Jasper Steverlinck - Night Prayer (2018)

Ik ben deze man op het spoor gekomen via zijn zang op het sublieme On this perfect day van Arjen Lucassens The Guilt Machine uit 2009. Steverlincks fabuleuze vermogen om daarop tegelijk zeer krachtig en zeer emotioneel te klinken maakte me heel benieuwd naar deze plaat, en hoewel de muziek totaal anders is dan bij voornoemd album ben ik zeker niet teleurgesteld. Mooie melodieuze nummers, intiem en smaakvol gearrangeerd en met alle ruimte voor Steverlincks stem, die mij als weinig andere weet te raken. Toch kan ik hier niet voluit positief over zijn, want naar mijn smaak zitten de veertien nummers teveel in dezelfde emotionele sfeer, met de composities melancholisch en introspectief en de arrangementen kaal en semi-akoestisch met te weinig accenten van bijvoorbeeld elektrische gitaar of slagwerk. Wanneer die elementen wèl worden ingezet (bijvoorbeeld op Need your love, Colour me blind, So far away from me) stijgt de muziek meteen boven zichzelf uit, maar daar staan dan weer nummers als That's not how dreams are made en Fall in light tegenover – prachtig, maar ik hoor steeds maar variaties op Lilac tree in de bewerking van Jeff Buckley, en dan duurt dit album wel èrg lang.