Album nummer achttien is dit natuurlijk in mijn nogal complete Rush verzameling. Het is een album dat ik heb moeten herontdekken want in vergelijking met mijn favoriete albums van hen heeft deze weinig beurten gedraaid in al die jaren. Voordien was het een album dat je natuurlijk koopt, een aantal keren beluistert maar verder in die cd kast ligt te sluimeren tot...
Tot je ergens in januari 2023 beslist om meer dan ooit te koesteren wat je hebt, om eens meer te grasduinen in wat je hebt en om jezelf vaak te verbazen waarom je dit of een ander album zo lang hebt laten liggen. Herkenbaar? Ongetwijfeld. Vergelijkbaar met andere albums is dit niet, er komen een aantal nieuwe zaken naar boven.
Het tempo ligt algemeen lager hoewel Rush nooit een “speedy” groep is geweest, ik hoor een nog iets lager zingende Geddy Lee wat hem goed afgaat (en mij bijzonder bevalt), ik hoor ook meer akoestische zelfs folky elementen waarin de klasse van gitarist Alex Lifeson nog meer naar boven komt en ik geniet van “hem”, Neil Peart (RIP), en hoe hij toch alles weer met bijzonder veel klasse inspeelt. Ook staan hier twee korte en één langere instrumentale nummers op, nog een première voor Rush.
Maar het volgende is mijn grootste voldoening: dat prachtig open geluid. Hoe definieer je dat? Ik omschrijf dat als een albumgeluid dat je nergens aanvalt, dat je nergens tegenvalt maar dat je overal bevalt. Ik vraag me dan af of dat de heilzame werking is van de EP Feedback. Zo wil ik ze (ook) horen. Wat een verschil is dit natuurlijk met versie 1 en 2 van voorganger Vapor Trails.
Tot en met nummer zeven... Wat bedoel ik? Tot en met nummer zeven is het weer bijzonder genieten vanaf de glorieuze prachtig klinkende opener en nummers met prachtige herkenningspunten en melodielijnen, nadien verslapt de aandacht alweer, spijts de soms prachtige stukken muziek nadien. Kan ik de voorgaande paar honderd nummers vanaf seconde één, twee, drie, vier, vijf met naam benoemen, dan ligt dat hier iets moeilijker. Je mag er maar drie aanduiden, je favoriete tracks, ik neem er vier: Far Cry, Workin' Them Angels (uitleg staat in zijn boeken), The Main Monkey Business en Malignant Narcissism. De teksten van Faithless zijn een schot in de roos. Meer en meer beschouw ik dit album als de voorbode van Clockwork Angels, deze Snakes & Arrows is een hardere noot om te kraken. Moeilijk te doorgronden.
Het zal nooit één van mijn favoriete Rush albums worden, daarvoor is de concurrentie in die decennia voordien toch van een heel ander kaliber, natuurlijk heeft elkeen haar / zijn favorieten maar het siert hen toch om iedere keer er voor te gaan. Het betekent ook dat ze weer gaan optreden met als resultaat “Snakes & Arrows Live”, opgenomen in Rotterdam, opgenomen op 16 en 17 oktober 2007. Nog altijd een gemiste kans, maar ik had in die donkere periode andere prioriteiten en zorgen, 2007 als annus horribilis met een geweldige afsluiter, net zoals zij een geweldige afsluiter zouden maken met Clockwork Angels.