Lunatic Soul - Under the Fragmented Sky (2018)

Voor zover ik begrijp zijn dit overblijfselen van de opnamen van het vorige album, Fractured, uitgebouwd tot volledige songs. Het resultaat is even sfeervol en experimenteel als altijd, alhoewel er dit keer wat minder zangpartijen zijn en het geheel wat meer ingetogen voortkabbelt. Het album is aan de korte kant en behoort niet tot het beste werk van Lunatic Soul, maar het is toch een leuke aanwinst binnen het oeuvre.

De eerste twee albums van Lunatic Soul heb ik niet zo vaak geluisterd. Mijn ontdekkingstocht begon bij het 'tussen-album' "Impressions" uit 2011. Erg sfeervol album. "Walking On A Flashlight Beam" (2014) vond ik nog beter en is nog steeds mijn favoriete Lunatic Soul album.

"Fractured" vond ik weer ietsje tegenvallen, maar misschien moet ik mijn mening herzien nu ik "Under The Fragmented Sky" heb gehoord.
Dit zijn namelijk 36 hele bijzondere minuten.

In eerste instantie was ik wat op het verkeerde been gezet met He Av En. Wat een gewaagde start! Het is best heel sfeervol, maar wat repetitief. Sfeer is overigens echt het kernwoord voor het hele album.
Met het tweede nummer, Trials, is het voor mij direct raak. Een goede opbouw waar veel tijd voor genomen wordt. Mariusz fluistert "I try so hard to pretend", maar van echte zang is geen sprake. De laatste twee minuten zijn erg onheilspellend en vatten goed samen waar het album naartoe wil.

Sorrow is best mooi maar erg kort. Een ideetje wat hij kennelijk nergens kwijt kon. Of misschien is het bedoelt als intro voor het volgende nummer. Hoe dan ook, het breekt een klein beetje de 'flow' van het album vind ik. We waren net zo lekker op gang!
Under The Fragmented Sky is het eerste nummer waar gezongen wordt. Het is geen slecht nummer, maar ook niet fantastisch. In het instrumentale middenstuk wordt wel weer een prachtige sfeer neergezet. De laatste minuut wordt gereserveerd voor een reprise van He Av En wat voor mij niet per se had gehoeven, al zorgt het natuurlijk wel voor samenhang.

Dan pakken we met Shadows de draad op die bij Trials is blijven liggen. Wat een spanning! Het doet allemaal wat filmisch aan: ik krijg er een Blade Runner gevoel van.
Met Rinsing The Night gaan we 'vrolijk' verder met de duistere sferen. Hypnotisch.
Ook The Art Of Repairing is weer knap in elkaar gezet. Waarom heeft Mariusz nog geen soundtrack voor een scifi film geschreven?

Het album sluit af met het tweede zang-nummer: Untamed. Deze keer is het meteen een schot in de roos en een mooie afsluiter van een erg sfeervol en duister album.

De tweede helft van het album vind ik beter dan de eerste. Shadows en Rinsing The Night heb ik aangemerkt als mijn favoriete tracks. Ze zijn naar mijn gevoel representatief voor het album. Samen met Trials en The Art Of Repairing zorgen ze voor een briljante sfeer die ik niet vaak zo goed uitgewerkt tegenkom.
Met gemak 4 sterren. Deze komt in mijn 2018 top 10.
Ik ga nog eens even luisteren naar "Fractured"!