Jon Hopkins - Singularity (2018)

Na een paar luisterbeurten is mijn indruk niet bepaald positief. 'Saai' is het eerste woord wat mij te binnen schiet. Het is een soort combinatie van neoklassiek en electronic, maar op beide vlakken is het denk ik daardoor een net-niet verhaal. De neoklassieke stukken vind ik tot nu toe ronduit saai, zeker als je dit naast recente releases van Nils Frahm en Jean-Michel Blais legt. En het electronic gedeelte wat meer uptempo is kan niet wedijveren met de toppers van zijn vorige album of andere electronic artiesten die ik recent geluisterd heb. Ik zal het nog een kans geven en er daarna pas een cijfer aan hangen, maar hoog scoren gaat het denk ik niet.

Heb de plaat ondertussen ook al een aantal keer beluisterd en wat Mausie zegt, daar kan ik me absoluut in vinden. Ik zou zelfs durven zeggen dat het niet enkel saai klinkt, maar ook dat de muziek zielloos aan voelt. Ik heb zijn vorige plaat (dat nota bene in mijn top tien van dat jaar stond) deze week nog eens beluisterd en daar heb ik dat gevoel niet, ondanks dat beide platen niet zo verschillen.

Singularity, Emerald Rush en Everything Connected zijn prima nummers, de rest is helaas een stuk minder interessant. In Luminous Beings, Neon Pattern Drum en C O S M zit in ieder geval nog een beetje muziek (letterlijk), de rest is niet meer dan een saaie, eentonige soundscape. Sfeer kan een ijzersterk wapen zijn, maar als je de muziek zo ver uitkleedt als Jon Hopkins hier doet draai je dat wapen volledig de nek om.

20 minuten goede muziek, 20 minuten saaie muziek en 20 minuten 'dit is toch geen muziek?'. Ik kan daar geen voldoende voor geven, ondanks de potentie van het eerder genoemde trio.

Hier heb ik echt lang over na moeten denken. Ik heb het vele luisterbeurten gegeven, op koptelefoon en twee speakersets, maar ik kon moeilijk tot een oordeel komen.

Het grootste probleem werd geopenbaard door mijn "oude" set speakers, die niet zo basrijk zijn. Deze kleedden deze plaat echt heel erg uit, wat mij nogal gedesillusioneerd achterliet. Nu vind ik een goede productie belangrijk, maar toch moet er iets in muziek zitten wat het interessant houdt wanneer de plaat op een iets minder systeem wordt gedraaid. Sommigen gaven het hier al aan, Jon Hopkins kleedt "muziek" grotendeels uit, met een interessant resultaat. Je hebt in ieder geval een goede basrijke set speakers of koptelefoon nodig om hier echt van te kunnen genieten.

Ik zie hier wel echt een samenkoming van zijn inmiddels talrijke en gevarieerde ervaringen, de plaat vindt op de hoogtepunten echt een heel mooi midden tussen electronica, koorgezangen en een soundtrack-achtige sfeer, die goed zou passen bij natuurdocumentaires (thematiek waar de hoes ook al mee speelt). Maar qua songwriting is hij hier over de gehele linie helaas niet op zijn best. Hij was wat mij betreft nooit een goede songwriter, want zijn beste ideeën zijn veelal ofwel bewerkingen van bestaand materiaal (zijn mixalbums en remixes) of juist door anderen tot goede songs verwerkt, zie Coldplay en King Creosote.

Ik kan er niet minder dan een 3,5* voor geven, want een groot deel van deze plaat vind ik toch echt wel een grote kwaliteit hebben. Maar het heeft niet helemaal de verwachtingen ingelost, en is ook niet zo goed als Immunity als je het mij vraagt. Ik kijk met veel plezier uit naar zijn toekomstige samenwerkingen en projecten, voorlopig liggen zijn hoogtepunten vooral daar, en niet in zijn solowerk.

Lekkere plaat, de vorige was goed dat deze alleen maar minder kan zijn.
Minder betekent niet dat die dan niet goed is.
Vind de 1e 4 tracks behoorlijk prachtig, lekker vervormd, is het al een keer eerder gedaan? Tja wat niet.
De laatste van the Field lijkt ook erg op de vorige maar nog steeds prachtig.
Een dikke 4 sterren!

Deze man is zo'n held . En maar door, en maar door...

Ik snap de negatieve commentaren niet hoor, wat een groeiplaat en wat en trip! Mijn tickets in 2020 zijn geboekt in het DR gebouw in Kopenhagen. Prachtige state-of-the-art zaal in combinatie met dit ...

Hier voor Cirque Royal in Brussel. Benieuwd hoe dit gaat verschillen van zijn set op Pukkelpop ?