Curved Air - Second Album (1971)

Nummer 1 is een grote hit van ze geweesten een absoluut mooi nummer.

Bijzondere muziek van een bijzondere band. Prima plaat met bijzondere herinneringen en niet alleen de muziek. De LP-hoes moest je namelijk vier keer openvouwen, voordat je bij de plaat aankwam, een artistiek hoogstandje.

Een paar maanden geleden kreeg ik dit album aangewezen in het 'ga jij dat eens reviewen' topic, aanvankelijk had ik geen idee wat ik er mee moest en uiteindelijk vergat ik het. Ik heb 'm toch maar weer beluisterd, het is wat lullig om te beloven dat je een recensie gaat schrijven en dit vervolgens niet doen.

Nummer 1, Young Mother klinkt me een beetje in de oren als 'ABBA doet moeilijk'. Vrij saaie popzangpartijen worden afgewisseld met progressieve tripperij. Ik weet niet zeker of ik het nou goed of slecht vind, maar dat de boodschap niet helemaal aankomt zoals de bedoeling is, lijkt me duidelijk. De drie nummers die volgen hebben meer van het poppige, maar minder moeilijkdoenerij. Back Street Luv, Jumbo en You Know zijn prettige nummers om naar te luisteren. Het ‘The Queen’s English’ van de zangeres klinkt alleen een beetje aan de saaie kant. Puppets is ook niet echt spannend. Everdance en Bright Summer’s Day vind ik persoonlijk de beste nummers van de plaat, omdat de zangeres eindelijk eens een (klein) beetje pit erin gooit. De instrumentatie is voor de verandering ook echt goed, en niet alleen onduidelijk. Piece of Mind is helaas een veel te lang, en veel te onsamenhanged potje ‘kijk eens wat ik kan’ waar ik niet goed van word, jammer.

Ik denk dat ik eruit ben, alles afwegende vind ik dit geen goed album. Veel te zweverig zonder doel, en te saai. Helaas.

Albums ontdekken is net als op reis gaan. Je kunt je houden aan de gebruikelijke toeristische routes maar je kunt ook afwijken van de gebaande wegen. Zo af en toe vind je een paradijsje maar soms kom je in een compleet Hellhole. Vaker stuit je echter op een gewoon boerendorpje, niet slecht maar niet geweldig. Dit album is zo’n boerendorpje.

Echt slecht is dit album allerminst. Dit album wil niet kiezen tussen progrock en popmuziek, tracht deze te vermengen ,maar eindigt met een knullige cross-over die liefhebbers van beide genres zal tegenvallen. Enige nummer waar pop en prog perfect vermengd worden, is het openingsnummer, dankzij een prachtig middenstuk op zowel keyboard als viool. Hierna stort het album echter als een plumpudding in elkaar.

Ruim 4 nummers lang worden we geïrriteerd met opgeblazen popmuziek die niet imponeert of inpakt, maar zelfs na een tijdje stilaan verveeld. Bij de openingstonen van Piece of mind wil er een nog wel eens een zekere verwachting ontstaan, maar door knullige overgangen en een overlang extro wil deze epic de spanning niet 12 minuten vast te houden.

Dat is misschien wel het kenmerkende van dit album .Veel nummers zijn in de basis wel goed opgezet maar weten niet de spanning vast te houden. Door een stuk of 4 redelijke tot goede nummers kom ik net op 3* uit.

Als je op reis gaat probeer dan ook je geest te verruimen naar die tijd. Het zwevende en onbestemde hoorde bij de muzikale overgangsperiode waar we toen doorheen gingen. Dit is wat dit album uitademt en ook een voorbode van wat ging komen.

Wow, wat is het lang geleden dat ik deze draaide. Ik had deze ooit op lp, een bijzondere hoes, kan ik me herinneren. Maar dus zo'n beetje 25 jaar niet meer gehoord.

Het is een heerlijke trip, prima muziek, mooie nummers, en Sonja Kristina is misschien geen Annie Haslam, maar doet het toch prima.

Ik ga me toch maar eens in deze band verdiepen, want naast grootheden Darryll Way en Francis Monkman schijnen Stewart Copeland en Eddie Jobson ook deel van de band hebben uitgemaakt.

Vooralsnog is het heerlijk genieten van deze ouderwetse symfo.

Ook weer zo'n 'oud' album uit de tijd dat ik de basisschool verruilde voor de middelbare school. Nog te weinig bezig met muziek en zeker niet met dit genre dat niet bepaald werd grijsgedraaid op de radio. Wat je daardoor hebt gemist blijkt soms pas jaren later.
Dit album bezit erg veel fraaie momenten. Het heeft soms iets van Renaissance. En die band staat in mijn artiesten top 10. Dat gaat Curved Air niet halen, maar dit album verdient minstens 4*, met 'jumbo' als mooiste song.

