Thirty Seconds to Mars - America (2018)

Ik zou de single One Track Mind nooit herkend hebben als een Thirty Seconds to Mars nummer.

Jaja. Ook deze band heeft zich na een bepaalde tijd verlaagd en kan zich in het rijtje FOB, LP en P!ATD zetten.

De band die The kill, This is war, Kings and queens heeft geschreven die is er niet meer.
wat is dit een meuk zeg!

Ik had niet gedacht dat ze een album konden uitbrengen waarbij het vorige album een klein meesterwerk zou lijken. Maar het is ze toch gelukt .
Wat een ongelofelijke zielloze electropop bende is dit geworden. Ik ben niet vies van wat simpele pop muziek, en zo hoog heb ik de band ook niet zitten, maar dit is toch het niveautje 'zet de radio maar uit' geworden. Helaas.

Moet wel lachen om de recensie van OOR van dit album:
U snapt: dit is niet zomaar een album, dit is een kunstwerk. Althans, tot je daadwerkelijk naar de muziek gaat luisteren.

Gehele recensie: THIRTY SECONDS TO MARS - America (album) | OOR

Het verval van Leto en zijn kompanen is natuurlijk eigenlijk al bijna tien jaar geleden ingezet. Meebewegend op de alternatieve rockhype van die tijd balanceerde '30STM' vakkundig tussen de mainstream en de alternatieve scene. Gewapend met eyeliner, nagellak en scherpe gitaren wisten de gebroeders Leto menig tienerhart te beroeren. De band is groots, en Leto waant zich een ware 'kunstenaar' op This Is War. Getooid met een roze hanenkam is hij een van de grootste rocksterren van dat moment. Hij voelt zich een schepper. Een schepper die megalomane vormen begint aan te nemen op Lust Love Faith Hope & Dreams in 2013. De groepering ruilt langzaam haar scherpe rand in voor meezingbare refreinen. 'Oh's' 'Wow's' en 'Ohoh's banen zich een weg in Leto's teksten. Een Buddha For Mary, of simpelweg een From Yesterday is verder weg dan ooit op deze plaat. De dertig seconden van beroemdheid waren lang genoeg om deze astronauten de ruimte te geven zichzelf creatief te laten exploderen. Ambitieziek, Dronken van zelfoverschatting. Dit is een vergankelijkheid in hun muziek die even hard is neergedaald als de band zelf. Deze band is neergedaald naar een bedenkelijk niveau, heeft haar plaats gekozen in één in een dozijn. Schaamte staat niet in Leto's bijbel, noch zal hij zich generen voor het kunstwerk van vingerverfkwaliteit.

Wanneer de bewandelde paden steeds maar weer worden belopen, vervaagt men al snel zijn eigen stempel. Eeuwig, eeuwig zonde van de potentie van het debuut.

Geen stem waard.

De teloorgang gaat verder. Het vorige album was al bijzonder matig, met amper interessant songmateriaal, maar hier gaat men helaas nog een stapje verder. De tracks zijn ditmaal wel zeer herkenbaar en vrij traditioneel opgebouwd, in dat opzicht is dit album ieder geval een kleine verbetering, maar alles is zo vlak en overgeproduceerd dat er weinig lol aan te beleven is. Van rock is al helemaal geen sprake. Sterker nog, er is vrijwel geen gitaarspel meer aanwezig. Zware electronica en veel trendy dance-elementen overheersen, met daar overheen de te dik aangezette zangpartijen van Jared Leto. Slechts in de laatste paar nummers is nog iets van het geluid van de begindagen te herkennen. Ergens in de verte.

Ik vind dit maar een tegenvallend album. Waar er op de voorganger al meer plaats was voor elektronische invloeden en een meer mainstream geluid paste het daar wel nog. Op deze plaat klinkt het nergens nog alternatief/rock. Eerder top 40 popmuziek. Hoewel Walk on Water nog een leuke single was. Misschien moet ik dit album nog een herkansing geven en wat meer luisteren maar voorlopig vind ik het een tegenvaller.

Overigens hebben ze wat mij betreft ook de award gewonnen voor lelijkste platenhoes van 2018.

Lekker semi intellectueel en ''opvallend''. Iets wat in Leto's woordenboek een totaal andere betekenis heeft dan in dat van ons.

Fijn zomerplaatje hoor. Nee, ze spelen geen rock meer; boeiend. Het zijn onder de huid nog steeds dezelfde soort sterke, pakkende nummers. Het nieuwe sausje past bovendien goed bij Leto’s kenmerkende stemgeluid, waardoor het extra lekker wegglijdt.

Favoriet: Love is Madness. Wat sluit Halseys eveneens typische stemgeluid hier goed op aan.

In tegenstelling tot wat men hier wil doen geloven, is 30 Seconds to Mars wel degelijk een consistente band. Ze leveren op This is War nooit albums af die van begin tot eind goed zijn, maar ze happen altijd wel lekker weg en bevatten stuk voor stuk een paar érg sterke nummers.

Kan het kloppen dat de albumversie van One Track Mind zonder de bijdrage van ASAP Rocky is?

Volgens mij niet. De stream van het album is in ieder geval mét hem.

Zo'n 10 jaar geleden besloot deze band dat het cool was om 'oho oho's' in ieder nummer te verwerken. (Dangerous Night) Als je een prachtdebuut maakt met nummers als Buddha for Mary, hoe kan je dat in godsnaam dan denken?