menu

Car Seat Headrest - Twin Fantasy (Face to Face) (2018)

mijn stem
3,93 (204)
204 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Matador

  1. My Boy (Twin Fantasy) (2:52)
  2. Beach Life-In-Death (13:19)
  3. Stop Smoking (We Love You) (1:29)
  4. Sober to Death (5:04)
  5. Nervous Young Inhumans (5:25)
  6. Bodys (6:46)
  7. Cute Thing (5:39)
  8. High to Death (7:39)
  9. Famous Prophets (Stars) (16:10)
  10. Twin Fantasy (Those Boys) (6:54)
totale tijdsduur: 1:11:17
zoeken in:
avatar van Elbow
4,5
Geen nieuw album van CSH maar wel een prachtige herwerking van het album Twin Fantasy uit 2011 ! Het is wel een ontdekkingstocht geworden op Twin Fantasy maar meer dan de moeite waard.

Geen nummers met kop en staart maar we lang uitgesponnen nummers die je telkens van het ene gemoed in het andere doen duizelen. Van nijdige gitaren zoals bij The Strokes naar rustige momenten waar heerlijk dromen is.
Bloedmooie plaat die Twin Fantasy 2.0 !

avatar van SébastienY
Dit had eigenlijk altijd de doorbraak moeten zijn voor CHS, want deze kan perfect wedijveren met Teens of Denial die wel die status heeft gekregen.

avatar van Leeds
Hoe komt het dat deze plaat nu 2 maal op mume staat? Voor 2011 en 2018. Deze herwerking is toch identiek aan de versie uit 2011? Of zijn er nummers langer/korter gemaakt?

avatar van crosskip
4,5
Leeds schreef:
Hoe komt het dat deze plaat nu 2 maal op mume staat? Voor 2011 en 2018. Deze herwerking is toch identiek aan de versie uit 2011? Of zijn er nummers langer/korter gemaakt?

Nou leg de tracklists van de twee albums naast elkaar en trek je conclusie!

Heb Twin Fantasy nooit gecheckt, dus deze heropname ga ik maar eens opzoeken!

avatar van Mathough
5,0
Meeste nummers zijn een heuse verbetering tov het origineel (Cute Thing bijvoorbeeld). De remake van Famous Prophets (mijn favoriet van het origineel) vind ik echter niet heel goed gelukt.

avatar van Rvdz
4,5
Zeker geen perfecte plaat - grootste pijnpunt is dat er in de tweede helft wat te veel vervelende spoken word interludes om de hoek komen kijken - maar er zijn maar weinig platen die me de laatste tijd zo veel verschillende emoties in een keer hebben laten voelen. Nervous Young Inhumans en Bodys zijn enorm euforisch, het riffje van Cute Thing krijg ik waarschijnlijk nooit meer uit mijn hoofd, My Boy is kippenvel opwekkend als jewelste en hoewel het nummer eigenlijk véél te lang duurt kan ik haast niet aan de apotheose van Famous Prophets ("what happened to youuuuuuu") luisteren zonder tranen in mijn ogen te krijgen. Tweede (bescheiden) meesterwerk op rij van Will.

avatar van spoon
4,0
Valt weer een hoop moois te ontdekken hiero. Laatste 4 nummers zijn geniaal

avatar van Poa
3,5
Poa
Toch apart dat deze al meer dan dubbel zoveel stemmen telt dan de eerste uitgave in 7 jaar bij elkaar heeft gesprokkeld.

avatar van VladTheImpaler
4,5
Hoezo apart? Hij is pas sinds Teens Of Denial doorgebroken bij een groot publiek, daarvoor kende vrijwel niemand zijn muziek.

avatar van Forza
5,0
Toch weer een heel gaaf album. Ik heb de vorige versie van het album wel eens opgezet, maar de matige productie leidde teveel af. Nu hoor je hoe het eigenlijk zou moeten klinken en het klinkt erg goed!

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Car Seat Headrest - Twin Fantasy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Car Seat Headrest leverde in de lente van 2016 met Teens Of Denial de beste gitaarplaat van het betreffende jaar en misschien wel de beste gitaarplaat van de afgelopen tien jaar af.

