Symphony X - V: The New Mythology Suite (2000)

Erg sterke metal plaat, vooral 'the bird-serpent war / cataclysm vind ik een killer van een song. 4*

Wauw!

Een vroege favoriet van me toen ik net begon aan 'metal'. Nog steeds één van m'n all-time favorites wat dat betreft, niets dan lof voor dit album.

Beste plaat van deze mannen, laatste platen zijn heel erg doorgeschoten richting pure metal.
Kwa speeltechniek steken ze Dream Theater naar de kroon.

Absoluut practige plaat!

Heerlijke epische sfeer,
Mythologie geillustreerd met uistekende prestaties van alle bandleden.
Teksten komen nog beter tot uiting als je het verhaal erachter kent,
links te vinden op hun site naar de storyline.

Met name Evolution ook door middel van de prelude prachtig ingeleid, heerlijk dat begin!
dreigend en onheilspellend, een kunst die Symphony X uitstekend beheerst, dit prachtig in contrast met vrolijker getintte nummers als communion and the oracle. Prachtig afgesloten met een uitermate sterk uitgewerkte knaller van 12 minuten!

Absoluut samen met de Divine Wings of Tragedy symphony X beste werk tot nu toe

Leuk:
Toffe en verrassende composities, uitstekende productie, goeie balans tussen de instrumenten, sfeervol en constant van hoge kwaliteit. Naar het einde van het album toe wordt het iets saaier vergeleken met de energieke eerste paar nummers, maar gelukkig is daar het fantastische slotnummer die alsnog voor een goeie climax zorgt.

Minder leuk:
Het wordt nooit slecht, maar daardoor mist er ook een contrast tussen de hoogte en dieptepunten; oftewel er zijn te weinig momenten die er uit schieten. Daarnaast ontbreekt het hier en daar ook een beetje aan variatie.


Ijzersterk album, maar niet perfect.

Leuk te zien dat chronologisch de score per CD bij Symphony X oploopt, dat is ook hoe ik het ervaar. Deze komt compleet met Dream Theater verpakking. Qua muziek speelt het ook af in dat genre. Het gaat net een tandje langzamer en komt daarom niet zo over de top over. De band is dus wat mij betreft hier nog niet op haar hoogtepunt. Toch is deze CD dik in orde.

Samen met Odessey vind ik dit de beste van de band! Wederom opvallend is de knallende produktie. Die gitaren in het begin van Evolution; wauw!! Hoogtepunten opnoemen begin ik niet aan. Het hele album is één groot hoogtepunt wat mij betreft! Veel nummers van dit album staan ook op het live album 'Live on the edge of forever'. Ook daarop puur genieten geblazen en hoor je de nummers heel puur en eerlijk.

Het eerste album waar de band voor mij de zaakjes compleet op orde heeft. Het neoklassieke karakter is naar de achtergrond verschoven en er is eindelijk ruimte voor subtiliteit. Op een nummer als Communion And The Oracle komt dit nog het beste naar boven, als we luisteren naar de esoterische en bezwerende zanglijnen van Russell Allen en de door prachtige baslijnen ondersteunde solo van Michael Romeo. Egypt is wel het absolute prijsnummer, met de prachtige zanglijnen en orkestraties. Dat de band nu ook gewoon lekkere power metal zonder al teveel fratsen kan maken, wordt dan weer bewezen op Evolution (The Grand Design), Fallen en A Fool's Paradise.

Afsluitende track Rediscovery Pt. II - the New Mythology is een progmetalpareltje. Wel in de oude 'kijk mama zonder handen!'-methode van uitsloverigheid qua solo's, maar het werkt hier toch beduidend beter dan voorheen het geval was.

Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X

Verrassende wending hier. Beschuldigde ik Symphony X eerder meerdere malen voor egotripperij. Hier lijkt dat grotendeels verdwenen te zijn en krijgen de songs eindelijk aandacht. Dan kan ik albums eindelijk met andere criteria beoordelen, maar vind ik het lastig om te zeggen of dit beter is dan de vorige of niet. Vanwege de songgerichtere aanpak, geef ik V toch de voorkeur.

Toch blijft de speelduur van iets meer dan een uur een pijnpunt. Na veertig minuten intensief luisteren, is de rek eruit en dan is het best vervelend om erachter te komen dat je slechts net over de helft bent. Toch vind ik het erg fijn dat dit album veel rustmomenten heeft. Laat ik het anders zeggen: niet iedere seconde is er om iemand die zich moet uitsloven. Voor het eerst hoor ik krachtmetingen tussen de muzikanten. Russell Allan heeft de kunst van het beheerst zingen ontdekt. Soms bijna fluisterend. Het gevoel voor subtiliteit is erg verrassend, maar het zorgt nog niet voor veel goede songs. Wel check ik voor het eerst de titels terwijl ik aan het luisteren ben en er zijn er enkele die opvallen. 3,5* nog steeds, maar voor het eerst begin ik te geloven dat deze band wel eens hogere waarderingen van mijn kant kan krijgen.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X

Niets ten nadele van de muzikale virtuositeit en de tekstuele ambitie, maar dit zijn voor mij te veel lage riffs en hoge solo's en te weinig echt pakkende en/of memorabele melodieën. De vergelijking met Dream Theater dringt zich af en toe op, maar in sommige instrumentals hoor ik dan juist weer Danny Elfman, dus de muzikale variatie is duidelijk gewaarborgd, maar voor mij zit er teveel metal en te weinig melodie in de nummers, hoe goed Russell Allen ook zingt en hoe vaardig Michael Romeo ook over de snaren gaat.