Rivers of Nihil - Where Owls Know My Name (2018)

Erg afwisselende plaat die diep in de Death Metal geworteld zit, maar heel veel geslaagde uitstapjes weet te maken naar andere stijlen. Rust en waanzin wisselen elkaar af, waarbij deze band zich hier totaal niet in lijkt te verliezen. Dit is nu zo’n plaat die je eens opzet en die je avontuurlijk mee neemt langs diverse muzikale landschappen zoals ik dat met de eerste Ayreon platen ook heb. Heldere productie maakt het echt goed af. Ik heb het gevoel dat deze plaat na een paar weken zeker nog dik overeind blijft!

Een van de toppers van 2018. Had nog niet gestemd zag ik. Zoals hierboven beschreven, een zeer afwisselende plaat. Van bruut geweld tot heerlijke rustige deuntjes, alles is aanwezig en maakt dat deze plaat bij veel metal liefhebbers in de smaak zal vallen.

Er zitten echt heel goede stukken in. Ik ben best onder de indruk van wat hier uit de speakers blaast.


Beetje jammer alleen dat ik death metal een tamelijk vreselijk genre vind.

Toch deze maar aangezet gisteren en vanmorgen zeker na de vele positieve berichten die ik lees op internet van deze band. Met een vrij hoge verwachting begonnen, en het begon eigenlijk best goed. De rustige melodische stukken vond ik leuk, de afwisseling met de saxofoon was even wennen maar werd erg sterk. Ik zelf ben fan van de 'Death Metal' scene en kon genieten van deze plaat die zeker wel hoog gaat eindigen in de jaarlijstjes van de metal liefhebbers. Echter weet ik zelf nog niet of ik hem er in plaats, de band weet van alles wel wat te pakken en dat keihard door te blazen maar bepaalde tunes houden me toch wat tegen. Maar over het algemeen ramde de plaat aan één stuk goed door en ben ik vrij onder de indruk.

4 oktober spelen ze het volledige album in Patronaat! in het voorprogramma o.a. ook Møl dus dat wordt nu al een onvergetelijke avond

Rivers Of Nihil speelt op dit album een interessante mengeling van djent, death-, progressive- en post metal. De afwisseling in stijlen maakt dat het album een klein uur lang blijft boeien. Helaas zorgt de platte productie ervoor dat het luisterplezier danig verstierd wordt, dat een het vermoeiend is om het album in een keer uit te zitten. Hopelijk is dit euvel op het aanstaande album 'The Work' opgelost.

Ondanks de productie verhoog ik mijn score wel met 0,5 *.

Indrukwekkende progressieve death metal, bijzonder overtuigend uitgevoerd. Iets minder avontuurlijk dan het meest recente album The Work, hier wordt wat meer non-stop gebeukt, maar ook op deze plaat veel ruimte voor melodieuze passages. Er is zelfs een prominente plaats ingeruimd voor een sfeervol saxofoontje. Het songmateriaal is constant van hoog niveau en door de massieve produktie klinkt het allemaal heerlijk vet en meeslepend.