Travis - The Boy with No Name (2007)

het nummer ''Closer'', dat ook op de soundtrack van FIFA 08 stond, is best mooi vind ik.

Reijersen was me voor, want zijn treffende omschrijving is precies degene die ik ook wou gebruiken. Niks aan de hand-muziek. Travis blinkt voor mij nooit echt uit, ze maken geen geniale muziek, maar ze maken wel leuke en mooie niks-aan-de-hand-popliedjes.
Soms zijn die luchtige popliedjes echter ook heerlijk om naar te luisteren. Een Travis-album op z'n tijd en je bent meteen weer helemaal vrolijk!

Het album begint erg mooi met 3 Times And You Lose, wat mede erg mooi gemaakt wordt door de gitaar in dat liedje. Maar wat ik vaak met de muziek van Travis heb, de coupletten vind ik prachtig, en dan valt het refrein me zwaar tegen. Op dit nummer valt dat wel mee, maar ook hier heb ik er in mindere mate last van.
Fran heeft overigens een erg goede stem voor dit soort liedjes, die ik zou omschrijven als zoet. En de liedjes zijn ook erg zoet, soms iets te zoet, vaak op het randje.
Vervolgens komt na dit rustige nummer Selfish Jean, wat een stuk vrolijker is. Niks bijzonders verder, gewoon een leuk en vrolijk liedje, waar Travis zo goed in is.
Dan weer wat rustiger met Closer, alleen heb ik hierbij weer dat ik het refrein niet zo mooi vind.
Big Chair begint veelbelovend, maar ook dit refrein stelt niet veel voor. Muzikaal vind ik het wel dik in orde, maar telkens staan de refreinen me tegen. Is toch zonde van de mooie liedjes.
Battleships is weer eens zo'n 13-in-een-dozijn-nummer, maar tóch klinkt het mooi, vanwege Frans stem, en het volle geluid.
Eyes Wide Open is best wel een aardig liedje, alleen eentje die niet echt blijft hangen, en dat is toch niet zo positief bij dit soort muziek.
Het wordt echter gevolgd door een prachtig liedje; My Eyes. Hier heb ik dat probleem met het refrein ook niet, ik vind het hele liedje echt erg mooi! Ook de tekst erbij vind ik mooi, supernummer!
Ze proberen dat niveau te behouden met One Night, wat aardig lukt, want ook dat is weer een mooi nummer.
Under The Moonlight is wel een leuk liedje met KT Tunstall, alleen zit dat 'aha aha' aan het eind van het refrein me nogal tegen. Daar erger ik me echt aan. Maar voor de rest klinkt het allemaal weer erg mooi, wat mede komt door dat volle geluid, wat ik al eerder noemde. Dat volle geluid zorgt er echt voor dat het voor mij allemaal mooi klinkt.
Out In Space begint met wat rustig getokkel. Dit nummer blijft ook lekker rustig voortkabbelen, wat het een beetje saai maakt.
Colder heeft weer zo'n refrein wat ik niks vind. Ondertussen heb ik zo'n gevoel dat het album wel eens afgelopen mag zijn. Ik heb genoeg moois gehoord. Dan hoor ik ineens de mondharmonica in het nummer tevoorschijn komen. Hé, dat is dan wel weer leuk!
Dan nog een kort nummertje over New Amsterdam, maar het kan me al niet echt meer boeien en m'n aandacht begint te verslappen. Gelukkig duurt ie niet meer zo lang.
Vervolgens nog de hidden track, al hoeft het van mij niet meer. Het klinkt wel leuk, maar toch ook wel als meer van hetzelfde.

Al bij al staan er mooie en leuke liedjes op, maar blijft het niet lang genoeg boeien, en is het te veel van hetzelfde. 3,5*

Overigens klinkt deze recensie misschien alsof ik hem voor het eerst luister, maar ik heb hem al vaker geluisterd. Maar zoiets als een mondharmonica vergeet je dan weer, en dan hoor je het weer terug, en dan is het toch weer leuk.

Nog een advies voor Rhythm & Poetry, in wiens opdracht ik dit schrijf. Als je geïnteresseerd bent in Travis, zou ik beginnen met hun best of. Bij Travis is dat een verzameling van singles en hun singles zijn vaak toch wel het best. Dus lijkt het je leuk om eens wat van te luisteren, ik zou als ik jou was beginnen bij Singles. Overigens had ik niet verwacht dat jij Closer leuk zou vinden.

Lekker album hor!

Als ik hem opzet moet ik altijd denken aan die mooie momenten in de Lente. Dat heb ik bij bijna elk album van Travis. Lekker relaxed vrolijk.

Een erg toegankelijk album dat prima in het gehoor ligt (dat is wellicht het kenmerk van een toegankelijk album ). Leadzanger Francis heeft een erg fijne, hoge stem en zorgt voor een prettige luisterervaring. Daarnaast ins de instrumentatie prima, niks ingewikkelds maar gewoon fijne muzikale ondersteuning. Het totaalplaatje krijgt dan ook een ruime voldoende van mij, super lyrisch kan ik er echter niet van worden, daarvoor klinkt het mij toch allemaal te eenvoudig. Maar ja sometimes less is more...

Op het moment van uitkomen vond ik dit een heerlijke plaat maar inmiddels is ie ver bij mij weggezakt. Vind het inmiddels eigenlijk de minste plaat van de Schotten. Half puntje eraf dus.

Idd. een toegankelijke plaat, met prima in het gehoor liggende liedjes. Af en toe wil het een beetje gaan vlammen, om zo toch de bloemetjes en de bijtjes wat af te wisselen. Als geheel wil het niet helemaal onder de huid kruipen. Edoch, het blijft -voor mij- een aangename band om naar te luisteren, maar 52 minuten is hier net wat aan de lange kant. De hoes had m.i. beter verwisseld kunnen worden met de poster van The Sound of Music, daar sluit het toch wat meer bij aan.

Live in Amsterdam
Travis Closer @ Melkweg