Let's Eat Grandma - I'm All Ears (2018)

Wat is Falling Into Me een fantastische single! Het nummer heeft meerdere wendingen en toch blijft het spannend en boeiend!

Hee, ik kom jou ook overal tegen waar interessante muziek wordt gemaakt. En hier ben ik het wel met je eens! Prachtig liedje! En muziekstukken van om en nabij de 10 minuten in dit genre wekken ook meteen de interesse! Toch de langspeler maar eens opduikelen!!

Hierbij vooraan gestaan op Best Kept Secret. Net als je denkt dat je weet wat je kunt verwachten, blijkt dat helemaal niet zo te zijn. Benieuwd naar wat dit op cd doet...

Ben benieuwd waarom je dan toch maar drie sterren geeft.

Falling Into Me is voor mij tot dusver de song van het jaar en ook de andere singles vond ik uitstekend. De rest van het album klinkt na enkele luisterbeurten al even sterk. Zeker de lange nummers (Donnie Darko is echt briljant). Dit gaat hier hoogstwaarschijnlijk een 4,5* worden.

Ik stond op BKS ook heel dicht bij het podium overigens

Veel meer ruimte voor de gitaar en een wat toegankelijker geluid zou ik zeggen na de eerste beluistering.

..en ook minder creepy stemmetjes dat is dan wel jammer.

Omdat ik dit een paar maanden geleden geschreven heb en toen dit nummer alleen maar uit was

Eerste luisterbeurt viel daarom juist tegen. De rest was niet in de lijn van dat nummer. Nu ik dit album meer luister kom ik hier op terug. Wat een variatie en spanning! Heb de marbled version LP van Rough Trade maar besteld en de indie version. Kan niet kiezen Snakes & Laddders is de enige miskleun!

Ik ga iig met m'n aantal sterren omhoog!

Wellicht de 2 coolste girls in music business sinds CocoRosie! Dus deze plaat moet ik zeker eens beluisteren.

Ik ook samen met Gretz en jouw niet gezien Jan

Let's Eat Grandma - Donnie Darko - Primavera Sound Barcelona 2018 - YouTube

sensationeel lied

Die twee lange nummers zijn wel sterk.

Zou die niet te onderdrukken big smile op mijn gezicht opgevallen zijn toen ik vanmorgen in de trein zat? Man, wat werd ik blij van Donnie Darko! Dat subtiel galmende dreampop-gitaarloopje in de eerste minuten was al prachtig, maar die overgang op die discovibe van die synthesizer is echt briljant! Wat een heerlijk eigenzinnige en originele muziek is dit.

Whitewater was trouwens ook al direct overdonderd sterk. Veel onheilspellender kun je het niet krijgen met die diepe bastonen. Weergaloos intro!

Kleine meisjes worden groot. De fantasie en onschuld worden langzaam verdreven door relationele kwesties en sociale probeersels van jongvolwassenen. De wereld wordt reëler. Het nieuwe album, I'm All Ears, van Jenny Hollingworth en Rosa Walton onder de naam Let's Eat Grandma vormt het synoniem voor die ontwikkeling. Daar waar hun debuutplaat I, Gemini uit 2016 nog werd gekenmerkt door een dystopische sprookjeswereld vol bange prinsesjes, ligt de focus nu meer bij henzelf en in het hier en nu. Minder speciaal wordt het er echter niet om.

De muziek van Let's Eat Grandma laat zich het best omschrijven als elektronische dreampop. Ook I'm All Ears valt onder die categorie. Het is grotendeels catchy, swingend en gemakkelijk om mee te zingen. De liedjes, echter, voldoen niet aan de standaard songformule van de popwereld (als die al bestaat) en daarmee bevinden Hollingworth en Walton zich op een bijzonder scheidsvlak. Het voelt aan als pop waarbij iets niet klopt; het is unheimlich, bij gebrek aan een beter Nederlands woord dat deze lading goed dekt. Er zit altijd een onheilspellende laag over de fijne muziek heen. Daardoor is de luisterervaring op een goede manier onrustig en spannend. Je weet dat je luistert naar iets dat niet zo mooi is als het zichzelf presenteert.

Mijn verdere recensie hier:
Let's Eat Grandma - I'm All Ears - nieuweplaat.nl

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Let's Eat Grandma - I'm All Ears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rosa Walton en Jenny Hollingworth uit het Britse Norwich zijn bevriend sinds de kleuterklas en maken muziek sinds de brugklas. Op hun veertiende werd de wat melige naam Let’s Eat Grandma bedacht voor hun gezamenlijke muziekproject en twee jaar geleden verscheen het debuut van de destijds pas 17 jaar oude Britse muzikanten.

