Shinedown - Attention Attention (2018)

Met "Devil" zette Shinedown een dijk van een single neer. De mannen kunnen dit goed dit deden ze met "Cut the Cord" ook en daar was het eindresultaat genaamd Threat To Survival en enorme tegenvaller in materiaal.
De band beloofde met het nieuwe album een hardere weg in te slaan en hoewel ze er in geslaagd zijn een steviger album neer te zetten dan de voorganger haalt het nergens het niveau van Sound Of Madness of Leave A Whisper.
Nee met de Sound of Madness heeft de band haar hoogtepunt bereikt, werkelijk elk nummer uit die periode is goed (zelfs alle bonustracks zoals the Energy en mijn favoriet Diamond Eyes).
Op het nieuwe album staan een aantal lekkere nummers, ik noemde "Devil" al maar "Black Soul" "Evolve" en "The Human Radio" zijn ook lekker in het gehoor liggende nummers. Helaas kampt het album met teveel ondermaatse nummers, ballads zijn prima en de band heeft dit op elk album meermaals gedaan maar de ballads op dit album klinken vlak en inspiratieloos. De band gaf al aan dat "Get Up" en "Special" in stijl op elkaar leken en dat hoeft geen probleem te zijn. "Get Up" doet me alleen niets en die hadden ze dan ook beter weg kunnen laten. Ook "Kill Your Conscience" en "Creatures" doen me te weinig. Het zijn nummers die ik eerder heb gehoord en beter.
Over het algemeen is Attention Attention! geen slecht album, toch waren mijn verwachtingen na de beloftes van de band te hoog en de eerste single misleidend. Nee, ik verwacht geen grootste dingen meer van Shinedown. Blijf leuke muziek maken maar een album zoals The Sound of Madness gaat er denk ik niet meer komen.

Het album is de beste poging van de band om knallende stadium-rock te maken, iets waar ze in 2012 definitief mee begonnen. Zowel Amaryllis als Threat to Survival richting zich op stevige hardrock die na verloop van tijd steeds meer gaat vervelen. The catchiness die op The Sound of Madness nog aanwezig was lijkt grotendeels beperkt tot de single's. Gelukkig is dat hier weer terug, wat er voornamelijk mee te maken heeft dat dit album een stuk frisser en afwisselender klinkt. En een zomerse vibe heeft die nu prima past. De keus om andere muzikale elementen, zoals het gebruik van electronic en zangstijlen, vallen goed uit. Daarnaast heeft dit album veel meer groove dan de vorige albums wat de aanstekelijkheid van de nummers ook te goede komt.

Ik verwacht niet dat ze ooit nog een album maken wat The Sound of Madness gaat evenaren. Toch deden de berichten voor dit album dat wel geloven. Hoewel de verwachtingen niet volledig ingelost worden is het een van de betere albums die de band heeft afgeleverd. Nu maar eens zien hoe ze dit live weten te brengen.
3.5*


Ze missen hier inderdaad net dat beetje extra. Hoewel The Human Radio zich ondertussen genesteld heeft tussen mijn favorieten nummers van de band. Heerlijke vibe heeft dat nummer toch.

Een behoorlijke verademing na het overgeproduceerde en geforceerde Threat To Survival, het minste album van Shinedown tot nu toe. De band rockt gelukkig weer, al is het geluid nog wel wat aan de gladde en commerciële kant. Shinedown komt er ditmaal echter mee weg, omdat het songmateriaal unaniem sterk is. Ik hoor het er niet aan af, maar dit is blijkbaar een conceptalbum. Het zal. Hoe het ook zij, de band weet compacte, zeer pakkende liedjes te schrijven die al snel blijven hangen. De balans tussen pop en rock is hier ook precies goed getroffen. En wat is en blijft die Brent Smith toch een geweldige zanger.