HAEVN - Eyes Closed (2018)

Hier volgt een haat-liefde verhaaltje. Als liefhebber van dreampop en ambient luisterde ik wel eens naar het station 'SleepMusic' op YouTube om nieuwe muziek te ontdekken. Ruim een jaar geleden kwam daar opeens "Where the Heart Is" van HAEVN voorbij. Een pareltje dat niet ging vervelen, en nog steeds niet. De hand van Tim Bran (London Grammar) is duidelijk te horen: een steriele maar warme productie, het minimalistische gitaartje, de wijze waarop de zang geïntegreerd is. Enkele maanden geleden zocht ik HAEVN op en kwam ik erachter dat het een formatie uit eigen land betreft, dat hun nummers "Where the Heart Is" en "Finding Out More" enkele jaren geleden in TV-reclames van resp. Volvo en BMW gebruikt zijn en eind vorig jaar nog "Fortitude" in de Netflix-serie Riverdale. Geen van de andere singles haalt het niveau van "Where the Heart Is" als je het mij vraagt. HAEVN is me zelfs al tegen gaan staan: het artwork, de clips en decors ademen een kil zakelijk blauw, ik merk behoorlijk wat perfectionisme (ten koste van spontaniteit?) en vermoed dat deze muziek gedoemd is om uitgekauwde Sky Radio-muziek te gaan worden. Als het dat al niet is; ik weet dat niet want ik vang al jaren geen Sky Radio meer op. Snel terug mijn onwetende SleepMusic-tunnel in, naar de magie van "Where the Heart Is" zonder die commerciële en kil zakelijk blauwe beleving erbij. En wanneer het langverwachte album dan eindelijk uit is, het album snel nog even scannen op de aanwezigheid van andere pareltjes.

Eindelijk! Ze brengen een album uit, nadat ze zich drie keer met succesvolle singles hebben laten zien.
Alle drie singles waren mooie nummers; Finding Out More, Bright Light en Fortitude, en hun vierde single,Back in the Water heb ik ook al in de Tiplijst zien staan.
Haevn-liefhebbers, dit belooft wat met dit materiaal van de Nederlandse soft-rockband.

Jaren op gewacht en na de singles zijn de laatste weken ook een paar albumtracks tegen gekomen. Stuk voor stuk komen ze binnen. Of omdat ze zo mooi zijn dat je adem stokt en je kippenvel krijgt. Of weten ze zo'n spanning op te bouwen dat je helemaal het nummer ingetrokken wordt (Love is a Game). En van de live shows weet ik dat er ook nog een aantal te gekke dansbare nummers op de plaat staan. Variatie maar altijd een bijzondere sfeer en de stem die je pakt. Daarbij hou ik van meerdere lagen in de muziek, dan ga je mee met de drums, dan de bas, of synths of gewoon de zang. Hierdoor blijft een nummer fris en steeds verrassend. Kom maar door met het album.......en in Carré zing ik hem van voor naar achter mee

Je speciaal inschrijven hier om 5* te geven voor een album dat nog niet uit is en je ook nog niet in z'n geheel gehoord hebt? Je bent me d'r eentje. Familie van de band zeker

Dotan, ben jij daar?

Dit is wel heel echt, echter krijg je het niet.

De grootste fan van: HAEVN | Ticketmaster NL Blog - blog.ticketmaster.nl

Dus toch een beetje familie van de band

Ik citeer: "Hiervoor was ik fan van een andere band en daar was ik wel actief op de fanpage"

Dotan?

Vanavond live gezien tijdens een instore in Haarlem. Heel fijn optreden. Album gekocht en ik kan niet anders dan viereneenhalve ster geven. Prachtig!

Erg netjes gedaan en luistert echt lekker weg. Maar ook net iets te braaf. Zal wel een ziggodoompje worden. Maar goed, platen voor als je schoonouders komen racletten moet je ook hebben natuurlijk.

HAEVN.... het zei me niks toen mijn partner erover begon. Ja, dezelfde partner die geen naam kan onthouden als het om muziek gaat ('ja dat vind jij leuk'), dezelfde partner die een andere smaak heeft dan ik, maar mijn muziekvoorkeuren allemaal wel best vindt zolang het maar niet van die 'depressieve shit' is (Nick Cave of zo). Dat ik er vervolgens gewoon diezelfde muziek doorheen jas wordt vaak niet eens opgemerkt.

