Symphony X - V: The New Mythology Suite (2000)

Het eerste album waar de band voor mij de zaakjes compleet op orde heeft. Het neoklassieke karakter is naar de achtergrond verschoven en er is eindelijk ruimte voor subtiliteit. Op een nummer als Communion And The Oracle komt dit nog het beste naar boven, als we luisteren naar de esoterische en bezwerende zanglijnen van Russell Allen en de door prachtige baslijnen ondersteunde solo van Michael Romeo. Egypt is wel het absolute prijsnummer, met de prachtige zanglijnen en orkestraties. Dat de band nu ook gewoon lekkere power metal zonder al teveel fratsen kan maken, wordt dan weer bewezen op Evolution (The Grand Design), Fallen en A Fool's Paradise.

Afsluitende track Rediscovery Pt. II - the New Mythology is een progmetalpareltje. Wel in de oude 'kijk mama zonder handen!'-methode van uitsloverigheid qua solo's, maar het werkt hier toch beduidend beter dan voorheen het geval was.

Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X

Verrassende wending hier. Beschuldigde ik Symphony X eerder meerdere malen voor egotripperij. Hier lijkt dat grotendeels verdwenen te zijn en krijgen de songs eindelijk aandacht. Dan kan ik albums eindelijk met andere criteria beoordelen, maar vind ik het lastig om te zeggen of dit beter is dan de vorige of niet. Vanwege de songgerichtere aanpak, geef ik V toch de voorkeur.

Toch blijft de speelduur van iets meer dan een uur een pijnpunt. Na veertig minuten intensief luisteren, is de rek eruit en dan is het best vervelend om erachter te komen dat je slechts net over de helft bent. Toch vind ik het erg fijn dat dit album veel rustmomenten heeft. Laat ik het anders zeggen: niet iedere seconde is er om iemand die zich moet uitsloven. Voor het eerst hoor ik krachtmetingen tussen de muzikanten. Russell Allan heeft de kunst van het beheerst zingen ontdekt. Soms bijna fluisterend. Het gevoel voor subtiliteit is erg verrassend, maar het zorgt nog niet voor veel goede songs. Wel check ik voor het eerst de titels terwijl ik aan het luisteren ben en er zijn er enkele die opvallen. 3,5* nog steeds, maar voor het eerst begin ik te geloven dat deze band wel eens hogere waarderingen van mijn kant kan krijgen.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X

Niets ten nadele van de muzikale virtuositeit en de tekstuele ambitie, maar dit zijn voor mij te veel lage riffs en hoge solo's en te weinig echt pakkende en/of memorabele melodieën. De vergelijking met Dream Theater dringt zich af en toe op, maar in sommige instrumentals hoor ik dan juist weer Danny Elfman, dus de muzikale variatie is duidelijk gewaarborgd, maar voor mij zit er teveel metal en te weinig melodie in de nummers, hoe goed Russell Allen ook zingt en hoe vaardig Michael Romeo ook over de snaren gaat.