Manic Street Preachers - Send Away the Tigers (2007)

Ik ben van de single (een duet met Nina Persson van the Cardigans) nog niet geheel ondersteboven. Persson is een leuke toegevoegde waarde, maar daar hebben we het verder dan ook wel weer mee gehad.

Ben het jammer genoeg met je eens aERo!
Had gehoopt dat de Manics na wat mindere platen weer een beetje bij het niveau van Everything must go en This is my truth zouden kunnen aanklampen.
Van wat ik gehoord heb is dat niet gelukt!

Ben toch benieuwd naar deze plaat, want ik vond hun vorige "lifeblood" net één van hun betere albums. Single vind ik trouwens leuk.

heb een 6 nummers tellende sampler gehoord en die doet me toch uitkijken naar het balbum

De nieuwe single is misschien niet hun beste nummer ooit, maar ik vind het desalniettemin een fijn nummertje. Ik kijk zeker uit naar het nieuwe album, want ik vond "Lifeblood" toch weer een stap in de goede richting na het zwakke "Know your enemy".

Op basis van de omgekeerde r-en in de bandnaam (zie hoes) verwachtte ik een terugkeer naar het rauwere/hardere geluid van The Holy Bible. Zo klinkt de nieuwe single in ieder geval niet. In elk geval wél een erg fijn nummer.

Wacht eerst tot je het hele album gehoord hebt, de andere singe, de gelimiteerde 7" Underdogs vind ik welw eer klasse hoor. Toch had Know Your Enemy sterke nummers. Overall was ie inderdaad wat matig, te veel variatie denk ik. Maar ik kijk er als Manics fan iig rijkhalsend naar uit .

Underdogs blijft wel hangen zeg. Gaaf nummer. Ik kreeg vandaag mijn exemplaar van de gelimiteerde single binnen. hij kwam bijna puntgaaf binnen vanuit engeland. Luek kado voor de fans . Hopelijk doen ze nu wel nederland aan. Bij Lifeblood sloegen ze europa gewoon over .

Ik ben zeeeer benieuwd

Inmiddels vind ik de single overigens al heel wat meer dan zomaar "een fijn nummertje". Heerlijk catchy, doet wat terugdenken aan de sound van This is my truth, tell me yours. M'n favoriete moment is trouwens wanneer Nicky "I could have"-stukje meezingt.

Nu moet ik ook eens op zoek gaan naar Underdogs!

ik sluit me aan bij het gros van bovenstaande reacties: zeer benieuwd!

Laura, op de site van de Manics kun je m gratis downloaden. Gewoon ff doen .

vind het een heerlijk album

Zojuist kwam ik tot een opvallende constatering: ik ben de Manics pas gaan beoordelen vanaf hun album This Is My Truth, Tell Me Yours. Alles wat daarvoor komt ken ik niet in zijn geheel. Het zijn de 'hits' en dan stopt het verder.
Volgens mij is dat een gemis want zijn het juist die albums die zorgen voor de betere albums in hun discografie als ik het zo geloof en als ik afga op de bekende nummers.
Goed, die albums moeten nog maar even wachten want nu is het de beurt aan de nieuwste toevoeging aan de rij albums: Send Away The Tigers.