I, Gemini vond ik twee jaar geleden een buitengewoon fascinerende plaat, die absoluut liet horen dat Rosa Walton en Jenny Hollingworth over heel veel talent beschikken, maar het kwam er wat mij betreft nog niet helemaal uit. De songs van het tweetal sprongen wel erg van de hak op de tak, de stemmen van de twee Britse tieners klonken wel erg meisjesachtig en hier en daar vond ik het net wat te gekunsteld. De minpunten wogen voor mij uiteindelijk niet op tegen de eigenzinnigheid en het avontuur op het debuut van Let’s Eat Grandma, maar de belofte van het Britse tweetal was overduidelijk.

Rosa Walton en Jenny Hollingworth naderen inmiddels de twintig en hebben kunnen profiteren van alle lof die ze wisten te oogsten met hun debuut. Voor de tweede plaat van Let’s Eat Grandma konden de twee een beroep doen op meerdere aansprekende producers uit de electropop, onder wie de Schotse muzikante en producer SOPHIE en de van Frank Ocean, The Xx en Bat For Lashed bekende David Wrench. Van SOPHIE had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, maar wat heeft de Schotse producer de tweede plaat van Let’s Eat Grandma voorzien van een groots klinkend elektronisch geluid.

Het debuut van Rosa Walton en Jenny Hollingworth kon afwisselend in het hokje dream pop en het hokje electropop worden geduwd, maar op I’m All Ears domineert wat mij betreft de electropop. Het is een imposant geluid dat de producers van de plaat hebben neergezet, maar ondanks het feit dat Rosa Walton en Jenny Hollingworth de twintig nog niet zijn gepasseerd, hebben ze de touwtjes gelukkig stevig in handen.

Het debuut van Let’s Eat Grandma ontleende een belangrijk deel van zijn kracht aan de eigenzinnigheid van het tweetal en ook I’m All Ears profiteert hier nadrukkelijk van. Op het debuut sloeg dit nog wel eens om in gekte of bakvissenhumor, maar Let’s Eat Grandma laat op haar tweede plaat geen steken vallen.

Zeker de songs waarin de zwaar aangezette elektronische geluidstapijten van SOPHIE domineren zullen zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van de betere electropop van bijvoorbeeld Grimes, maar ook fans van leeftijdgenoot Lorde zullen zeker gecharmeerd zijn van de meer toegankelijke songs op de tweede plaat van Let’s Eat Grandma. De twee Britse meiden kleuren echter zeker niet alleen binnen de lijntjes en gaan ook een paar keer flink los in lange tracks die een stiekeme maar intense voorliefde voor progrock verraden of verruilen de hedendaagse electropop voor 80’s synthpop.

Hoe vaker je naar I’m All Ears luistert, hoe nadrukkelijker het avontuur op de nieuwe plaat van Let’s Eat Grandma aan de oppervlakte komt en hoe spannender de plaat wordt. Het is bijna niet te geloven dat twee meiden van 19 verantwoordelijk zijn voor een zo spannend en avontuurlijk geluid, waarin het toegankelijke electropop geluid ieder moment kan worden doorsneden door bijzondere accenten en waarin uitstapjes buiten de gebaande paden eerder regel dan uitzondering zijn, net als op de onlangs verschenen prachtplaat van Melody’s Echo Chamber, waarmee ik wel wat raakvlakken hoor. Razend knappe plaat van deze twee piepjonge meiden. Erwin Zijleman

Ook erg genoten van deze mooie avontuurlijke muziek. Ben wel benieuwd naar het aandeel van de producers, het speelse is tot in de puntjes uitgewerkt, en uitgebuit in de lange nummers. Er wordt hier echt iets neergezet wat indruk maakt (als dit type muziek je ligt).

Snel maar weer uit mijn afspeellijst gegooid om te voorkomen dat ik aan mijn polsen begon te knagen. Gevalletje not my cup of tea. Te gelikt, vrouwenstemmen die me enorm tegenstaan en te happy de peppie/niets-aan-het-handje. Beetje hetzelfde probleem dat ik met Chvrches heb.

Je geeft hier uiting aan het probleem waar veel vrouwen in de popmuziek tegenaan lopen en hier kunnen veel van haar mannelijke collega’s nog een puntje aan zuigen, die vaak met minder weten weg te komen omdat het in een bekender straatje past en minder last hebben van bepaalde vooroordelen.

Leuk plaatje. Inderdaad zijn vooral de twee lange nummers erg goed.