HAEVN..... 'dat ken jij vast wel.' Nou niet dus. 'Laat eens horen dan'. En zo maakte ik kennis met de singles van HAEVN. Niet geheel onaardig moest ik toegeven. Glunderend van trots natuurlijk dat ik, de muziekliefhebber, dit helemaal niet kende. Wist ik veel dat ze al aardig naam hebben gemaakt in Nederland. Wist ik veel dat die singles al via iTunes gekocht waren ('ja ik koop alleen maar losse nummers die ik mooi vind en cd's of lp's laat ik aan jou over').

Bright Lights en nog wat nummers klinken wel een beetje als Dotan (mag die naam eigenlijk nog wel genoemd worden?!), maar ik hou wel van het sfeertje. Het filmische, de strijkers af en toe en de lichte toon. Typisch van die nummers die je hoort in Scandinavische crime series en waar je dan je smartphone erbij pakt om uit te vinden van wie dat nummer nu is. Telkens mooi, maar ook telkens wel meer van hetzelfde.

Dat is Eyes Closed dus ook voor mij. Prachtig dat dramatische randje waar veel nummers mee worden verrijkt. Dromerig is ook wel aan mij besteed. De galm die ook vaak gebruikt wordt ken ik onderhand wel, dat trucje werkt niet erg meer bij mij. Echt spannend wil het dan ook nergens worden, het is me vaak net even te makkelijk allemaal, maar dat stoort me niet echt. De uptempo nummers doen me duidelijk minder. Maar ach, de zang van Marijn van der Meer is tip top in orde. Misschien iets té mooi (ik hou wel van aparte stemmen, maar als afwisseling is dit wel zo fijn). De nummers zijn sterk en pakkend.

Lichtvoetig? Zeker wel, maar dit kan ik met een gerust hart opzetten thuis en ik heb gelijk een medestander. Ook wel eens fijn dat ik niet hoef te gaan zitten wachten op de woorden 'mag er wat anders op'. Beetje Songfestival nieuwe stijl ook wel (ik denk aan de bijdrages de laatste jaren van landen als Bulgarije of België bijvoorbeeld). London Grammar meets Dotan.

Braaf en tussen de lijntjes.... doen we dat allemaal niet regelmatig?! Ben alleen benieuwd hoe lang ik dit blijf waarderen.

Goed gevonden, ze is echt hun eerste grote fan. Best fijn plaatje dit, ik moet er nog doorheen maar als groot fan van London Grammer zou dit moeten gaan werken.

Even de singles en 2 album tracks aangehoord en is zeker niet slecht. Meer om de dag rustig te beginnen of afsluiten, niet helemaal voor zomerse dagen.

Where the Heart Is met tempowisselingen en piano spreekt me nog het meest aan.

City Lights ademt muzikaal wat echoes van U2.

Love Is a Game is dansbaar maar heeft iets te veel momenten dat de beat onderbroken wordt voor de Club. Ze zouden hier een remix van moeten overwegen met meer pit en beter eind.

De stem van deze zanger is prima maar ook inwisselbaar, te weinig onderscheidend en met zovele acts die dit doen zal het knap lastig zijn om een plekje te vinden bij het publiek. Je mag voor ze hopen dat ze live wel meer indruk maken, maar ja dan zal je toch eerst de zaal vol moeten krijgen (kip en ei verhaal).

Ze hebben o.a. al in een uitverkocht Carre gestaan.
Ook al 2 keer de grote zaal van Paradiso (tickets waren in een paar dagen weg).
Ook grote NL festivals gedaan.

Okay, goed voor hun dan. Geen idee dat ze al zo'n aanhang hadden opgebouwd

Okee, luisteren dan, op veilig, op Spotify.
Wat is dit k*t zeg. Heeft niets dat spannend maakt, het kabbelt veilig, en is ook nog eens steriel in het lab op geluid gezet.
Heb dit soort muziek 1000-en malen al eens op radio gehoord. Het doet niets, het is een E-bike die je voorbij zoeft.
Het is daarom dat ik amper radio luister.