De titelsong Send Away The Tigers opent. Het rockt stevig en is britpop zoals britpop hoort te zijn. Van de zang ben ik nooit zo heel erg wild geworden en dat zal ook altijd wel zo blijven. Het geluid is vol en vet. Niet wereldschokkend maar wel lekker.
Underdog krijgt ook een volle lading gitaatgeweld mee en verliest nergens aan melodie. Het is allemaal iets te dik en romig maar doordat de onderlaag zichtbaar weet te blijven kan ik dit nummer net als de opener wel smaken.
Single Your Love Alone Is Not Enough met Nina Persson deed me in het begin niet echt veel en dat doet het nog steeds niet echt eerlijk gezegd. Iets te simplistisch en het raakt me niet. Maar inmiddels wel opgeklommen tot de term 'fijn nummertje'. Dat is natuurlijk prima nieuws, alleen had ik graag gehad dat het me meer deed.
Indian Summer lijkt even wat terug te schakelen maar na zo'n 45 seconden krijgt het weer een flinke dosis geluid mee waardoor er weinig subtiliteit overblijft. Het lijkt wel alsof alles dicht geplamuurd moest worden. Ik vind dat een beetje het nadeel van al de nummers. Nergens ruimte om even te ademen waardoor het haast verstikkend gaat werken.
The Second Great Depression heeft van hetzelfde euvel last. Het zou mooier en subtieler kunnen maar er zit weer zo'n vettig sausje overheen. Iets te schreeuwerig ook. Op zich echt geen slecht nummer, maar gevoelsmatig zeg ik 'een tandje lager was mooier geweest'.
Rendition gaat ook voluit. waar een band als Muse dit soort nummers dan een kitscherig, bombastisch randje zou meegeven daar doen de Manics het gewoon lekker dik belegd. Waar ik kitsch het dan weer leuk vind maken daar vind ik deze dikheid iets te veel van het goede.
Autumnsong: huh? Guns 'n Roses? Pumpkins? nee, al snel blijkt van niet. Toch werkt het wel aanstekelijk en is het een nummer dat snel in mijn hoofd blijft hangen. Niet te moeilijk doen heet dat dan en ik vind dit best een heerlijk nummer (en ja: soms gaan de koortjes richting Queen................oh aERo .............wat zeg je nu toch weer: dit gaat je kritiek opleveren).
I Am Just A Patsy gaat me steeds meer aan het denken zetten. Ik krijg het gevoel dat de band zichzelf eens wat minder serieus wilde nemen. Want dit nummer gaat ook niet echt diep en is van een hoog meezinggehalte. Of ken ik de band nu niet goed? En is dit helemaal geen nieuws? Nee toch zeker?
Ik zing vrolijk mee 'I Am Just a Patsy for Your Loooove'.
Op Imperial Bodybags lijkt het even of de Stray cats zich er mee hebben lopen bemoeien. Rock and Roll baby en dat van het onvervalste soort. Ja hier kan ik mijn voeten niet op stil houden. Lekker hoor.
Winterlovers heeft van die fijne harmonieuze Na-na-na achtergrondzang. Ook dit nummer vind ik zo vervelend nog niet. Het is net als de rest dik aangezet en is totaal niet wereldschokkend. En ja hoor, daar is ie weer..............stilte.........gevolgd door een secret track (Working Class Hero).
Ik heb het al eerder gezegd: van mij mogen ze stoppen met die onzinnige hidden tracks. Het nummer zelf vind ik overigens niet zo heel erg boeiend dus het voegt ook niet veel toe.

This Is My Truth, Tell Me Yours vind ik nog steeds een erg mooi album, opvolger Know Your Enemy kocht ik blind en ik wist niet hoe snel ik daar weer van af moest komen. Lifeblood deed me al weer wat meer en dit nieuwe album vind ik eigenlijk best vermakelijk. Het is soms een beetje randje, maar als je tegen een dikbelegde boterham ook geen nee zegt dan doe je dat ook niet tegen Send Away the Tigers. Hou die tijgers nog maar even hier, ik ben nog niet klaar met ze en misschien kan die 3,5 daardoor nog een halfje hoger worden in de toekomst.

Ik ging aanvankelijk wachten tot de release, maar mijn nieuwsgierigheid heeft het van me gewonnen. Ik ben nu aan mijn eerste luisterbeurt begonnen.

De Manic Street Preachers zijn terug met een uitstekende CD.
Het softe van de afgelopen 3 albums is er weer af er wordt weer ouderwets met gitaargeweld gesmeten!

5 sterren!

Klasse album weer hoor. Know Your Enemy vond ik ook minder. Lifeblood was goed, maar deze is dan weer de beste sinds This Is My Truth. Een 4.

Een nieuwe Manic Street Preachers: daar kijk ik altijd reikhalzend naar uit. Lifeblood vond ik niet wereldschokkend, maar wel algemeen goed, en deze Send Away the Tigers zit een beetje in hetzelfde straatje.

Dit is geen generation terrorists (met een paar echte klassiekers zoals you love us en motorcycle emptiness), geen the holy bible (hun meest coherente maar ook meest donkere album) en ook geen everything must go (waar voor mij alles perfect in elkaar past), maar zit eerder in de lijn van Gold Against The Soul en dus Lifeblood.

Een pak rechttoe-rechtaan rocknummers, James Dean kan nog altijd even goed zingen, en de gitaren scheuren en pingelen zoals ze moeten. Een paar nummers ook die live zeker voor brokken zullen zorgen (ik denk aan Underdogs). Da's na eerste beluistering.

Ik zit nu aan beluistering 6 of 7, en dan begin je de gelaagdheid van de songs te apprecieren. Indian Summer wordt zo bvb beter en beter, omdat je de muur aan geluid steeds verder kan ontleden.

