Car Seat Headrest - Twin Fantasy (Face to Face) (2018)

Zeker geen perfecte plaat - grootste pijnpunt is dat er in de tweede helft wat te veel vervelende spoken word interludes om de hoek komen kijken - maar er zijn maar weinig platen die me de laatste tijd zo veel verschillende emoties in een keer hebben laten voelen. Nervous Young Inhumans en Bodys zijn enorm euforisch, het riffje van Cute Thing krijg ik waarschijnlijk nooit meer uit mijn hoofd, My Boy is kippenvel opwekkend als jewelste en hoewel het nummer eigenlijk véél te lang duurt kan ik haast niet aan de apotheose van Famous Prophets ("what happened to youuuuuuu") luisteren zonder tranen in mijn ogen te krijgen. Tweede (bescheiden) meesterwerk op rij van Will.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Car Seat Headrest - Twin Fantasy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Car Seat Headrest leverde in de lente van 2016 met Teens Of Denial de beste gitaarplaat van het betreffende jaar en misschien wel de beste gitaarplaat van de afgelopen tien jaar af.

Voor de release van Teens Of Denial bracht de band rond, of feitelijk het alter ego van, muzikant en songwriter Will Toledo uit Williamsburg, Virginia al stapels platen uit via de bandcamp pagina van de band.

Deze heb ik na het sensationele Teens Of Denial vrijwel allemaal beluisterd, maar ik vond ze allemaal een stuk minder dan de plaat waarop in 2016 alles samen kwam.

Dat ook de eerdere platen van Car Seat Headrest zeer de moeite waard zijn, is te horen op het deze week verschenen Twin Fantasy. Twin Fantasy is niet de echte opvolger van Teens Of Denial, maar een remake van de gelijknamige plaat die in 2011 via de bandcamp pagina van Car Seat Headrest werd uitgebracht.

Will Toledo was pas 19 toen hij de eerste versie van Twin Fantasy maakte en worstelde flink met zichzelf. Het resulteerde in 2011 in een aantal zeer persoonlijke songs vol persoonlijk leed en vol onzekerheid.

Dat Will Toledo ook in 2011 al briljante rocksongs schreef is te horen op de oorspronkelijke versie van Twin Fantasy, maar is nog veel beter te horen op de nu verschenen remake. De 2018 versie van Twin Fantasy heeft al het geniale dat Teens Of Denial heeft, maar is ook een fragmentarische en lang niet altijd even toegankelijke plaat.

In de toegankelijkste songs op de plaat is Twin Fantasy net zo onweerstaanbaar als Teens Of Denial en maakt Car Seat Headrest muziek waarvan The Strokes alleen maar konden dromen. En ook dit keer klinkt de muziek van de band als een omgevallen platenkast, waar ook dit keer platen van Pavement, Pixies, Talking Heads, Guided By Voices, R.E.M., Radiohead, Television, Nirvana, Pearl Jam, Sonic Youth, Franz Ferdinand, Eels, The Strokes en The Cars bovenop liggen.

De remake van de plaat uit 2011 kan ook flink ontsporen. Twin Fantasy klinkt dan een stuk rauwer en stekeliger dan Teens Of Denial en houdt zich bovendien niet aan de conventies van de lekker in het gehoor liggende rocksong door songs lang uit te smeren, in het meest extreme geval tot ruim 16 minuten, of door zang te vervangen door spoken word of in zichzelf gekeerd geprevel.

Twin Fantasy kan het oor pijnigen met uit de bocht vliegende gitaarmuren, maar komt net zo makkelijk met een behoorlijk ingetogen folksong op de proppen. Je hoort in alles dat Will Toledo op Twin Fantasy nog niet zo ver was als hij twee jaar geleden op Teens Of Denial was, maar vergeleken met de oorspronkelijke versie zijn de songs flink opgepoetst en is Twin Fantasy goed genoeg om de concurrentie met de andere gitaarplaten van het moment makkelijk aan te kunnen.

De eerder deze week verschenen nieuwe plaat van Car Seat Headrest strijkt, zeker bij eerste beluistering, wat meer tegen de haren in dan Teens Of Denial, maar na een paar keer horen was ik weer verkocht. Twin Fantasy bevat voor mij inmiddels een aantal songs die ik niet meer wil missen en bevat hiernaast nog flink wat songs die ik tot de laatste noot wil ontrafelen.

Inmiddels is het hierdoor 70 minuten genieten van heerlijk gitaarwerk dat alle kanten op schiet, flarden van briljante songs, echo's uit het verleden, onweerstaanbare refreinen en inkijkjes in het brein van een muzikant die bulkt van het talent maar die zich ook kwetsbaar durft op te stellen.