Voor de release van Teens Of Denial bracht de band rond, of feitelijk het alter ego van, muzikant en songwriter Will Toledo uit Williamsburg, Virginia al stapels platen uit via de bandcamp pagina van de band.

Deze heb ik na het sensationele Teens Of Denial vrijwel allemaal beluisterd, maar ik vond ze allemaal een stuk minder dan de plaat waarop in 2016 alles samen kwam.

Dat ook de eerdere platen van Car Seat Headrest zeer de moeite waard zijn, is te horen op het deze week verschenen Twin Fantasy. Twin Fantasy is niet de echte opvolger van Teens Of Denial, maar een remake van de gelijknamige plaat die in 2011 via de bandcamp pagina van Car Seat Headrest werd uitgebracht.

Will Toledo was pas 19 toen hij de eerste versie van Twin Fantasy maakte en worstelde flink met zichzelf. Het resulteerde in 2011 in een aantal zeer persoonlijke songs vol persoonlijk leed en vol onzekerheid.

Dat Will Toledo ook in 2011 al briljante rocksongs schreef is te horen op de oorspronkelijke versie van Twin Fantasy, maar is nog veel beter te horen op de nu verschenen remake. De 2018 versie van Twin Fantasy heeft al het geniale dat Teens Of Denial heeft, maar is ook een fragmentarische en lang niet altijd even toegankelijke plaat.

In de toegankelijkste songs op de plaat is Twin Fantasy net zo onweerstaanbaar als Teens Of Denial en maakt Car Seat Headrest muziek waarvan The Strokes alleen maar konden dromen. En ook dit keer klinkt de muziek van de band als een omgevallen platenkast, waar ook dit keer platen van Pavement, Pixies, Talking Heads, Guided By Voices, R.E.M., Radiohead, Television, Nirvana, Pearl Jam, Sonic Youth, Franz Ferdinand, Eels, The Strokes en The Cars bovenop liggen.

De remake van de plaat uit 2011 kan ook flink ontsporen. Twin Fantasy klinkt dan een stuk rauwer en stekeliger dan Teens Of Denial en houdt zich bovendien niet aan de conventies van de lekker in het gehoor liggende rocksong door songs lang uit te smeren, in het meest extreme geval tot ruim 16 minuten, of door zang te vervangen door spoken word of in zichzelf gekeerd geprevel.

Twin Fantasy kan het oor pijnigen met uit de bocht vliegende gitaarmuren, maar komt net zo makkelijk met een behoorlijk ingetogen folksong op de proppen. Je hoort in alles dat Will Toledo op Twin Fantasy nog niet zo ver was als hij twee jaar geleden op Teens Of Denial was, maar vergeleken met de oorspronkelijke versie zijn de songs flink opgepoetst en is Twin Fantasy goed genoeg om de concurrentie met de andere gitaarplaten van het moment makkelijk aan te kunnen.

De eerder deze week verschenen nieuwe plaat van Car Seat Headrest strijkt, zeker bij eerste beluistering, wat meer tegen de haren in dan Teens Of Denial, maar na een paar keer horen was ik weer verkocht. Twin Fantasy bevat voor mij inmiddels een aantal songs die ik niet meer wil missen en bevat hiernaast nog flink wat songs die ik tot de laatste noot wil ontrafelen.

Inmiddels is het hierdoor 70 minuten genieten van heerlijk gitaarwerk dat alle kanten op schiet, flarden van briljante songs, echo's uit het verleden, onweerstaanbare refreinen en inkijkjes in het brein van een muzikant die bulkt van het talent maar die zich ook kwetsbaar durft op te stellen.

Will Toledo kan vrijwel alle platen die hij voor Teens Of Denial maakte naar een niveau tillen dat flink boven het maaiveld uitsteekt, maar hopelijk vindt hij ook de tijd om de echte opvolger van Teens Of Denial te maken. Dat is de plaat waar ik uiteindelijk het meest naar uit kijk, maar dat wil niet zeggen dat ik niet heb genoten van Twin Fantasy. Integendeel. De remake van de plaat uit 2011 is vooralsnog met afstand de beste gitaarplaat van 2018 en ik weet bijna zeker dat hij de komende weken alleen maar beter wordt. Wat een talent! Erwin Zijleman

avatar van Liesjemeer
Gaan er nog meer mensen helemaal leip bij de start van track 2? Of hebben alleen ik en vaste metgezel misofonie daar last van?

