Courtney Barnett - Tell Me How You Really Feel (2018)

Een nieuw album, geweldig nieuws! En de eerste single: Courtney Barnett - Nameless, Faceless - YouTube

Mis op het eerste oog een beetje de lange nummers. Kim's Caravan en (vooral) Small Poppies waren juist hoogtepunten van de vorige plaat. Desondanks zin in, Nameless Faceless klinkt weer lekker.

"I could spit out a bowl of alphabet soup, and spell out better words than you"

Gisteren optreden van vrouwlief Jen Cloher bezocht in Haldern Pop Café. Courtney speelde mee op gitaar. Was een wervelend optreden en wat mij betreft is de muziek van Jen minstens zo goed als die van Courtney. Aanrader!

Need a little time klinkt fijn. Ik kijk uit naar deze plaat. Ik ga de lp niet kopen denk ik. # wateenspuuglelijkehoes

Die nieuwe single kan me beter bekoren. Haar eerste single vond ik leuk maar begint nu aardig irritant te worden. Toch is dit beter werk dan haar vorige albums.

Derde single City Looks Pretty is ook weer erg lekker. Misschien wel mijn favoriet tot nu toe.

Courtney Barnett - City Looks Pretty - YouTube

Hier kijk ik echt heel hard naar uit. Wat ze deed met Kurt vond ik al aardig, haar platen daarvoor vond ik nog vetter. Haar optreden twee jaar geleden op Werchter was er ééntje zoals ik ze graag heb. Rechttoe rechtaan. Gewoon lekkere nummers met heerlijke gitaarriffs en leuke melodieën. Daarenboven heeft ze ook die heerlijk sjofele attitude die Kurt Kobain/Vile ook hebben. Helemaal mijn ding. Ik kan dus niet wachten.

Met Tell Me How You Really Feel zet Courtney Barnett een stevige stap richting mainstream alternative rock en laat het meer alternatieve circuit (ver) achter zich. Alsof het werken met haar partner Jen Cloher en Kurt Vile haar van meer focus heeft voorzien. Het wobbly geluid dat veel van haar nummers in zang en muziek kenmerkt, en mij soms, hevig, irriteerde, is ingeruild voor een stevige rocksound, waarin Barnett er niet voor terugdeinst om soms echt stevig uit te pakken. Ze is nu ook veel meer gitarist dan voorheen. De riffs knallen in het rond, de solo's zijn ferm en stevig.

Het knappe van deze plaat is, dat zij zichzelf geen seconde geweld aan lijkt te doen. Dit is wie zij is in 2018. Een brok zelfvertrouwen. In elk geval naar buiten toe. Van binnenuit is deze plaat het resultaat van een lange periode van twijfel. Zweverige ademhalingscursussen en het werken met Vile en Cloher brengt dit als resultaat. Ik zou zeggen, ik kan het iedereen aanbevelen.

Afgezien van een van de lelijkste hoezen aller tijden, is dit een volkomen geslaagde plaat. Tegen de tijd dat ik uitgeteld in de hoek lig van alle energie die over mij is uitgestort, komen de laatste twee nummers waarin het gas en geweld er af gaan en er ruimte is voor ballads.

Is het mogelijk te weten dat het goed zit met een plaat na het intro van het eerste nummer? Ja! Op het moment dat de band invalt op 'Hopefulessness', kreeg ik het gevoel oh, yes, en wist ik, dat als ze dit gevoel kan oproepen bij me, de rest wel o.k. moet zijn. Nou, meer dan dat zelfs. Afgezien van het wat weirde ' I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch' (wel lekker kort), scoort alles zonder dralen. Kortom, vrijdag a.s. op gestrekte draf naar mijn lokale platenboer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Een stuk volwassener dan het debuut, en dat is een sound die me vooralsnog erg goed bevalt. Hopefulessness is waanzinnig.

Wat was er precies 'onvolwassen' aan de vorige plaat? ?

Dat ik deze "een stuk volwassener" noem betekent natuurlijk niet dat ik die vorige niét volwassen vind, gewoon wat minder. Ik vind tracks als Aqua Profunda en Nobody Really Cares... een beetje flauw, en daar heb ik hier nergens last van.

Ik begrijp wel wat er met "een meer volwassen geluid" wordt bedoeld. Ik ben echter fan van het wat speelse en achteloze vorige album en ga er dus nog maar eens voor zitten. Ik mis ook " het open geluid". Deze plaat heeft een andere productie, maar dat kan ook komen omdat ik de plaat op spotify luister. Daarnaast staat die hoes me echt tegen; dat is bij voorbaat al een reden om de lp niet aan te schaffen.

Ik hoor qua productie weinig verschil tussen deze en de vorige. Misschien klinkt alles een beetje 'voller', maar het verschil is echt miniem.

Wat ik wel hoor, zijn meer catchy songs. En naar mijn mening ook meer betere songs. Need A Little Time is echt een parel. En Hopefullness is een perfecte toonzetter. Top hoor.

Oké....dan wordt het verschil dus blijkbaar veroorzaakt door het verschil in geluidsdrager. Ik ben er verder nog niet uit en neem de tijd.

Kan. Maar ik vind het klinkklare onzin. Zowel de vorige plaat als deze zijn in mijn ogen erg goed. Ik ben nog niet zo ver dat ik de voorkeur heb voor de een of de ander. Wat ik sterk vind aan de hierboven genoemde nummers is dat er met een ogenschijnlijk alledaags verhaaltje veel meer wordt gezegd dan slechts wat er aan de oppervlakte ligt. Verre van flauw of onvolwassen dus. Show, don't tell.

