Parkway Drive - Reverence (2018)

Een nieuw album van Parkway Drive... Hier keek ik naar uit, hoewel ik hun vorige succesvolle cd "Ire" niet bepaald hun sterkste vind, mede door te veel melodieuze stukken. Na het lezen van enkele lovende cd kritieken van deze " Reverence", was ik benieuwd. Heb de cd nu enkele malen beluisterd, maar ik ben niet onder de indruk. Ja, het klinkt allemaal goed geproduceerd, ja zanger Winston McCall haalt alles uit de kast om zijn stemgeluid verder uit te diepen (hij klinkt soms als Corey Taylor van Slipknot), maar de songs klinken te "braaf". Het brute karakter van de cd's vóór "Ire" zijn nu wel degelijk achterwege gelaten. Jammer, aangezien de band live écht een topband is. Breakdowns? Je moet ze gaan zoeken? Tempo-versnellingen? Ik dacht het niet... Misschien moet de plaat nog wat groeien, maar voorlopig vind ik het maar niets... Ik zet nog wel eens de plaat "Horizons" op met de song "Boneyards" om te genieten hoe Parkway Drive wél kan klinken...

De oude parkway drive zal nooit meer terug komen. Mij bevalt het wel heel erg, al moet ik zeggen dat ik parkway drive pas ben volgen vanaf Atlas

Dringend eens hun "oudere" werk checken is dan de boodschap. Vooral "Deep Blue", " Horizons" en" Killing with a smile": de agressie van deze albums gaan we jammer genoeg niet meer van de band te horen krijgen... Echt heel erg jammer...

Wel aardig , beetje kort en een paar on parkway drive waardige nummers maar wel oke. Wishing wells , Prey en vooral I hope you rot zijn wel erg lekker. Atlas en Deep blue blijven mijn favoriete albums van deze band. Zo gaan zo wel richting headliner status op metal festivals maar als dat iets positiefs is voor de fans?

Afwisselend metalalbum dat qua stijl heen en weer schiet tussen traditionele metal en meer moderne metalcore. Prima natuurlijk, maar herhaaldelijk mist de band hier de boot. Het songmateriaal is niet bijster sterk en meer dan eens vervalt men in flauwe meezingers, iets dat totaal onnodig is. Het resulteert in een onderhoudend maar verontrustend vlak album, dat puur nog de moeite is door de klasse van de band. Veel bonter moet men het echter niet maken.

Lekker afwisselend album. Ik vond de oude Parkway Drive niks, te weinig melodie.

Ouder werk nog ontdekken, maar dit klinkt prima!

De band was mij tot voor kort volledig onbekend en de lage beoordeling maakte het niet aantrekkelijk om dit album te gaan luisteren, maar ik ben positief verrast. Verrast door deze onwijs afwisselende plaat, want ik hoor invloeden uit alle uithoeken van de metalscene: van heavy metal tot vikingmetal, van nu-metal tot metalcore, progressieve riffs, blastbeats én een zanger die met zijn stem echt alle kanten op kan en gáát. Bovendien continu aanstekelijk zonder plat te worden en mijn aandacht te verliezen. Heerlijke plaat!