Will Toledo kan vrijwel alle platen die hij voor Teens Of Denial maakte naar een niveau tillen dat flink boven het maaiveld uitsteekt, maar hopelijk vindt hij ook de tijd om de echte opvolger van Teens Of Denial te maken. Dat is de plaat waar ik uiteindelijk het meest naar uit kijk, maar dat wil niet zeggen dat ik niet heb genoten van Twin Fantasy. Integendeel. De remake van de plaat uit 2011 is vooralsnog met afstand de beste gitaarplaat van 2018 en ik weet bijna zeker dat hij de komende weken alleen maar beter wordt. Wat een talent! Erwin Zijleman

Na overdonderd te zijn door de fantastische voorganger Teens of Denial uit 2016, was ik uitermate benieuwd naar deze 'nieuwe oude' van Car Seat Headrest. Heb de oude versie zelf nooit in zijn volledigheid beluisterd, maar de paar nummers van de 2011-versie die ik gehoord heb zijn misschien toch nét dat tikkeltje te slordig en demo-achtig om echt van te genieten.
Ze hebben hun eigenheid en gezellige slordigheid weten te bewaren in Teens of Denial en deze nieuwe versie, maar de productie is nu toch vele malen beter. Zelf ga ik dit album dus eerder bespreken als een 2018-plaat, aangezien het nu eenmaal aanvoelt als nieuwe muziek voor mij.

Deze plaat heeft in zekere zin hetzelfde recept als de zo geroemde 'voorganger'. Vuige gitaarrock wordt afgewisseld met breekbare, bijna Eels-achtige stukken. Hij vindt ook in deze plaat weer de ideale afwisseling tussen meebrulmomentjes (wie kan weerstaan om een slagzin als "I don't want to go insane" mee te brullen?) en fragiele emotionele uitlopers. Dit resulteert in alweer een reeks geweldige rocksongs. Epische lange nummers als Beach Life-In-Death en Famous Prophets (Stars) blijven het hele kwartier boeiend en zijn werkelijk onvoorstelbaar goed. Het iets toegankelijkere Bodys kan zich dan weer meten met Drunk Drivers/Killer Whales. Eigenlijk staat er gewoonweg wederom geen enkele song op die me weinig/niets doet.

Ik ben alleszins heel blij dat Teens of Denial allesbehalve een toevalstreffer blijkt te zijn. Weer krijgen we een pak meer dan een uur muziek voorgeschoteld en toch is het ontzettend gemakkelijk om de plaat volledig uit te luisteren. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen bepaalde nummers of delen van nummers redelijk repetitief vinden (ik denk aan het einde van Sober to Death), maar hij weet het nét binnen de perken te houden. Net voor het zou gaan irriteren, past hij het aan of komt er iets geheel anders.
Beter dan erwinz valt het trouwens moeilijk te verwoorden:
Deze plaat kan zich bijgevolg meten met hun 'meesterwerk' en komt minstens in de buurt van dat niveau. Had ik deze plaat eerst gehoord voor Teens of Denial had ik dit waarschijnlijk net zo goed andersom kunnen zeggen.

Dit is zonder twijfel de meest interessante band van het moment. De veel voorkomende vergelijking met The Strokes kan ik muzikaal begrijpen, maar Car Seat Headrest heeft met de voorbije 2 platen (Teens of Style moet ik nog verkennen) naar mijn mening al meer bewezen dan The Strokes in hun gehele oeuvre. De diepgang die Will Toledo in zijn songs legt, is van een heel ander kaliber.
Al hoop ik wel dat ze het niveau van hun live-optredens nog wat kunnen opkrikken. De nonchalance van de frontman is op zich geweldig om te zien, maar mag het niveau van de geweldige songs niet in de weg staan. Hopelijk bewijst Will in de AB mijn ongelijk en levert hij een knalprestatie.

Het verhaal van deze plaat begint in 2011, toen de piepjonge Will Toledo uit Virginia hem opnam op de achterbank van zijn auto. Waarom daar? Zo kon niemand de ‘nervous young inhuman’ zien of horen terwijl hij zijn verwarde tienerhart uitstortte in tien verrassend ambitieuze en vitale indierocksongs. Alleen degenen die van zijn pagina Car Seat Headrest op Bandcamp wisten, konden het resultaat beluisteren. Twin Fantasy was niet de eerste noch de laatste plaat die hij op deze manier opnam en uitbracht (het waren er een stuk of tien in totaal), maar het werd wel de meest legendarische onder de vroege internetaanhang. En toen…

Toen kreeg Toledo een platencontract bij Matador Records, veranderde Car Seat Headrest van een eenmansproject in een echte band, en brachten ze twee schitterende platen uit: Teens Of Style, een verzameling in de studio heropgenomen versies van nummers uit de achterbank-jaren (maar niks van Twin Fantasy, nu pas weten we waarom) en Teens Of Denial, een plaat vol nieuwe nummers waarop Toledo’s genie pas echt tot volle wasdom kwam. Is het dan geen vreemde zet om op de opvolger nog maar eens naar je eigen verleden te kijken, in plaats van naar de toekomst? Het antwoord is simpel: de songs op Twin Fantasy zijn gewoon zo goed, dat een krakkemikkige DIY-productie net zo gezond voor ze was als smog voor een baby met astma.

