Courtney Barnett - Tell Me How You Really Feel (2018)

Met Tell Me How You Really Feel zet Courtney Barnett een stevige stap richting mainstream alternative rock en laat het meer alternatieve circuit (ver) achter zich. Alsof het werken met haar partner Jen Cloher en Kurt Vile haar van meer focus heeft voorzien. Het wobbly geluid dat veel van haar nummers in zang en muziek kenmerkt, en mij soms, hevig, irriteerde, is ingeruild voor een stevige rocksound, waarin Barnett er niet voor terugdeinst om soms echt stevig uit te pakken. Ze is nu ook veel meer gitarist dan voorheen. De riffs knallen in het rond, de solo's zijn ferm en stevig.

Het knappe van deze plaat is, dat zij zichzelf geen seconde geweld aan lijkt te doen. Dit is wie zij is in 2018. Een brok zelfvertrouwen. In elk geval naar buiten toe. Van binnenuit is deze plaat het resultaat van een lange periode van twijfel. Zweverige ademhalingscursussen en het werken met Vile en Cloher brengt dit als resultaat. Ik zou zeggen, ik kan het iedereen aanbevelen.

Afgezien van een van de lelijkste hoezen aller tijden, is dit een volkomen geslaagde plaat. Tegen de tijd dat ik uitgeteld in de hoek lig van alle energie die over mij is uitgestort, komen de laatste twee nummers waarin het gas en geweld er af gaan en er ruimte is voor ballads.

Is het mogelijk te weten dat het goed zit met een plaat na het intro van het eerste nummer? Ja! Op het moment dat de band invalt op 'Hopefulessness', kreeg ik het gevoel oh, yes, en wist ik, dat als ze dit gevoel kan oproepen bij me, de rest wel o.k. moet zijn. Nou, meer dan dat zelfs. Afgezien van het wat weirde ' I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch' (wel lekker kort), scoort alles zonder dralen. Kortom, vrijdag a.s. op gestrekte draf naar mijn lokale platenboer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Vooralsnog houd ik het op 4*, al heb ik het gevoel dat ie al richting de 4,5* gaat maar dat zal de tijd moeten uitwijzen. Betekent dus dat het een zeer goede en fijne opvolger is van het debuut. Grote veranderingen ten opzichte van het debuut zijn er niet echt, de verschillen zitten in kleine details. Voor mijn gevoel klinkt dit album op het eerste gehoor iets bedachtzamer dan het debuut, het heeft iets meer draaibeurten nodig om goed te kunnen landen. Niet dat de nummers nou ineens zoveel moeilijker in elkaar zitten of klinken, maar buiten City Looks Pretty en Nameless, Faceless staan er niet direct 'cathy' nummers op die direct blijven hangen.

Dit album leunt iets meer op een algehele sfeer die mooi word ingeleid door de donkere klanken en korte gitaaruitbarsting in Hopefulessness , en als afsluiter het relaxte Sunday Roast. Vanaf de opener wordt er mooi opgebouwd naar de wat hardere nummers in het midden van de plaat (Nameless, Faceless en I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch), om vervolgens weer geleidelijk af te bouwen tot aan Sunday Roast. Het fijne is dat elk nummer gewoon goed tot sterk is waardoor er ook geen inkak moment is. Het geduld van de luisteraar wordt ietsjes meer op de proef gesteld, maar krijgt daar uiteindelijk wel een sterk album als geheel voor terug. Het enige wat het album voor mij ten opzichte van het debuut een beetje mist, zijn een of twee grote uitschieters ala Pedestrian At Best bijvoorbeeld.

Ik ben benieuwd hoe de nieuwe nummers zich live gaan houden tussen de nummers van het debuut, maar ik ga er zeker van uit dat ze daar zeker niet tussen misstaan.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Barnett - Tell Me How You Really Feel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Er komt momenteel zoveel uit dat iedere plaat die bij eerste beluistering maar wat tegenvalt direct uit beeld is. Dat is jammer, want sommige platen hebben net wat meer tijd nodig dan andere of moet je niet vergelijken met zijn voorgangers. Het gaat allebei op voor Tell Me How You Really Feel van Courtney Barnett.

De eerste twee platen van de Australische singer-songwriter heb ik heel hoog zitten. Zowel The Double EP: A Sea Of Split Peas uit 2013 en Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit uit 2015 waren voor mij onbetwiste jaarlijstjesplaten en horen zelfs tot het beste dat het afgelopen decennium heeft voortgebracht.

De plaat die Courtney Barnett vorig jaar uitbracht met Kurt Vile deed me echter niet zoveel en het vorige maand verschenen Tell Me How You Really Feel deed me bij eerste beluistering zelfs helemaal niets. Ik heb het echt geprobeerd, maar de meeste songs op de nieuwe plaat van Courtney Barnett vond ik vorige maand saai en ongeïnspireerd. Omdat flink wat recensies mijn oordeel bevestigden verdween de nieuwe Courtnet Barnett op de stapel, maar vanwege mijn enorme zwak en bewondering voor haar eerste twee platen, heb ik het een paar dagen geleden toch nog maar eens geprobeerd met Tell Me How You Really Feel.