Tsja....kan ik weer melden dat ik precies begrijp wat met volwassen wordt bedoeld, maar dat wordt zo'n non discussie. Is muziek ook niet gewoon beleving??

Het gaat voor mij ook over het verschil tussen een 3,5* en een 4*, dus lijkt me niet echt de moeite om je daar zo over op te winden, maar goed.

Echt, wat is het dit jaar toch met de lelijke albumhoezen maar goede muziek? Eerst A Perfect Circle die een goede plaat aflevert met een afzichtelijke cover en nu Courtney Barnett.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik luister het album deze Pinksterdagen elke dag een aantal keer en ik groei er steeds meer in. Wederom een prachtig album. Voorlopig 4* en dat is voorlopig nog wat minder waardering dan de voorganger heeft, maar als het zo doorgaat..... En lelijke hoes of niet; de muziek blijft het belangrijkste.?

Jammer, voor mij een (relatieve) tegenvaller. De eerdere albums waren verrassender, speelser en kleurde buiten de lijntjes. Hier een verzameling prima tracks, met de nog steeds intrigerende teksten, maar gestoeld op een wel erg veilige bedding van standaard gitaarriffjes. Het album met Kurt Vile kon mij ook niet bekoren, en vermoedelijk is ze in die vibe blijven hangen. Niks mis mee, natuurlijk, alleen minder mijn smaak.

En dan die hoes...

Ik ging zojuist speciaal naar MusicMeter om mijn ongenoegen uit te spreken over de hoes, maar zie dat andere MM'ers zich ook al negatief hebben uitgesproken over de hoes. Onbegrijpelijke keuze deze hoes.

Dan de inhoud. Op basis van de singles heb ik al voorzichtig geconcludeerd dat het op deze plaat allemaal wat minder speels en 'kont tegen de krib' is dan op haar debuut. En dat vind ik alvast heel jammer. Maar vooralsnog is dit een voorbarige conclusie: ik ga zo aan de tweede luisterbeurt beginnen.

Willen jullie nou voornamelijk zeggen dat jullie haar gewoon lelijk vinden?

Nope, combinatie van lensvertekening, uitsnede en kleur die het hem doen. Maar waarschijnlijk is dit precies de bedoeling geweest, lekker over de tong ermee...

Vooralsnog houd ik het op 4*, al heb ik het gevoel dat ie al richting de 4,5* gaat maar dat zal de tijd moeten uitwijzen. Betekent dus dat het een zeer goede en fijne opvolger is van het debuut. Grote veranderingen ten opzichte van het debuut zijn er niet echt, de verschillen zitten in kleine details. Voor mijn gevoel klinkt dit album op het eerste gehoor iets bedachtzamer dan het debuut, het heeft iets meer draaibeurten nodig om goed te kunnen landen. Niet dat de nummers nou ineens zoveel moeilijker in elkaar zitten of klinken, maar buiten City Looks Pretty en Nameless, Faceless staan er niet direct 'cathy' nummers op die direct blijven hangen.

Dit album leunt iets meer op een algehele sfeer die mooi word ingeleid door de donkere klanken en korte gitaaruitbarsting in Hopefulessness , en als afsluiter het relaxte Sunday Roast. Vanaf de opener wordt er mooi opgebouwd naar de wat hardere nummers in het midden van de plaat (Nameless, Faceless en I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch), om vervolgens weer geleidelijk af te bouwen tot aan Sunday Roast. Het fijne is dat elk nummer gewoon goed tot sterk is waardoor er ook geen inkak moment is. Het geduld van de luisteraar wordt ietsjes meer op de proef gesteld, maar krijgt daar uiteindelijk wel een sterk album als geheel voor terug. Het enige wat het album voor mij ten opzichte van het debuut een beetje mist, zijn een of twee grote uitschieters ala Pedestrian At Best bijvoorbeeld.

Ik ben benieuwd hoe de nieuwe nummers zich live gaan houden tussen de nummers van het debuut, maar ik ga er zeker van uit dat ze daar zeker niet tussen misstaan.

voorlopig 3 sterren. Zitten wel een paar lekkere nummers tussen (Hopefulessness, need a little time) maar over het algemeen vind ik het (nog) niet helemaal top.

Lekkere lazy rock, past goed bij het huidige weer. Kweenie of lazy rock bestaat, maar zo zou het wel klinken.

Ik denk dat dan vaker de term slacker rock wordt gebruikt als omschrijving, al vind ik dat voor Courtney en dit album niet helemaal van toepassing, misschien voor een paar nummers.

De outro van Sunday Roast is toch wel het perfecte einde van de plaat

Verder hou ik wel van de slome opener, waarna meteen de beste drie tracks van het album volgen in mijn opinie. Leuke sfeer, fijne plaat.

Ze kan een potje breken bij me, Courtney met haar lekker ongecompliceerde en authentieke (fout woord, ik weet het) rock. Ze kan zo lekker verdwalen in haar verhalen en muziek en de boel toch lekker scherp en venijnig neerzetten. Debuutalbum kreeg veel positieve aandacht. Wat mij betreft laat madame zien dat ze een blijvertje is. Fijne rockplaat met de heerlijke afsluiter 'Sunday Roast'.