Maakte die Steward Copeland hier geen onderdeel van uit????
De muziek is in elk geval ene farce

Zo nu en dan kijk ik 192 TV als tijdverdrijf en een beetje nostalgie, toen er een nummer van Curved Air voorbij kwam. Nog nooit van gehoord, en het nummer verraste me positief. Ik dacht eerst dat het een onbekend Earth and Fire nummer was (van hun begin/progtijd), daar leek het in de verte wel op.
Via marktplaats 2 cd's besteld , waarvan dit album er één was.
'Young Mother' is een prachtig nummer, zeker het middenstuk met de viool. Afwisselend, prog muziek a la carte. Bij het tweede nummer dacht ik meer aan the Shirts, meer door de muzikale begeleiding dan de zang. Dat nummer had voor mij wel wat langer gemogen, mogelijkheden genoeg. De zang van van Sonja Kristina lijkt wat vlak, maar op zich is het prettig om naar te luisteren. Sonja lijkt me geen podium beest, niet iemand die de aandacht automatisch naar zich toetrekt, maar op zich is dat geen probleem.
Het derde nummer is weer totaal anders dan de vorige twee. Wat dat betreft past Curved Air wel in de progmuziek van de jaren 70, veel variatie en veel uit proberen. Bij dit nummer vind ik het prettig dat Sonja het wat vlak brengt, moet er niet aan denken dat een zangeres a la Celine Dion dit nummer met allerlei uithalen zou brengen. Het blijft nu aan de goede kan van de kitsch lijn. Bij 'You know' denk ik wat aan de Nederlandse cultband 'the Mo' en ook wat aan 'Earth and Fire'.

Het album kwam al 6 maanden na het eerste album uit. Naar ik begreep waren er ook nog wat oudere nummers opnieuw opgenomen die nog niet op vinyl waren verschenen.
'Black Street Luv' was een hit in Engeland.
Dit album werd over het algemeen wat lauw ontvangen, een tussen album tussen twee betere werken. Aangezien ik die niet ken, kan ik het niet vergelijken en dat hoeft ook niet.
Ik vind het op zich best een redelijk album, wel echt passend in de begin jaren 70. De afwisselingen, de prominente rol van de viool, dat vind ik de positieve zaken. Verder klinkt het zeker niet commercieel, daarvoor is het te veel 'moeilijk doenerij', maar daar erger ik me ook niet aan.
Het album eindigt met een 13 minuten nummer 'Piece of mind'. Het klinkt nu misschien wat achterhaald en oubollig, maar ik denk dat dit nummer het in 1971 goed deed in de studentenkamers. Op zich een mooi, muzikaal nummer met de te verwachten afwisselingen in het nummer.
Conclusie, zeker niet slecht en ik ben best wel benieuwd naar ander werk uit hun begin periode.

De reden dat ik hier beland is vrij onlogisch: ik maakte enkele jaren geleden afspeellijsten met daarop mijn hoogtepunten uit de new wave per jaar. Een genre dat midden jaren '70 ontstond (onder meer Patti Smith en Ramones in de Verenigde Staten en pubrockgroepen als Dr. FeelGood in Engeland) en tot eind jaren '80 floreerde.
Toen ik bezig was met de invloeden op deze nieuwe golf, kwam ik toevallig Backstreet Luv van Curved Air tegen, waarin ik sfeer en melodische kenmerken van latere Britse wave herken. En zo belandde dit nummer als opener van mijn eerste deel met wave. Hartstikke arbitrair natuurlijk, maar oprecht: ik herken hier bijvoorbeeld Siouxsie and The Banshees in.

De komende maanden wil ik de albums achter de nummers op mijn lijstjes beluisteren, voor zover daar daadwerkelijk een album achter zit. Sommige namen kwamen niet zo ver. Om te beginnen dus Second Album van het Engelse Curved Air.

Officieel staat Curved Air te boek als progrock en wie de sterke opener Young Mother hoort met zijn viool, zal dat begrijpen. Maar Backstreet Luv klinkt helemaal niet zo gecompliceerd en wordt gevolgd door het plechtige Jumbo met een als klassieke kamermuziek aandoende, fraaie melodie. Daarna volgt een Latinritme in You Know en in het pianogedreven Puppets lijkt wel naast de mellotron een drumcomputertje met congageluiden te klinken: zijn tijd vooruit met bovendien weer zo'n vervreemdende melodie. Alsof zangeres Sonja Kristina een oudere zus van zowel Kate Bush als Siouxsie Sioux is.

Op kant 2 staan slechts drie nummers. Op het drie minuten durende Everdance klinkt wederom de viool van Darryl Way, Bright Summer's Day '68 is druk met een grote rol voor drummer Florian Pilkington-Miksa en dat in nog geen drie minuten. Afsluiter Piece of Mind duurt evenwel bijna dertien minuten en gaat door diverse delen, waarin zowel bombastische klassieke muziek als ingetogen melancholie klinken.

Al met al een aangenaam ratjetoe aan diverse stijlen en sferen, resulterend in een avontuurlijk album. Natuurlijk gaat het veel te ver om dit hele album als een directe voorloper van new wave te betitelen, maar zou het mogelijk zijn dat er muzikanten in dat genre waren die als tiener graag naar Curved Air luisterden en iets daarvan in hun muziek stopten, al dan niet onbewust? Ja toch?
Om mijn punt kracht bij te zetten nog twee namen. Vanaf 1973 maakte violist Eddie Jobson enige tijd deel uit van de groep, later bij Roxy Music, dat duidelijker van invloed was op new wave. En weer later maakte de latere Policedrummer Stewart Copeland deel uit van de groep.

Curved Air is nog altijd actief gezien hun website. Mijn reis langs vaders en moeders van new wave vervolg ik met het debuut van Roxy Music, dat een jaar na dit Second Album verscheen.