A.A.L (Against All Logic) - 2012 - 2017 (2018)

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Die zag ik niet aankomen. In de eerste twee maanden van 2018 luisterde ik vooral naar (indie)pop- en folkalbums en de afgelopen twee weken raakte ik onverwachts weer eens helemaal verknocht aan een danceplaat. Dat was lang, te lang geleden. Achter A.A.L. gaat de Chileens-Amerikaanse producer Nicolas Jaar schuil, die eerder niet altijd even toegankelijke elektronische albums uitbracht. Met zijn project Against All Logic komt hij nu met een verzameling steengoede housetracks die veel nadrukkelijker voor de dansvloer zijn bedoeld.

Voor meerdere nummers van dit ruim een uur durende album samplede hij tal van funk- en vooral soulplaten uit de jaren zeventig. Zo gaat Jaar in opener This House Is All I Have heerlijk aan de haal met het zwoele soulnummer Doin' It Right van Mike James Kirkland uit 1973. Bovenop die versnelde, groovende plaat gooit hij af en toe explosieve geluiden; alsof er complete gebouwen worden opgeblazen. Vervreemdend en toch blijft het een toegankelijke track.

Vanaf dit ontspannen startschot gaat het ritme in vrijwel alle zeer dansbare tracks omhoog. Zo heeft de volgende track, I Never Dream, geweldige beats met een jaren '90-gevoel. Daarna volgen nog meer goede, vaak vrolijke housetracks als Know You, Cityfade (met loeiende sirene) en Such A Bad Way. In dat laatst nummer samplet Jaar I Am a God van Kanye West. Een goede grap, want als er iemand veel samples gebruikt is het Kanye.

Vooral dit intelligente gebruik van samples maakt deze plaat aantrekkelijk. Net als bij het geweldige Since I Left You van The Avalanches uit 2000 blijf je je vergapen aan alle samples en geluiden en ontdek je steeds weer iets nieuws (check vooral de site Whosampled.com!). Dit album van Against All Logic zou zomaar mijn favoriete danceplaat van 2018 kunnen gaan worden.

Onhandige bandnaam, archivarische albumtitel, Nicolas Jaar doet er blijkbaar alles aan om misschien wel zijn leukste plaat richting vergetelheid te duwen. (Niet gelukt dus.) 2012-2017 barst van l'esprit, vrolijkheid. Het begint nog met een matige track, maar daarna doet Jaar zijn beste Moodymann (nog een wonder dat de moraalridders van Pitchfork hem geen cultural appropriation verweten). Het tofste aan de plaat blijft de kinderlijke wildheid. Alsof Jaar in al die jaren juist tijd tekort kwam, en zijn acht-jarige neefje met het basismateriaal voor de final mix alleen liet. 'Draai jij maar aan de schuiven en de knoppen' en klik dan op save. Something like a phenomenon.

(de naam van the Avalanches valt hierboven heel terecht ook)