Five Finger Death Punch - And Justice for None (2018)

Five Finger Death Punch weet stevige recht-in-je-gezicht-rock te maken maar lijkt met elk album verder af te glijden naar middelmatigheid. Het nieuwe album - waar we overigens langer op hebben moeten wachten dan elk ander album - is hierop geen uitzondering. De meeste gitaarriffs klinken weer lekker in het gehoor maar klinken tegelijkertijd te gekopieerd. Meermaals begon een stevige intro en kreeg ik gelijk de tekst van een heel ander nummer in mijn hoofd.

Dit album klinkt wel als het meest persoonlijke album dat Ivan Moody tot nu toe heeft uitgepoept. Nummers als "Sham Pain" spreken boekdelen, toch weet het grootste gedeelte niet te raken, het album produceert meer ballads dan gebruikelijk is bij de band, toch weten maar 1 of 2 van deze nummers de gevoelige snaar enigszins aan te raken.

Ben bang dat deze band de komende jaren niet veel meer gaat presteren. Het album is niet slecht. Maar na The Wrong Side Of Heaven/The Right Side of Hell pt.1 is het allemaal wel erg eentonig geworden. Zonde.

De mengeling van stevig beukwerk en dik aangezette rockballads begint tekenen van slijtage te vertonen, al is het songmateriaal bij vlagen nog best aardig. De band moet nu echter wel gaan oppassen dat de boel niet te gezapig en vooral flauw wordt. Men kan veel beter.