Naast de afschuwelijke smakken van track 2 klinkt dit goed, maar moet nog even verder luisteren om tot een oordeel te komen

avatar van mkrake
4,5
Moest er ff inkomen, maar wat een fantastische plaat zeg..
Zal me ook eens verdiepen in de voorganger, slechts sporadische geluisterd. Blijkbaar wint de aanhouder hier..

avatar van Screenager
4,5
Na overdonderd te zijn door de fantastische voorganger Teens of Denial uit 2016, was ik uitermate benieuwd naar deze 'nieuwe oude' van Car Seat Headrest. Heb de oude versie zelf nooit in zijn volledigheid beluisterd, maar de paar nummers van de 2011-versie die ik gehoord heb zijn misschien toch nét dat tikkeltje te slordig en demo-achtig om echt van te genieten.
Ze hebben hun eigenheid en gezellige slordigheid weten te bewaren in Teens of Denial en deze nieuwe versie, maar de productie is nu toch vele malen beter. Zelf ga ik dit album dus eerder bespreken als een 2018-plaat, aangezien het nu eenmaal aanvoelt als nieuwe muziek voor mij.

Deze plaat heeft in zekere zin hetzelfde recept als de zo geroemde 'voorganger'. Vuige gitaarrock wordt afgewisseld met breekbare, bijna Eels-achtige stukken. Hij vindt ook in deze plaat weer de ideale afwisseling tussen meebrulmomentjes (wie kan weerstaan om een slagzin als "I don't want to go insane" mee te brullen?) en fragiele emotionele uitlopers. Dit resulteert in alweer een reeks geweldige rocksongs. Epische lange nummers als Beach Life-In-Death en Famous Prophets (Stars) blijven het hele kwartier boeiend en zijn werkelijk onvoorstelbaar goed. Het iets toegankelijkere Bodys kan zich dan weer meten met Drunk Drivers/Killer Whales. Eigenlijk staat er gewoonweg wederom geen enkele song op die me weinig/niets doet.

Ik ben alleszins heel blij dat Teens of Denial allesbehalve een toevalstreffer blijkt te zijn. Weer krijgen we een pak meer dan een uur muziek voorgeschoteld en toch is het ontzettend gemakkelijk om de plaat volledig uit te luisteren. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen bepaalde nummers of delen van nummers redelijk repetitief vinden (ik denk aan het einde van Sober to Death), maar hij weet het nét binnen de perken te houden. Net voor het zou gaan irriteren, past hij het aan of komt er iets geheel anders.
Beter dan erwinz valt het trouwens moeilijk te verwoorden:
Inmiddels is het hierdoor 70 minuten genieten van heerlijk gitaarwerk dat alle kanten op schiet, flarden van briljante songs, echo's uit het verleden, onweerstaanbare refreinen en inkijkjes in het brein van een muzikant die bulkt van het talent maar die zich ook kwetsbaar durft op te stellen.
Deze plaat kan zich bijgevolg meten met hun 'meesterwerk' en komt minstens in de buurt van dat niveau. Had ik deze plaat eerst gehoord voor Teens of Denial had ik dit waarschijnlijk net zo goed andersom kunnen zeggen.

Dit is zonder twijfel de meest interessante band van het moment. De veel voorkomende vergelijking met The Strokes kan ik muzikaal begrijpen, maar Car Seat Headrest heeft met de voorbije 2 platen (Teens of Style moet ik nog verkennen) naar mijn mening al meer bewezen dan The Strokes in hun gehele oeuvre. De diepgang die Will Toledo in zijn songs legt, is van een heel ander kaliber.
Al hoop ik wel dat ze het niveau van hun live-optredens nog wat kunnen opkrikken. De nonchalance van de frontman is op zich geweldig om te zien, maar mag het niveau van de geweldige songs niet in de weg staan. Hopelijk bewijst Will in de AB mijn ongelijk en levert hij een knalprestatie.

