Manic Street Preachers - Send Away the Tigers (2007)

Zojuist kwam ik tot een opvallende constatering: ik ben de Manics pas gaan beoordelen vanaf hun album This Is My Truth, Tell Me Yours. Alles wat daarvoor komt ken ik niet in zijn geheel. Het zijn de 'hits' en dan stopt het verder.
Volgens mij is dat een gemis want zijn het juist die albums die zorgen voor de betere albums in hun discografie als ik het zo geloof en als ik afga op de bekende nummers.
Goed, die albums moeten nog maar even wachten want nu is het de beurt aan de nieuwste toevoeging aan de rij albums: Send Away The Tigers.

De titelsong Send Away The Tigers opent. Het rockt stevig en is britpop zoals britpop hoort te zijn. Van de zang ben ik nooit zo heel erg wild geworden en dat zal ook altijd wel zo blijven. Het geluid is vol en vet. Niet wereldschokkend maar wel lekker.
Underdog krijgt ook een volle lading gitaatgeweld mee en verliest nergens aan melodie. Het is allemaal iets te dik en romig maar doordat de onderlaag zichtbaar weet te blijven kan ik dit nummer net als de opener wel smaken.
Single Your Love Alone Is Not Enough met Nina Persson deed me in het begin niet echt veel en dat doet het nog steeds niet echt eerlijk gezegd. Iets te simplistisch en het raakt me niet. Maar inmiddels wel opgeklommen tot de term 'fijn nummertje'. Dat is natuurlijk prima nieuws, alleen had ik graag gehad dat het me meer deed.
Indian Summer lijkt even wat terug te schakelen maar na zo'n 45 seconden krijgt het weer een flinke dosis geluid mee waardoor er weinig subtiliteit overblijft. Het lijkt wel alsof alles dicht geplamuurd moest worden. Ik vind dat een beetje het nadeel van al de nummers. Nergens ruimte om even te ademen waardoor het haast verstikkend gaat werken.
The Second Great Depression heeft van hetzelfde euvel last. Het zou mooier en subtieler kunnen maar er zit weer zo'n vettig sausje overheen. Iets te schreeuwerig ook. Op zich echt geen slecht nummer, maar gevoelsmatig zeg ik 'een tandje lager was mooier geweest'.
Rendition gaat ook voluit. waar een band als Muse dit soort nummers dan een kitscherig, bombastisch randje zou meegeven daar doen de Manics het gewoon lekker dik belegd. Waar ik kitsch het dan weer leuk vind maken daar vind ik deze dikheid iets te veel van het goede.
Autumnsong: huh? Guns 'n Roses? Pumpkins? nee, al snel blijkt van niet. Toch werkt het wel aanstekelijk en is het een nummer dat snel in mijn hoofd blijft hangen. Niet te moeilijk doen heet dat dan en ik vind dit best een heerlijk nummer (en ja: soms gaan de koortjes richting Queen................oh aERo .............wat zeg je nu toch weer: dit gaat je kritiek opleveren).
I Am Just A Patsy gaat me steeds meer aan het denken zetten. Ik krijg het gevoel dat de band zichzelf eens wat minder serieus wilde nemen. Want dit nummer gaat ook niet echt diep en is van een hoog meezinggehalte. Of ken ik de band nu niet goed? En is dit helemaal geen nieuws? Nee toch zeker?
Ik zing vrolijk mee 'I Am Just a Patsy for Your Loooove'.
Op Imperial Bodybags lijkt het even of de Stray cats zich er mee hebben lopen bemoeien. Rock and Roll baby en dat van het onvervalste soort. Ja hier kan ik mijn voeten niet op stil houden. Lekker hoor.
Winterlovers heeft van die fijne harmonieuze Na-na-na achtergrondzang. Ook dit nummer vind ik zo vervelend nog niet. Het is net als de rest dik aangezet en is totaal niet wereldschokkend. En ja hoor, daar is ie weer..............stilte.........gevolgd door een secret track (Working Class Hero).
Ik heb het al eerder gezegd: van mij mogen ze stoppen met die onzinnige hidden tracks. Het nummer zelf vind ik overigens niet zo heel erg boeiend dus het voegt ook niet veel toe.

This Is My Truth, Tell Me Yours vind ik nog steeds een erg mooi album, opvolger Know Your Enemy kocht ik blind en ik wist niet hoe snel ik daar weer van af moest komen. Lifeblood deed me al weer wat meer en dit nieuwe album vind ik eigenlijk best vermakelijk. Het is soms een beetje randje, maar als je tegen een dikbelegde boterham ook geen nee zegt dan doe je dat ook niet tegen Send Away the Tigers. Hou die tijgers nog maar even hier, ik ben nog niet klaar met ze en misschien kan die 3,5 daardoor nog een halfje hoger worden in de toekomst.

Ik neem aan dat je de single Your Love Alone Is Not Enough met Nina Persson bedoeld? Die vind ik juist helemaal te gek - omdat die zo in mijn kop blijft hangen. De geweldig mooie stem van Nina en het rockachtige fanatisme van Manic Street Preachers wisten mij vanaf de eerste keer dat ik de clip op MTV zag te overtuigen. Ik ben dus ook op zoek gegaan naar deze Send Away the Tigers, maar die viel me erg tegen. De single vertegenwoordigt helemaal niet dit album. De sound ligt gewoon heel anders, veel fijner. De rock wat ik op Send Away the Tigers lijkt nergens heen te gaan en het gaat alle kanten op naar mijn mening. Ik heb nog geen abstract punt gevonden. Volgens mij is er nu ook weer een nieuwe single, maar ook die kan me niet aanspreken. De combinatie Send Away the Tigers en Nina Persson had ik om eerlijk te zijn veel meer willen zien. Nergens vind ik deze sound terug - niet op Send Away the Tigers, niet op A Camp (het soloproject van Nina Persson) en ook niet echt het werk van The Cardians. Erg jammer. Als het aan mij had gelegen had Nina Persson definitief mogen intrekken bij Manic Street Preachers, dan hadden we pas een mooi album gehad. Maar zo had het helaas niet mogen zijn. Dit album kan ik gewoon niet echt waarderen en ik ben om de tuin geleid door de single. Toch jammer maar meer dan een 2* krijg ik hier geloof ik niet uit. Wel mijn respect voor de single natuurlijk.

”Send Away the Tigers” is een opvallend toegankelijk en meezingbaar album geworden. De liedjes zijn catchy en de refreinen gaan makkelijk in je hoofd zitten. Op zich is dat niet erg, want het luistert in ieder geval lekker weg. Aan de andere kant is het onderscheidende vermogen zeer beperkt. Toch heb ik er wel een zwak voor. Iedere keer denk ik: nee dit is te standaard, skippen die handel, maar dan word ik toch weer gegrepen door een aantal onweerstaanbare melodieën. Al met al is ”Send Away the Tigers” een lekker rockalbum zonder al teveel pretenties of bijbedoelingen.

Hmm ik vind dit toch wel weer een lekker album.
Vooral Autumn Song en the second great depression weten me te bekoren.