Carpenter Brut - Leather Teeth (2018)

Een nieuw album van de Franse Electro Rockers... opent weer met de nodige bombast op het instrumentale titelnummer. Ik ken deze act als een pure instrumentale band (met Metal - gitarist) waar soms ook (film)samples in te horen zijn, en te zien bij live optredens.

Ditmaal ook een paar nummers met zang waaronder de single Cheerleader Effect. Doet 80s aan maar deze acts kan ook aardige nummers maken zonder zang. Zelf ben ik niet zo van de instrumentals maar deze act heb ik live gezien en dat maakte een goed indruk, vooral de Metal -gitarist is een bonus. Op de nummers op hun releases vind ik de gitaarpartijen iets minder nadrukkelijk aanwezig dan bij live uitvoeringen. Dat gaat ook nu weer op.

De zang van Mat McNerney op Beware the Beast geeft het een wat Gothic Rock gevoel, zijn stem lijkt wat op die van Dave Vanian van The Damned.

Normaal zou ik dit onder ElectroClash willen plaatsen maar dit is eerder Synthpop met steroïde (deze heren komen volgens mij niet door de doping controle )

Bij de eerste beluistering vind ik de leukste 3 nummers:
het titelnummer, Hairspray Hurricane en Beware the Beast

Vooruit een halfje erbij, deze wervelstorm komt lekker binnen... goed om saaie dagen af te stoffen.

Bij de eerste beluistering van Leather Teeth, zonder enige achtergrond te kennen, kon ik geen keuze maken tussen of dit alles een grap was of uiterst serieus. Lang geleden gaf iemand mij een cassettebandje om naar te luisteren. "Omdat het zo enorm grappig is". Als ik het me goed herinner, betrof het een parodie die The Hee Bee Gee Bees heette. Na een paar nummers was ik er voor altijd klaar mee. Niet leuk en vreselijke muziek.

Daar deed Leather Teeth mij aan denken, behalve dat mij opviel dat hier eigenlijk echt prima gemusiceerd wordt. Het was de combinatie van techno en hardrock die mij op het verkeerde been zette. Deze, toch wel ongebruikelijke combinatie zorgde voor de aanvankelijke verwarring. De uiterst lelijke hoes van de plaat deed de rest om het idee van een parodie te vergroten.

Eigenlijk is horen geloven waar het Carpenter Brut betreft. Het tempo ligt hoog, de gitaar en synthesizers razen rond boven een strakke begeleiding. Wat ronduit zwak is, is de zang, maar dat kan dit album zelfs hebben.

Het album raakt aan vele elementen uit de (synth)pop en rock van de afgelopen bijna 40 jaar. Op het ene moment kan ik de neiging on "The chances of anything coming from Mars" mee te zingen echt niet onderdrukken. Even later zit ik in gedachten zo bij die paar singles van Yazoo, Pet Shop Boys, etc. uit de jaren 80 die ik wel leuk vond, om headbangend op de bank te eindigen, mijn haar met veel lak touperend. En dit alles wordt op een uiterst overtuigende wijze gebracht en vooral gemixt. Franck Huesco uit Poitiers is de naam: Carpenter Brut.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog

Leuk plaatje, een van de meer vermakelijke in dit jonge genre. Dit verandert echter niet dat ik hierbinnen nog steeds geen plaat heb gehoord die echt het niveau van gimmick ontstijgt. Carpenter Brut doet een goede poging, en de gastbijdragen op zang doen wat dat betreft een hoop, maar naar mijn idee blijft het toch een beetje tongue-in-cheek. Misschien hoort dat er ook wel inherent bij. Maar meer dan een 3,5 of hooguit 4 sterren ga ik het niet geven.

Kort maar krachtig, dit eerste volwaardige album van deze mysterieuze franse eenmansformatie. Ondanks de naam heeft de muziek overigens weinig te maken met het werk van regisseur en componist John Carpenter. Hier en daar doen bepaalde synthwave-elementen wellicht denken aan het Grote Voorbeeld, maar het album biedt een diversiteit aan stijlen, sporadisch voorzien van zanglijnen. Niet alles is even boeiend, maar de meeste tracks liggen goed in het gehoor en stampen lekker door.