avatar van ArthurDZ
4,5
ArthurDZ (moderator)
Het verhaal van deze plaat begint in 2011, toen de piepjonge Will Toledo uit Virginia hem opnam op de achterbank van zijn auto. Waarom daar? Zo kon niemand de ‘nervous young inhuman’ zien of horen terwijl hij zijn verwarde tienerhart uitstortte in tien verrassend ambitieuze en vitale indierocksongs. Alleen degenen die van zijn pagina Car Seat Headrest op Bandcamp wisten, konden het resultaat beluisteren. Twin Fantasy was niet de eerste noch de laatste plaat die hij op deze manier opnam en uitbracht (het waren er een stuk of tien in totaal), maar het werd wel de meest legendarische onder de vroege internetaanhang. En toen…

Toen kreeg Toledo een platencontract bij Matador Records, veranderde Car Seat Headrest van een eenmansproject in een echte band, en brachten ze twee schitterende platen uit: Teens Of Style, een verzameling in de studio heropgenomen versies van nummers uit de achterbank-jaren (maar niks van Twin Fantasy, nu pas weten we waarom) en Teens Of Denial, een plaat vol nieuwe nummers waarop Toledo’s genie pas echt tot volle wasdom kwam. Is het dan geen vreemde zet om op de opvolger nog maar eens naar je eigen verleden te kijken, in plaats van naar de toekomst? Het antwoord is simpel: de songs op Twin Fantasy zijn gewoon zo goed, dat een krakkemikkige DIY-productie net zo gezond voor ze was als smog voor een baby met astma.

Aan de kern van de songs is dan ook niet geraakt. Er is vooral veel opgepoetst en uitgekristalliseerd. Het spreekt voor zowel Toledo, de band als de verbeterde productie dat Twin Fantasy (Face To Face) meer aanvoelt als een logisch vervolg op Teens Of Denial dan als een plaat met liedjes van bijna zeven jaar oud. Want potjandorie, deze jongen weet hoe je spannende muziek schrijft.

Ambitieus met een zweem nonchalance, passioneel, speels, droogkomisch, catchy als de griep, en zo vol onverwachte maar logisch aanvoelende wendingen dat te diep op de afzonderlijke nummers ingaan een beetje is zoals afleveringen van Black Mirror spoilen. Het is dan wel heel gemakkelijk om de invloeden van Car Seat Headrest aan te wijzen (Guided By Voices, Pavement, The Strokes, Sparklehorse,… de lijst is lang), toch bewijst deze band dat je zeker nog origineel kan zijn in het rockgenre, zolang je maar je hele persoonlijkheid in je muziek durft te steken. Twin Fantasy (Face To Face) kan gelden als een van de betere remakes in entertainmentland. Nu is het alleen hopen dat Toledo en de rest met deze release voor het laatst in de achteruitkijkspiegel hebben gekeken.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt! Deze recensie verscheen eerder op het eveneens zeer de moeite waard zijnde Cutting Edge)

avatar van Mathough
5,0
Deze nieuwe versie van Famous Prophets was echt even wennen, maar ben inmiddels ook laaiend enthousiast over dit nummer.

Toch een ietwat opmerkelijke (en gewaagde) keuze van Toledo om in dit stadium van zijn carrière al met een remake van een album op de proppen te komen. Toen de band dit aankondigden was ik dan ook sceptisch (en een tikkeltje teleurgesteld), maar wat heeft dit goed uitgepakt zeg!

avatar van west
3,5
Zijn er meer mensen die dit album beter vinden dan Teens of Denial? Die vond ik best goed, dit is echt goed.

avatar van Frenz
4,0
Dé ontdekking van 2016 en net als Screenager had ik de 2011 versie een beetje links laten liggen vanwege het hoge demo-gehalte, net ff te rommelig.

Gezien de commentaren hier ga ik er helemaal voor zitten en krijg binnen een paar luisterbeurten je antwoord, west, met de kanttekening dat ik ToD al écht goed vond.

avatar van Screenager
4,5
west schreef:
Zijn er meer mensen die dit album beter vinden dan Teens of Denial? Die vond ik best goed, dit is echt goed.
Dit kan echt nog komen. Ik luister er nu min of meer nonstop naar. Maar dat had ik ook wel met Teens of Denial.

