Thirty Seconds to Mars - America (2018)

Ik had niet gedacht dat ze een album konden uitbrengen waarbij het vorige album een klein meesterwerk zou lijken. Maar het is ze toch gelukt .
Wat een ongelofelijke zielloze electropop bende is dit geworden. Ik ben niet vies van wat simpele pop muziek, en zo hoog heb ik de band ook niet zitten, maar dit is toch het niveautje 'zet de radio maar uit' geworden. Helaas.

De teloorgang gaat verder. Het vorige album was al bijzonder matig, met amper interessant songmateriaal, maar hier gaat men helaas nog een stapje verder. De tracks zijn ditmaal wel zeer herkenbaar en vrij traditioneel opgebouwd, in dat opzicht is dit album ieder geval een kleine verbetering, maar alles is zo vlak en overgeproduceerd dat er weinig lol aan te beleven is. Van rock is al helemaal geen sprake. Sterker nog, er is vrijwel geen gitaarspel meer aanwezig. Zware electronica en veel trendy dance-elementen overheersen, met daar overheen de te dik aangezette zangpartijen van Jared Leto. Slechts in de laatste paar nummers is nog iets van het geluid van de begindagen te herkennen. Ergens in de verte.