Curved Air - Second Album (1971)

Een paar maanden geleden kreeg ik dit album aangewezen in het 'ga jij dat eens reviewen' topic, aanvankelijk had ik geen idee wat ik er mee moest en uiteindelijk vergat ik het. Ik heb 'm toch maar weer beluisterd, het is wat lullig om te beloven dat je een recensie gaat schrijven en dit vervolgens niet doen.

Nummer 1, Young Mother klinkt me een beetje in de oren als 'ABBA doet moeilijk'. Vrij saaie popzangpartijen worden afgewisseld met progressieve tripperij. Ik weet niet zeker of ik het nou goed of slecht vind, maar dat de boodschap niet helemaal aankomt zoals de bedoeling is, lijkt me duidelijk. De drie nummers die volgen hebben meer van het poppige, maar minder moeilijkdoenerij. Back Street Luv, Jumbo en You Know zijn prettige nummers om naar te luisteren. Het ‘The Queen’s English’ van de zangeres klinkt alleen een beetje aan de saaie kant. Puppets is ook niet echt spannend. Everdance en Bright Summer’s Day vind ik persoonlijk de beste nummers van de plaat, omdat de zangeres eindelijk eens een (klein) beetje pit erin gooit. De instrumentatie is voor de verandering ook echt goed, en niet alleen onduidelijk. Piece of Mind is helaas een veel te lang, en veel te onsamenhanged potje ‘kijk eens wat ik kan’ waar ik niet goed van word, jammer.

Ik denk dat ik eruit ben, alles afwegende vind ik dit geen goed album. Veel te zweverig zonder doel, en te saai. Helaas.

De reden dat ik hier beland is vrij onlogisch: ik maakte enkele jaren geleden afspeellijsten met daarop mijn hoogtepunten uit de new wave per jaar. Een genre dat midden jaren '70 ontstond (onder meer Patti Smith en Ramones in de Verenigde Staten en pubrockgroepen als Dr. FeelGood in Engeland) en tot eind jaren '80 floreerde.
Toen ik bezig was met de invloeden op deze nieuwe golf, kwam ik toevallig Backstreet Luv van Curved Air tegen, waarin ik sfeer en melodische kenmerken van latere Britse wave herken. En zo belandde dit nummer als opener van mijn eerste deel met wave. Hartstikke arbitrair natuurlijk, maar oprecht: ik herken hier bijvoorbeeld Siouxsie and The Banshees in.

De komende maanden wil ik de albums achter de nummers op mijn lijstjes beluisteren, voor zover daar daadwerkelijk een album achter zit. Sommige namen kwamen niet zo ver. Om te beginnen dus Second Album van het Engelse Curved Air.

Officieel staat Curved Air te boek als progrock en wie de sterke opener Young Mother hoort met zijn viool, zal dat begrijpen. Maar Backstreet Luv klinkt helemaal niet zo gecompliceerd en wordt gevolgd door het plechtige Jumbo met een als klassieke kamermuziek aandoende, fraaie melodie. Daarna volgt een Latinritme in You Know en in het pianogedreven Puppets lijkt wel naast de mellotron een drumcomputertje met congageluiden te klinken: zijn tijd vooruit met bovendien weer zo'n vervreemdende melodie. Alsof zangeres Sonja Kristina een oudere zus van zowel Kate Bush als Siouxsie Sioux is.

Op kant 2 staan slechts drie nummers. Op het drie minuten durende Everdance klinkt wederom de viool van Darryl Way, Bright Summer's Day '68 is druk met een grote rol voor drummer Florian Pilkington-Miksa en dat in nog geen drie minuten. Afsluiter Piece of Mind duurt evenwel bijna dertien minuten en gaat door diverse delen, waarin zowel bombastische klassieke muziek als ingetogen melancholie klinken.

Al met al een aangenaam ratjetoe aan diverse stijlen en sferen, resulterend in een avontuurlijk album. Natuurlijk gaat het veel te ver om dit hele album als een directe voorloper van new wave te betitelen, maar zou het mogelijk zijn dat er muzikanten in dat genre waren die als tiener graag naar Curved Air luisterden en iets daarvan in hun muziek stopten, al dan niet onbewust? Ja toch?
Om mijn punt kracht bij te zetten nog twee namen. Vanaf 1973 maakte violist Eddie Jobson enige tijd deel uit van de groep, later bij Roxy Music, dat duidelijker van invloed was op new wave. En weer later maakte de latere Policedrummer Stewart Copeland deel uit van de groep.

Curved Air is nog altijd actief gezien hun website. Mijn reis langs vaders en moeders van new wave vervolg ik met het debuut van Roxy Music, dat een jaar na dit Second Album verscheen.