En om wat te verwijzen naar aERodynamIC's recensie:
- 'Autumn Song': die gitaarintro stuurt je inderdaad onmiddellijk richting Guns'n'Roses (en dan specifiek sweet child of mine)
- I am just a Patsy: een beetje zoals nostalgic pushead op gold against the soul, 't is simpel, 't is direct, maar het blijft ook goed
- Imperial Bodybags lijkt inderdaad zo'n rock'n'roll jaren 50 achtige vibe mee te hebben
- single your love is not enough wordt sterker na elke draaibeurt, alleen blijf ik me afvragen wat Nicky Wire zijn nasaal geklaag daar plots zo op de voorgrond komt doen (contractueel akkoordje misschien?)

Algemeen: momenteel nog niet zo goed als lifeblood, maar wel heel aangenaam, en er zit nog wel wat groei-marge op. De Manics leven nog, en het leven heeft zelfs nog zin.

Pfff ik ga niet al te veel aan het voorgaande commentaar toevoegen. Na mijn 4e luisterbeurt vind ik hem nog steeds lekker klinken. Is een blijvertje in de buurt van mijn cdspeler. Favo's "Send Away The Tigers", "Autumnsong" en "Underdog". Zet alvast hoog in met een 4.

Redelijk nieuw album van de Manics, maar wat is Autumnsong een wereldnummer zeg

zeker het beste album van de manics sinds "this is my truth..." goed te horen dat ze het nog steeds kunnen...

Nee, voor mij doen de Manics het niet meer sinds hun duivels zijn kwijt geraakt bij de vermissing van Richey.

Mee eens!

Ik ben fan sinds This is my truth, en ben daarna alle CD's van ze "terug" gaan kopen. Elke CD daarvoor is voor mij wel bijzonder. Know your Enemy en Lifeblood zijn naar mijn mening een stuk minder. Er staan nog steeds wel aardige nummers op, maar niet meer een heel album lang. Vooral Know your enemy is een samen geraapt zooitje, ook al bevat het album weldegelijk hoogtepunten! Send away the tigers vind ik wel weer een consistent album, waarop elk liedje een goed niveau haalt met uitschieters naar boven. Voor mij zijn dat(op dit moment): Indian Summer, The Second Great Depression en Autumn Song. Conclusie: de manics zijn terug!

Ik heb altijd een haat-liefde verhouding gehad met de Manics. Aan de ene kant irriteer ik me krom aan hun geforceerde flirts met hardrock, punk en flam, hun politiek-correcte en intellectualistische overdaad en het effectbejag van hun bombast en die stompzinnige kreuende soulrockwannabe-zang vind ik vaak helemaal om je groen aan te ergeren.
Aan de andere kant krijgen sommige nummers van hen me toch altijd weer erg te pakken, al moet ik zeggen dat dit bijna altijd de singles zijn. Scherpe nummers zijn dat die in je hoofd blijven zitten.
Ook heb ik ze een keer live gezien op een festival en toen werd mijn negativiteit helemaal doorbroken, want dat was superstrak en indrukwekkend.

Maar toch.... Er blijft altijd iets knagen aan mij als het over deze band gaat. Ik hoopte dan ook heel erg dat deze plaat de twijfel weg zou gaan doen nemen. Gelukkig is dat ook gebeurd, helaas wel helemaal in de negatieve zin. Ik vind het een rotalbum, met een hele stomme single (en dat terwijl ik altijd wél overtuigd fan was van mevrouw Persson). Nee, geen enkel nummer doet me iets. Ik vind het allemaal vreselijk slecht.

Snap trouwens niet waarom Know Your Enemy! als zo'n slecht album hier wordt gezien. Dat vond ik nou juist een hele leuke plaat. Afwisselend, poppy, mooi geluid en fijna beach boys-invloeden!
Geniale videoclip was dat indertijd ook bij die single (met een toeristenstrand dat wordt gebombardeerd, heel surrealistisch).

Dank voor deze verhelderende bijdrage .................eerst album ff luisteren verder kan ik me geheel vinden in deze tekst zelfde bedenkingen bij de manics idd ook live gezien (erg goed) en know your enemy misschien wek favo cd van de manics.............

Ik mis Richie, MSP zuigen zo zonder hem!

Een enorme stap terug voor de Manics. Ik snap de hype rond de laatste single ook al niet. Het beste nummer van deze cd haalt het nog niet bij het minste nummer van Lifeblood. Waarschijnlijk zullen de fans van het eerste uur blij zijn met deze cd. Persoonlijk houd ik meer van wat meer in het gehoor liggende nummers van 'This is my truth...' 'Lifeblood' en de van hun compilaties afkomstige 'Forever delayed' en 'There by the grace of God'.

We hebben Nicky, en die heeft een mooie stem en dope make-up

Ik vind die single vreselijk irritant...

Het blijft gewoon de hele dag in je kop hangen.