Jon Hopkins - Singularity (2018)

Dit gaat vast goed worden.

Jon Hopkins Trailer 2018

Emerald Rush. Wauw! Wat een video ook!

En wat een heerlijk nummer! 5*

Oh wacht...

Hier kijk ik naar uit! Aan het eerste nr. te horen blijft hij trouw aan zichzelf en dat vind ik in dit geval he-le-maal niet erg.

Emerald Rush

Die eerste single is alvast heel erg lekker.
Erg benieuwd naar deze

Emerald Rush krijgt alvast 5 sterren van mij.

Nog een trailer.

Jon Hopkins zegt dat het album een filmisch geheel moet zijn. Ook deze snippet klinkt weer erg mooi.

Ik ben niet zo onder de indruk van Emerald Rush, beetje been there done that gevoel.

Jon Hopkins - Everything Connected (Official Audio) - YouTube tweede single

Weer een prachtnummertje, hoor.

Als dit zo doorgaat, gaat dit gewoon een 4.5 ster worden. Nieuwe nummer is 10 minuten lang goud.

Ik hoor het ook niet zo in Emerald Rush en Everything Connected. Wel sterk geproduceerd, maar dit is toch precies wat artiesten als Apparat en Holden in 2006 ook al deden. Mosterd na de maaltijd dus.

Mwoah. Een wereldschokkend album zal dit zeker niet worden, maar mosterd na de maaltijd vind ik ook weer niet terecht. Hoewel de sound van Hopkins duidelijk veel verschuldigd is aan bijvoorbeeld Holden, denk ik dat geen van de twee singles van dit album op The Idiots Are Winning had kunnen staan.

Aan de snippets te horen zal de rest van het album meer ambient-georiënteerd zijn, met wat invloeden van neoklassiek. Volgens mij zei Hopkins laatst ook dat Everything Connected by far het meest intense moment op het album is.

Ken je het album Walls van Apparat? Daar had Emerald Rush wel op kunnen staan, alleen dan niet als sterkste nummer. Everything Connected doet me dan weer heel erg denken aan Open Eye Signal van Hopkins zelf. Misschien is de rest wel beter hoor, laten we het hopen.

Wat ik er elders over te melden had:

'Over het algemeen ligt het tempo wat lager met halve soundscapes en een behoorlijk laag bpm. Na Everything Connected verdwijnen de beats haast en blijven de soundscapes over (en enkele gestripte piano-based nummers à la Johann Johannsson). Die vind ik niet bijster origineel of uniek klinken. Wat Herman op de albumpagina schrijft 'hits close to home'. Niet veel nieuws onder de zon. Had op wat meer groovende songs (en dat heerlijke dikke flinterige geluid) als Emerald Rush gehoopt. Luminious Beings is tof. Langer dan noodzakelijk, maar een mooie zomerse score voor een reis/vakantie. Prima zomermuziek dus, maar inhoudelijk niet spectaculair.' Tegenvallertje dus. Wellicht groeit het nog wat. Vooralsnog hoor ik niet hetgeen wat Hopkins van vele andere artiesten die ambient/electronics/dance vermengen zou moeten onderscheiden.

Heb hem ooit wel eens geluisterd, maar kan me er niets van herinneren. Zal hem snel eens opzetten want nu ben ik wel benieuwd.

Ik vind de afwisseling van electronische beats, ambient, gruizelige soundscapes en neoklassiek best leuk.
Ik start met 4* met potentie op meer.

Het doet me ook erg denken aan de ep met Montreal en Berlin van Apparat. Bij het vorige album van Hopkins had ik dat gevoel ook al eigenlijk. Destijds vond ik het nog wel tof, maar heb er nu gewoon teveel van gehoord denk ik.

Ik kan hier niet genoeg van krijgen, de vorige platen bevielen mij ook uitstekend. Everything Connected speelde hij vorig jaar op Melt! festival trouwens ook al, poah. Euforie.

Een vergelijking met Apparat vind ik niet helemaal op zijn plaats, dat is toch een stuk minimalistischer.

Nog even laten bezinken om een goed oordeel te kunnen geven.

De drop in die 4de track. *kwijl*

Op spotify staan er 3 bonustracks op trouwens.

Het zijn gewoon kortere versies van enkele nummers op het album zie ik.
Jammergenoeg.

Er zitten heel mooie verfijnde passages in met fraaie subtiele transformaties. Wat ik vooralsnog wat minder vind zijn de voor mij wat kil aandoende beats. Een wat betere koptelefoon doet evenwel wonderen.

Ben je niet in de war met iets anders? Apparat rond 2006 is totaal niet minimalistisch, misschien juist nog wel wat voller dan Hopkins.

Verrassend hoge scores krijgt Jon Hopkins altijd op MuMe.

Vind deze plaat achterhaald klinken (het lijkt inderdaad wel weer 2006) en bovendien een nogal zielloos en identiteitsloos soepje van verschillende genres. Een soort middle-of-the road techno- en ambient-light. Geluidskwaliteit is als altijd dik in orde, maar verder komt het klinisch en onsubtiel op me over.

Wow, gruwelijke singles! Ik snap op zich dat mensen vinden dat hij in herhaling valt, hij gebruikt toch wel een beetje hetzelfde trucje als op zijn hits van het vorige album. Maar ja, deze nieuwe tracks komen zo hard! Laat hem maar lekker meer nummers in die stijl maken

Ja, ben het ergens wel met je eens. Maar toch is Jon Hopkins wat bombastischer en dan vooral met zijn singles. Daarnaast is Apparat live ook enorm minimalistisch en Jon Hopkins toch graag de beuk erin gooit.

Overigens prima #1 in je top10.

OT: Verlaagd naar 4*, veel sterke nummers maar ook een aantal lelijke eendjes. Ik zat een beetje in de hypetrain.

Immunity was zo'n album dat zich zeer geleidelijk onder mijn huid genesteld had, als een luie parasiet. Singularity zal ook wel zijn tijd nodig hebben. Maar voorlopig vind ik nummers als Feel First Life en Recovery wat te gemakkelijk, zeker voor een artiest van Hopkins kaliber. Ook de hoogtepunten (Luminous Beings, Everything Connected en Emerald Rush) bereiken de hoogtes van het beste van de vorige plaat nog niet. Het is natuurlijk al te gemakkelijk als luisteraar om met vorig werk te vergelijken maar een werk als Immunity is natuurlijk een vergiftigd geschenk want wat hij er ook na uitbrengt, het zal er mee vergeleken worden (of Hopkins het nu wil of niet). Ik laat het nog even bezinken.

Wow, wat een album. Ik ben mijn tweede muzikale jeugd aan het beleven. Jon Hopkins, Max Cooper, allemaal relatief nieuw voor me.
Ik vind deze plaat echt ijzersterk omdat het dicht bij mijn eigen filosofie staat. Wetenschappelijke, spirituele muziek met een Techno / IDM sausje.
Heerlijk verfrissend dat er artiesten zijn die maling hebben aan een standaard BPM of pitch. Alles loslaten en verhalen vertellen en reizen meemaken door muziek.
De plaat moet wel groeien, merk ik. Na een tiental luisterbeurten zal ik waarschijnlijk weer een andere mening hebben.