Willie Nelson - Last Man Standing (2018)

... en nog eentje van Gods Problem Child, Willie Nelson, hij houdt de vaart erin.

Last Man Standing, Something You Get Through en Me and You zijn uit op single.

Iets meer tempo in deze nummers dan op het vorige album.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release komende vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Muzikaal dik voor elkaar, hij heeft weer prima spelende musici om zich heen Inderdaad deels meer lichtvoetige dan het vorige album, met een 70s Country Pop vibe. Hij klinkt ook wat jonger, maar misschien dat dit door digitale studiotrucjes is tot stand gekomen. Ik meen zelfs af en toe een auto-tune te horen. Luistert lekker weg met een mix van mid tempo Country / singer-songwriter nummers met wat fijn langzamere nummers tussendoor zoals mijn favoriet Something You Get Through

I Ain't Got Nothin' fijne bluesy Country Rock.

Voor wie meer ingetogen / diepgang wil zal God's Problem Child (2017) moeten opzetten, en deze voor de dagen dat het zonnetje schijnt.

Als je dit op je 85ste nog kunt doen, dan mag je wel stellen dat je een gezegend mens bent. En dat beseft hij zelf ook wel; "better to have bad breath than no breath at all."

Fijne baas die Willie en dit album is na 'God's Problem Child' wederom een bovengemiddeld goede plaat.

Mee eens! Bij de eerste luisterbeurt klonk het een beetje cliché country, maar na dit album meerdere malen op repeat te hebben gezet is juist die eenvoud erg treffend en aanstekelijk.

Halfje erbij, het zijn gewoon erg leuke wat naïeve nummers met veel humor geschreven.

"bad breath is better than no breath at all"

of

"I don't wanna be the last man standin'
Or, wait a minute, maybe I do
If you don't mind I'll start a new line
And decide after thinkin' it through
Go on in front if you're in such a hurry
Like heaven ain't waitin' for you"

of

"Well she made my day
But it ruined my life"

Erg fijne plaat van Willie. In 2006 bracht Jerry Lee Lewis reeds een plaat uit met dezelfde titel (ook een aanrader trouwens), maar dat was dus buiten deze red headed stranger gerekend. Jerry Lee leefde in 2018 ook nog hoor, maar legde een aantal jaren laten toch het loodje. Willie gaat, ook 6 jaar na deze plaat, nog steeds lustig verder; meer nog, hij lijkt platen uit te brengen alsof de duivel 'm op de hielen zit!

Waar hij op recent werk veelal puurt uit andermans songs, is dit album een buitenbeentje: Nelson schreef de 11 songs samen met producer Buddy Cannon, die het geheel een warm, authentiek geluid geeft. Verder is dit best een sobere plaat, waarop uptempo songs worden afgewisseld met het rustiger werk. Op backing vocals (en occasioneel de fiddle) horen we trouwens ook Alison Krauss terug!

Jawel, heerlijk luisterplaatje van Willie, met zin voor wrange doch levenslustige humor in de teksten - iets wat hij altijd wel opzoekt. Met een dik halfuur klokt ie ook vrij compact af.

3,5 sterren

Misschien iets te snel de maximale score toegekend, maar veranderen doe ik niet. Een heerlijke, optimistische schijf. Willie is goed bij stem en de band speelt het behang van de muren. Zijn trouwe mondharmonica speler Mickey Raphael is ook weer van de partij. Alison Krauss bespeelt de viool en verzorgt ook de achtergrondzang. Leuke teksten, kortom een van zijn beste van de laatste jaren.