Aan de kern van de songs is dan ook niet geraakt. Er is vooral veel opgepoetst en uitgekristalliseerd. Het spreekt voor zowel Toledo, de band als de verbeterde productie dat Twin Fantasy (Face To Face) meer aanvoelt als een logisch vervolg op Teens Of Denial dan als een plaat met liedjes van bijna zeven jaar oud. Want potjandorie, deze jongen weet hoe je spannende muziek schrijft.

Ambitieus met een zweem nonchalance, passioneel, speels, droogkomisch, catchy als de griep, en zo vol onverwachte maar logisch aanvoelende wendingen dat te diep op de afzonderlijke nummers ingaan een beetje is zoals afleveringen van Black Mirror spoilen. Het is dan wel heel gemakkelijk om de invloeden van Car Seat Headrest aan te wijzen (Guided By Voices, Pavement, The Strokes, Sparklehorse,… de lijst is lang), toch bewijst deze band dat je zeker nog origineel kan zijn in het rockgenre, zolang je maar je hele persoonlijkheid in je muziek durft te steken. Twin Fantasy (Face To Face) kan gelden als een van de betere remakes in entertainmentland. Nu is het alleen hopen dat Toledo en de rest met deze release voor het laatst in de achteruitkijkspiegel hebben gekeken.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt! Deze recensie verscheen eerder op het eveneens zeer de moeite waard zijnde Cutting Edge)

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #238

Car Seat Headrest is zo’n stompzinnige en verveelde artiestennaam dat ik nooit ben aangespoord tot een nauwkeurige beluistering. De hoes van Twin Fantasy doet me denken aan die van Moby’s Wait for Me, wat na al die jaren nog altijd een goede contender is voor het slechtste album dat ik ooit gehoord heb. Veel slechter kunnen de voortekenen niet zijn: dit album kan dus alleen maar meevallen! Maar dat doet het amper. Ik begrijp dat deze plaat in 2011 al eens uitgebracht was, blijkbaar niet de erkenning kreeg waar CSH op hoopte, en dus maar is opgepoetst. Opmerkelijke move, ik kan me niet herinneren dat eerder bij een band gezien te hebben.

Als ik bedenk wat buiten de top-40 de meest doordeweekse muzieksamenstelling zal zijn zie ik vier “alternatieve” jongens voor me: een zanger, een gitarist, een bassist en een drummer. Nooit geweten waarom dat de heilige graal zou zijn, maar het is haast vermeldenswaardig als een indiebandje niet in die configuratie verschijnt. En terwijl CSH oorspronkelijk nota bene als soloproject uit de startblokken gekomen is, krijgen we buiten een verdwaalde synth of piano hier en daar precies dat. Nu sta ik altijd een beetje argwanend tegenover nieuwe groepen die zich in die standaard persen, maar evengoed ben ik in het verleden vaak genoeg verrast door precies een dergelijk gezelschap om goede hoop te houden – met als summum van ‘in theorie niets bijzonders, in de praktijk wel’ voor mij het debuut van The Strokes (die de RYM-revue nog zullen passeren). En laat de zang van CSH’s Will Toledo nu net aan good-old Julian Casablancas doen denken. Niet alleen in zijn stemgeluid, maar ook in de ik-doe-alsof-ik-in-de-badkamer-sta opnamefilter. Maar toen de Strokes-frontman alleen nog maar volslagen uitgeblust voor de dag kwam moest Toledo zijn eerste plaat nog opnemen. En hoewel ik niet weet hoe die eerste plaat klonk, zou ik voor het zangmateriaal op Twin Fantasy geen betere omschrijving kunnen bedenken. Voor een plaat waar de ‘plain’ gitaarsound zo centraal staat, gebeurt er verbluffend weinig interessants mee. Twee keer zo weinig ideeën voor de prijs van twee keer zo veel tijd. Ik krijg spontaan zin om Sonic Youth te draaien.

Er zijn weinig dodelijkere kwalificaties voor muziek dan deze als ‘saai’ te bestempelen. Toch komen voor dit gezelschap bijna geen andere woorden in mij op. De plaat puilt zowel instrumentaal als tekstueel uit van de indierock-clichés en biedt daarnaast precies niets. 71 minuten lang, puberale indie-by-the-numbers verpakt in songs die zomaar 16 lange minuten kunnen duren zonder op je in te werken of interessante wendingen tentoon te spreiden. Wie ooit nog beweert dat RYM aparte muziek (over)waardeert om zijn apart zijn, verwijs ik graag naar Car Seat Headrest.

Krap 2*