Het gekke is dat het kwartje nu vrij makkelijk viel. De songs die ik eerder saai en wat sloom vond, waren nu opeens broeierig en bezwerend, terwijl de songs die ik eerder vlak en ongeïnspireerd vond nu opeens binnen kwamen als rauw en oorspronkelijk. Het is een opvallende twist, die bewijst dat je een plaat altijd nog eens terug moet laten komen als je gemoedstoestand of het weer anders is.

De nieuwe van Courtney Barnett blijft echter een bijzonder geval. Waar haar vorige platen juist werden getypeerd door eigenzinnige en uitvoerig buiten de lijntjes kleurende songs, die je absoluut meerdere keren moest horen, kiest ze op Tell Me How You Really Feel voor een wat toegankelijker geluid. De singer-songwriter uit Melbourne strooit driftig met lekker in het gehoor liggende rocksongs en laat hierin horen dat ze als gitarist enorm is gegroeid.

Op hetzelfde moment is Tell Me How You Really Feel een persoonlijkere en bij vlagen dieper gravende plaat dan zijn voorgangers. Het tempo op de plaat ligt soms laag, maar de songs van Courtney Barnett zijn dit keer ook behoorlijk explosief en ontsporen vaak in heerlijk gitaarwerk.

De songs die me een paar weken geleden weinig tot niets deden, dringen zich inmiddels steeds aangenamer op en wat een paar weken geleden nog vlak klonk, klinkt nu heerlijk melodieus. Ik heb ook nog eens het idee dat Tell Me How You Really Feel nog wel even door kan groeien, want ik blijf maar dingen horen waar ik heel blij van word.

Ik begrijp nog steeds niet hoe ik in een paar weken zo van mening kan veranderen, al zijn er natuurlijk ook zat platen die ik bejubel, maar waar ik een paar weken later op ben uitgekeken. Iedereen die Courtney Barnett vorige maand in ieder geval tijdelijk afschreef adviseer ik om haar nieuwe plaat er nog eens bij te pakken, want volgens mij heeft de Australische het toch weer geflikt. Erwin Zijleman

Met mijn avatar moet ik ook natuurlijk iets bij dit album plaatsen

Zoals zovele hier was ik bij mijn eerste luisterbeurt minder enthousiast dan dat ik nu ben. Maar na de goede verhalen hier en het interview met Courtney Barnett bij NPR All Songs Considered (Linkje) heb ik besloten om het album nog een kans te geven.

Dat is mij eigenlijk wel bevallen. Twee kernbegrippen die mij te binnen schieten bij dit album: gedurfd en stoer. Dat komt natuurlijk door het gave gitaarspel (doet denken aan de Grunge-tijd), maar ook de ontzettend leuke teksten. Een overzicht:

The city looks pretty when you been indoors
For 23 days I've ignored all your phone calls
And everyone's waiting when you get back home
They don't know where you been, why you gone so long
Friends treat you like a stranger and
Strangers treat you like their best friend, oh well
City Looks Pretty

You don't have to pretend you're not scared
Everyone else is just as terrified as you
Medication just makes you more upset
I bet you got a lot to prove
I know you're still the same, still the same
Charity

I wanna walk through the park in the dark
Men are scared that women will laugh at them
I wanna walk through the park in the dark
Women are scared that men will kill them
Nameless, Faceless

Het zijn allemaal teksten die je aan de ene kant aan het denken zetten, maar aan de andere kant ook laten nadenken over iets. Daar is Barnett meester in. Dat is het mooie van dit album: aan de ene kant het lekkere gitaarspel, maar aan de andere kant de goede teksten.

Courtney Barnett werd alom bejubeld toen ze drie jaar geleden Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit uitbracht. Grappige titels, spitsvondige teksten, puik gitaarwerk en dan die wat achteloze stem van de zangeres uit Melbourne, dat alles bij mekaar was een gouden combinatie. De opvolger Tell Me How You Really Feel kon dit jaar op heel wat minder superlatieven rekenen, maar wat mij betreft is dat onterecht. Voor mij voelt dit album veel meer als een coherent geheel dan het vorige album; de liedjes op het album doen weinig voor elkaar onder. Vermoedelijk is de Australische het daarmee eens, want afgelopen mei speelde ze opmerkelijk genoeg tijdens het concert in TivoliVredenburg (Utrecht) deze plaat integraal. Gebleven zijn de spreekzang en de humor, maar de liedjes zijn wat puntiger en, met permissie, volwassener dan voorheen. Ik moet regelmatig terugdenken aan de hoogtijdagen van Nirvana, met name het album In Utero. Ook Jen Cloher duikt regelmatig in mijn gedachten op, in het dagelijks leven de partner van Barnett. Nummers als City Looks Pretty en Charity klinken alsof ze ook zomaar op het vorig jaar verschenen, briljante album van Jen Cloher hadden gepast. Kortom, deze fabuleuze plaat van Courtney Barnett verdient wel wat meer liefde, omdat deze niet onderdoet voor haar albumdebuut uit 2015 en stiekem zelfs nog ietsje beter is.