Ik waardeer het maar niet.

Een gedachte waar ik aanvankelijk ook op hinkte. Eerste volledige luisterbeurt van het HAEVN-album is me echter erg tegengevallen, het is toch heel braaf allemaal en veel van hetzelfde. Het veel meer sprankelende en geladen London Grammar is toch wel van een andere categorie.

Nu de magie van het instore optreden weggeëbt is toch maar een halfje eraf...

Ik kom na een aantal luisterbeurten tot dezelfde conclusie, de stem van de zanger is prima maar ik krijg erg geen kippenvel van zoals bij Hannah Reid. Het is allemaal erg saai en de muziek zou wel eens tegen kunnen gaan staan naar mate je meer luistert.

De singels van HAEVN gedijen prima op een radiostadion tussen hitparade meuk. Dan zijn ze een welkome afwisseling, die ik niet direct afzet. Een heel album is voor mijn oren niet om te doen. Geen rafelrandje te bekennen en dan vervalt 'mooi' al snel in muZak.
Geschikt als achtergrondmuziek in een gezelschap met een gevarieerde muzieksmaak, zullen we dus maar zeggen. Dat is eigenlijk ook heel verdienstelijk, maar ik zelf zet iets anders op.

Het duo Marijn van der Meer en Jorrit Kleijnen hebben samen met producer Gordon Groothedde een prachtig sfeervolle plaat gemaakt. Het als Haevn door het leven gaande band kwam in 2015 met de eerste singles, waarvan “FINDING OUT MORE” terecht een hit werd. “EYES CLOSED” bevat 13 (met bonustrack 14) songs die je als dreampop zou kunnen kwalificeren, maar die niet alleen maar rustig en sferisch zijn. “BRIGHT LIGHTS”, “MIND GAMES”, “SINNER LOVE” en “LOVE IS A GAME” (mid) uptempo zijn en voor de broodnodige variatie zorgen. De stem van Van der Meer is prettig, de arrangementen smaakvol en de composities gewoon goed. De nieuwe single is “BACK IN THE WATER” en met genoeg airplay zou het weer een hit kunnen worden. Het album is er één om van te houden, maar er zullen genoeg muziekliefhebbers zijn die het allemaal te eentonig of te soft te vinden. Die moeten het album maar links laten liggen, er blijven er ongetwijfeld genoeg over die “EYES CLOSED” wel omarmen en zullen genieten van ruim 45 minuten kwalitatief hoogstaande popmuziek uit Nederland…groot compliment!

het zit onbetwist goed in elkaar en de plaat klinkt fantastisch. maar het is te veel van hetzelfde en te aangenaam, weinig urgent allemaal. losse singles zijn goed (de meeste), maar als plaat al deze liedjes achter elkaar is te veel van het goede. iets meer doseren, of een korter album, of iets meer het experiment op zoeken zou het interessanter maken voor mij

Ben het hier mee eens maar geef wel een 3,5 omdat het niet slecht is, en individueel lekker in het gehoor ligt. Is inderdaad de variatie. Vind vooral de up tempo nummers Love Is a Game en
Hold On goed

Album is te wisselvallig naar mijn mening. Een aantal bloedmooie nummers worden afgewisseld met nummers die nooit bij blijven. Positieve is wel dat die mindere nummers in dezelfde sfeer zitten en daardoor het album wel in zijn geheel goed door te luisteren is

Mooi behang.

Wat mij nu ineens opvalt, is dat de naam van dit album precies het tegenovergestelde is van SNOW PATROL's meest succesvolle album ooit (Eyes Open (2006)).

Wat wil je hiermee zeggen? Hebben de albums of artiesten dan iets met elkaar te maken?

Eerder heb ik gemeld dat ik t wat braaf vind. Vind ik nog steeds wel maar het “goed gedaan” heeft inmiddels de overhand.

Mooie dromerige nederpop, bijzonder sfeervol uitgevoerd. Eigenlijk zijn alle songs de moeite waard, met het door subtiele dance-elementen ondersteunde Love Is A Game als positieve uitschieter. Knap hoe de ene na de andere fraaie track uit de hoge hoed wordt getoverd.

Klinkt goed, idd dromerige muziek. Lekker om naar te luisteren.