Zo daar is de plaat dan, het begint met een instrumentaaltje van korte duur, maar daarna het bombastische Hot Pink. Slecht nummer, wat mijn inziens niet op de plaat past. De rest van de nummers is goed tot erg goed, en ja ook Ava waar de dames ook rustig en ingetogen kunnen zijn is prima. Wat jammer van dat 2de nummer, anders had dit zeker 4,5 gescoord.

Ik ben het er mee eens dat Cool & Collected en Donnie Darko erg tof zijn, en dat op die leeftijd. Kan Bieber een voorbeeld aan nemen.

Tja, vooroordelen... Dat is meer gewoon een kwestie van smaak. Vrouwenstemmen staan mij in het algemeen vaker tegen dan mannenstemmen. Op muziekgebied geef ik nou eenmaal de voorkeur aan mannelijke vocalen. Een vooroordeel is een mening die niet op feiten gebaseerd is of een mening over iets dat je niet goed kent. Gaat in dit geval dus totaal niet op.

sj0n88 Ik wil niet zozeer iets over jouw smaak beweren. Ik plaatste mijn eerdere opmerking meer in het algemeen.
Overigens dat het ‘happy de peppie’ zou zijn, ‘niets aan het handje’. In deze kwalificatie kan ik me niet goed herkennen, zeker als ik de teksten erbij haalt, bijvoorbeeld die van donnie darko.
Ik wil zeker niet beweren dat vrouwen betere teksten kunnen schrijven dan mannelijke collega’s, maar mannen komen er vaak makkelijker mee weg.
Ik vrees dat smaak voor een groot deel cultureel bepaald is: zie ook een artikel van de Correspondent dat hier wat dieper op in gaat:
Waarom ik de ondervertegenwoordiging van vrouwen in de muziek nooit serieus nam - decorrespondent.nl

Ah oké. That makes sense. Dacht dat je mij bevooroordeeld vond overkomen
Klinkt als een interessant artikel dat ik zeker ga lezen. Thanks!

Het klinkt niet te happy,anders zou ik het niet goed vinden..heerlijke stem heeft vooral 1 van die meiden..Op die stem van Chvrches kan ik dan veel minder, ook muziek die minder interessanter is dan deze, ééndimensionaler.

Ja, idd erg jammer van Hot Pink. Draak van een nummer en past qua stijl totaal niet op de plaat. Verder ben ik best onder de indruk, vooral van Falling Into Me. Knap om al die wendingen soepel in elkaar over te laten lopen, erg spannend nummer. Wil het album nog minimaal 1x luisteren voordat ik er een cijfer op plak. Maar minimaal 3,5* zal het wel worden.

Ik kom idd op 3,5* uit. Favoriete tracks zijn It's Not Just Me, Falling Into Me, Cool & Collected en Donnie Darko. De rest volgt op gepaste afstand en zijn zeker wel aardige nummers. Met uitzondering dus van Hot Pink zoals al eerder benoemd. Verder heb ik een heel erg déjà vu gevoel bij I Will be Waiting: Hoobastank - The Reason. Iemand anders ook opgevallen?

Na de eerste twee luisterbeurten zat ik op vier sterren maar hoppa, ik ga er nog halfje bij gooien. Hoofdverantwoordelijke voor deze verhoging: Snakes & Ladders. Echt wauw!

Ha, The Reason was zo'n 15 jaar geleden mijn favoriete nummer dus ik ken dat nummer zeer goed, maar heb er bij het beluisteren van dit album nog niet aan moeten denken. Ik zal er volgende luisterbeurt eens op letten.

Het gaat echt om die melodie vanaf het begin. Verder lijkt het nummer totaal niet op The Reason, maar die melodie lijkt wel een kopie. Wellicht is het wel een sample.

Het instrumentale stuk? Ja ik hoor het er wel een beetje in, en dat lijkt ook wel op Broeder Jacob eigenlijk. Ach ja, vrij simpel melodietje dus, zal wel op meer dingen lijken. Ik denk niet dat het bewust gesampled is.

In 2018 had ik alleen nog maar Whitewater gehoord, raar dat een dergelijk mooie openingstrack toentertijd niet leidde tot het beluisteren van het gehele album.
Tijdens de uitzending van de MuMe-afrekening door kaj_666 op Orinoco Radio kwam de nummer-1 als een verrassing, aangezien ik niet had meegedaan aan het samenstellen van die lijst. Aardig nummer, dacht ik toen, maar op 1? Het kwartje is inmiddels redelijk gevallen wat betreft Falling Into Me, maar wat er tussen de openingstrack en genoemd nummer komt, is bijzonder matig. Maar ja, als er dan een hemels slotstuk met Cool & Collected en Donnie Darko voorbijkomt, klaag je niet meer.