Even tussendoor: hoe ontroerend geweldig is het simpele stukje tekst "Those are you got some nice shoulders. I want to put my arms around them." Bodys is uitgegroeid tot een echte favoriet. Probeer maar eens niet in het rond te springen wanneer je dat nummer beluistert.

avatar van iHateDolphins
4,0
Famous Prophets

ToD ook links laten liggen toen, deze plaats grijpt me meer. Vooral de laatste nummers. Ben benieuwd hoe de eerste nummers zich gaan ontwikkelen. En zal toch ook ToD maar weer eens opzetten.

En dus Famous Prophets.. Ik weet niet wat ik erover moet zeggen, maar dat nummer zou zomaar eens mijn top 10 aller tijden binnen komen.

avatar van Frenz
4,0
Energieker en frisser, maar ook rauwer t.o.v. ToD (nee, ik ga niet weer het woord 'urgentie' misbruiken)

(Nog) Epischer ook, qua opbouw van songs, ik ben het wel eens met Pitchfork: ......The songs never stay still, for better or worse, they’re always in the process of building up or breaking down......

Maar beter? Beetje appels en peren vergelijk.

Wat ik wel vind is dat deze vreselijk veel aandacht vraagt bij het beluisteren, totaal ongeschikt als achtergrondmuziek bij lezen of werk ofzo, Niet positief of negatief bedoeld, meer een constatering.

avatar van Bongo Fury
Dit is dus een remake van een album uit 2011. Is er veel verschil tussen deze en het origineel? Qua scores ontlopen ze elkaar vooralsnog niet zo veel.....

avatar van VladTheImpaler
4,5
Bongo Fury schreef:
Dit is dus een remake van een album uit 2011. Is er veel verschil tussen deze en het origineel? Qua scores ontlopen ze elkaar vooralsnog niet zo veel.....

Een aantal songs zijn langer geworden of iets anders. Maar het grootste verschil blijft de productie, de nummers komen nu echt tot hun recht.

avatar van Forza
5,0
Bongo Fury schreef:
Dit is dus een remake van een album uit 2011. Is er veel verschil tussen deze en het origineel? Qua scores ontlopen ze elkaar vooralsnog niet zo veel.....


Het origineel is opgenomen in een koekblik, met een aardappel, en is nu compleet overbodig geworden

avatar van Kimmyboy
4,5
Voorlopig komt vooral het trio Sober To Death, Nervous Young Inhumans en Cute Thing zeer goed binnen. Nog geen fan van de langste nummers, maar ik heb er goede hoop op dat dat goedkomt. Elke luisterbeurt extra bevalt me steeds meer en meer.

avatar van LittleBox
5,0
geplaatst:
De volle 5 sterren krijgt dit album van mij. Wat een magistrale plaat. Het tweede deel van Cute Thing kan ik wel 100 keer achter elkaar beluisteren.

avatar van oerend hard
5,0
geplaatst:
De band is nieuwland voor mij. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt door de hoge notering in de rotatielijst Het duurde even, maar éénmaal gewend aan de muziekstijl van Car Seat Headrest viel het kwartje ... en hard ook. Wat een mooi album! Al een hele week ben ik ondergedompeld in de wereld van van Will en zijn vrienden. Na de eerste kennismaking staat deze plaat zijn plek op de draaischijf niet meer af. En elke toerbeurt brengt weer wat nieuws. Zit niets anders op tijd en gelegenheid te zoeken ze live aan het werk te zien.

avatar van Obscure Thing
4,0
geplaatst:
De nieuwe "Beach Life-In-Death" is alles wat ik ervan had gehoopt.

avatar van Frenz
4,0
geplaatst:
Waar ik echt benieuwd naar ben is een echte nieuwe release, Teens of Denial vind ik toch mooier, vooral compositorisch.

Eens kijken of vriend Toledo zich gaat mengen onder de groten der popaarde en wat zijn gestegen faam met de kwaliteit gaat doen. Tenminste, hij heeft het in zich om een hele grote te worden.

avatar van Erwin.c
geplaatst:
Ik wil hier toch wel even tegengas geven hoor. Ik heb het serieus een aantal keer geluisterd maar ik vind het niet om door te komen. Verveelde neuzelende nerd rock. Het probleem ligt voor mij bij de blijkbaar briljante zanger, nul komma nu dynamiek in zijn stem zorgt er voor dat ik na 2 liedjes al afhaak.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:32 uur

geplaatst: vandaag om 09:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.