Dimmu Borgir - Eonian (2018)

Weer lekker bombastisch en overweldigend, zoals we van deze noren gewend zijn. Het album is daarnaast razend knap geproduceerd, met veel aandacht voor detail en een prachtige balans tussen al het audiogeweld. Maar toch... het is mij allemaal iets te symfonisch en niet duister genoeg. Echt vrolijk kun je het songmateriaal dan ook weer ook niet bepaald noemen, maar er is zoveel gesleuteld aan de melodieuze death metal dat kracht en agressie veelal verloren zijn gegaan. Het resultaat is dan ook eerder mooi dan bruut.

Black metal was nooit mijn cup of tea.
De laatste jaren echter is mijn smaak behoorlijk aan het verschuiven, of beter gezegd, aan het uitdijen.
Nou ben ik sowieso iemand die alles luistert wat los en vast zit, behalve Reggae.
Bands als Ne Oblivicaris, Wintersun, Wilderun en nu ook oudjes Dimmu Borgir vind ik heden ten dage geweldig.
Nou zullen de eerdere albums door velen als beste worden gevonden, dit album echter is mijn kennismaking met de band.
Symphonisch erg sterk, een fan in wording.

Inmiddels zijn er vijf jaren verstreken sinds Eonian. Natuurlijk zitten daar ook ruim twee jaar aan COVID tussen, maar gezien de relatieve stilte van Dimmu Borgir vrees ik dat het langzaamaan einde oefening is. Wellicht brengen ze nog een, hooguit twee, albums uit en zal hier en daar nog wel opgetreden worden. Creatief gezien is het hoogtepunt wel duidelijk voorbij. Ik kan niet zeggen dat ik vol vertrouwen dit laatste album in ging, maar de stilte van acht jaar heeft hier toch zeker wel goed gedaan.

Je zal Dimmu Borgir niet heel snel herkennen in deze muziek. Zelfs Shagrath klinkt (nog steeds krachtig) wat anders. Het tempo ligt wat lager en de stijl is duidelijk beïnvloedt door gothic rock/metal. Het doet daarom regelmatig denken aan die concurrent van de hoogtijdagen: Cradle of Filth. Het gitaarwerk is ook niet meer zo snel, maar het venijn druipt er nog wel van af. Ik geloof niet dat Dimmu Borgir zo beheerst geklonken heeft. Waar Dimmu Borgir eerder indruk maakte met toeters en bellen, is dat nu een stuk kleinschaliger. Ook al heeft de band een flink koor weten op te trommelen. Ik mis wel echt de krakers die de band eerder maakte, maar overall klinkt het allemaal best sterk. Er heerst een fijn naargeestig/aggressieve sfeer. Zodoende klinkt Dimmu Borgir hier echt beter dan ik had gehoopt.

Eindstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Eonian
4. In Sorte Diaboli
5. Spiritual Black Dimensions
6. Death Cult Armageddon
7. Stormblast
8. Abrahadabra
9. For All Tid

Ik ben verward over hoe goed ik dit album eigenlijk vind. Het doet me qua stijl meer denken aan oudere albums van Tristania en Trail Of Tears, maar om eerlijk te zijn... ik mis die stijl misschien uiteindelijk ook wel een klein beetje? Je weet wel, die bands die 'gothic' metal speelden, maar in toch niet helemaal echt 'gothic' klonken maar meer als black metal met wat orkestraties of soms wat dansbare elementen. Het koor hier voegt echt een enorme hoeveelheid sfeer toe en levert bijna Cradle Of Filth-achtige situaties op bij vlagen. Maar het materiaal voelt echt wel geinspireerd en luistert heel fijn weg. Ik heb oprecht geen idee hoe de fans hier toentertijd op reageerden en of de band het zelf als een succes ziet, maar ondanks het feit dat het in de Dimmu catalogus misschien wat vreemd aanvoelt... Eonian is oprecht een hele sterke plaat!

Eindstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia 4,5*
2. Spiritual Black Dimensions 4,5*
3. Eonian 4,5*
4. Enthrone Darkness Triumphant 4*
5. In Sorte Diaboli 4*
6. Death Cult Armaggedon 4*
7. Abrahadabra 3,5*
8. Stormblast 3*
9. For All Tid 3*
Gemiddelde: 3,89*