het ook nauwelijks verrassingen op.Dit album klinkt qua songs en productie dan ook voornamelijk erg degelijk met zowel naar boven als beneden vrijwel geen uitschieters.
De wat stevigere nummers als Meadow,Six eight of Roll me under kunnen me nog het meeste bekoren maar dat ik nu echt van mijn stoel opveer,dat ook weer niet,daarvoor missen de songs dat toch weer net dat beetje extras.
Het is gewoon plaat die net iets boven de middelmaat uitkomt maar of dat genoeg is om weer aansluiting te vinden bij de hedendaagse rock eredivisie,ik waag het te betwijfelen.

Gezien op Graspop en het moet gezegd dat het publiek het wel wist te smaken! De nieuwe songs gingen erin als zoete koek, maar toch bleven de oudere nummers de echte meezingers. Opvallend: geen Plush in de set.

Kanttekening: de stem van die zanger lijkt heel fel op die van Weiland en daar kan hij natuurlijk niet aan doen, maar tijdens de show leek het ook alsof hij de stijl en maniertjes van de oorspronkelijke zanger van deze groep volledig eigen had gemaakt. Hopelijk heeft hij toch voldoende ruggegraat om zijn eigen man te blijven...