Rivers of Nihil - Where Owls Know My Name (2018)

Toch deze maar aangezet gisteren en vanmorgen zeker na de vele positieve berichten die ik lees op internet van deze band. Met een vrij hoge verwachting begonnen, en het begon eigenlijk best goed. De rustige melodische stukken vond ik leuk, de afwisseling met de saxofoon was even wennen maar werd erg sterk. Ik zelf ben fan van de 'Death Metal' scene en kon genieten van deze plaat die zeker wel hoog gaat eindigen in de jaarlijstjes van de metal liefhebbers. Echter weet ik zelf nog niet of ik hem er in plaats, de band weet van alles wel wat te pakken en dat keihard door te blazen maar bepaalde tunes houden me toch wat tegen. Maar over het algemeen ramde de plaat aan één stuk goed door en ben ik vrij onder de indruk.

Rivers Of Nihil speelt op dit album een interessante mengeling van djent, death-, progressive- en post metal. De afwisseling in stijlen maakt dat het album een klein uur lang blijft boeien. Helaas zorgt de platte productie ervoor dat het luisterplezier danig verstierd wordt, dat een het vermoeiend is om het album in een keer uit te zitten. Hopelijk is dit euvel op het aanstaande album 'The Work' opgelost.

Ondanks de productie verhoog ik mijn score wel met 0,5 *.

Indrukwekkende progressieve death metal, bijzonder overtuigend uitgevoerd. Iets minder avontuurlijk dan het meest recente album The Work, hier wordt wat meer non-stop gebeukt, maar ook op deze plaat veel ruimte voor melodieuze passages. Er is zelfs een prominente plaats ingeruimd voor een sfeervol saxofoontje. Het songmateriaal is constant van hoog niveau en door de massieve produktie klinkt het allemaal heerlijk vet en meeslepend.