Spock's Beard - Noise Floor (2018)

Hier kijk ik echt enorm naar uit de hoes ziet er in ieder geval prachtig uit.

De laatste twee albums konden me niet zo bekoren, dus wacht ik af tot ik er wat van gehoord heb.

Die albums zijn voor mij juist de reden om hier naar uit te kijken. De beste releases sinds het vertrek van Neal.

Ik vond BN&DS heel goed te pruimen als eersteling van Ted Leonard. The Oblivion Particle heb ik een aantal keer geprobeerd, maar die is nooit onder m'n vel gekropen. Tegelijk is ook in die periode mijn persoonlijke muzikale voorkeur wat opgeschoven. Het oude werk ken ik dan weer nauwelijks... Van de Neal-periode enkel Snow en met Nick op zang enkel X (wat waarschijnlijk m'n favoriete Spock's Beard album is, alleen al voor Jaws of Heaven).

Toch zal ik ook weer Noise Floor aanschaffen en er met aandacht voor gaan zitten. Net als voor The Oblivion Particle, tijd dat ik die nog eens van onder het stof haal

Eerste luisterbeurt bevalt me erg goed! ^^
Deze zal uiteraard nog moeten groeien, maar vind het nu al een heerlijk album weer.

Ik moet erg wennen aan dit album en mijn eerste indruk is dat de minder is dan zijn 2 voorgangers.
Misschien moet deze wel eerst groeien bij mij.

Ik merk hoe moeilijk ik het vind om tegenwoordig een album écht te luisteren. Dus het zal nog wel even duren voor ik dit album zodanig doorgrond heb, dat ik er een oordeel aan kan hangen. En dan zit er ook nog weer zo'n extraatje van vier nummers aan, die het me nog lastiger maken het daadwerkelijke album als geheel te beoordelen.

Spock's Beard is een band waarbij ik in de jaren 90 echt de opwinding voelde als er een nieuw album kwam of waarbij ik met spanning in mijn lijf een concertzaal binnenliep. Die tijd is helaas voorbij. Nu heb ik dat met BBT bijvoorbeeld. Na de Neal jaren, is mijn liefde voor SB een beetje op een lager plan gekomen. Elk album na Neal had nummers die ik mooi vond, maar nooit dat ik een album opvrat.... Ik geloof niet dat dit album daar iets aan gaat veranderen. Wat niet wil zeggen dat het een slecht album is. Op eerste gehoor is het zelfs een goed album. Maar dat gevoel tussen goed en geweldig, dat is er nog niet. Ik wacht met een definitief oordeel tot ik hem beter en vaker tot mij heb genomen..... Maar eerst zet ik even Beware of Darkness op.

Ik wil het voorlopig graag nog wijten aan het 'het kost me steeds meer moeite om echt onder de indruk te geraken van een album'. Ik vrees echter dat ik dit gewoon niet zo'n heel sterk album vind en dat dit niet gaat veranderen door het album vaker te blijven draaien. Wellicht dat ze me live nog gaan overtuigen.

Mij kan deze wel weer bekoren. En dat is lang niet altijd het geval met Spock's Baard. Deze kan nog groeien, maar ook zakken in waardering. Ben benieuwd..

Mijn review op Zware Metalen

Toen Neal Morse in 2002 Spock’s Beard verliet om solo verder te gaan, was dat een fikse aderlating, getuige ook de albums Feel Euphoria en Octane die daarop volgden. Pas op het derde album met Nick D’Virgilio als zanger, leek de band enigszins hersteld. Toen Nick daarop vertrok was het de vraag of de band genoeg veerkracht had om zich opnieuw te herstellen van het vertrek van een frontman. Gelukkig bleek de komt van Ted Leonard een gouden greep en klonk de band weer bevlogen als in vroegere jaren.

Met Noise Floor is de band tot aan album nummer dertien en het derde album met Ted Leonard. Op dit album heeft Spock’s Beard duidelijk gekozen voor een wat directere aanpak in de composities. De prima eerste single, en openingsnummer van het album, To Breathe Another Day is hier al een duidelijk voorbeeld van. Het geluid is onmiskenbaar Spock’s Beard maar tegelijkertijd is dit rocknummer behoorlijk recht-door-zee.

Helaas blijkt het vuur op het navolgende What Becomes Of Me al snel gedoofd. De band klinkt hier behoorlijk gezapig en het nummer mist elke vorm van spanning. Als Somebody Home begint vrees ik even dat de gezapigheid aanblijft. Gelukkig wordt het nummer gered door het sterke refrein en de uitstekende zang van Ted Leonard. Helaas blijft het album daarna ietwat futloos. Niet dat het slecht is wat de heren laten horen, daarvoor heeft de band teveel klasse, maar adel verplicht. De band weet de luisteraar echter veel te weinig op het puntje van de stoel te krijgen. Waar de vorige twee albums vol stonden van sterke hooks en refreinen kabbelt Noise Floor teveel voort.

Als bonus krijgt de luisteraar naast het acht nummers tellende album Noise Floor ook nog een EP met vier nummers onder de titel Cutting Room Floor. Deze nummers liggen in het verlengde van de nummers op het hoofdalbum en hadden daar prima bij gepast.

Drie maanden na mijn vorige bericht en ik vrees dat het hem niet gaat worden met dit album. Het klinkt allemaal op-en-top Spock's Beard, maar ik hoor niets dat ze niet zelf al eerder en beter gedaan hebben. Vooralsnog veruit de zwakste plaat met Ted Leonard als zanger.

... een van mijn favoriete bands stellen teleur, gelukkig heb ik een héle sterke troef achter de hand, benieuwd wie dat is: Artificial Silence - Negative Space (2018)

En toch weer 4 sterren. Hoplakee! Gewoon omdat het kan. Lekker luisterplaatje. Niks nieuws onder de zon. En dat hoeft wat mij betreft ook helemaal niet. Al tig albums voor mij kwaliteit, n’importe pas wie de microfoon hanteert.