Yes - Fly from Here - Return Trip (2018)

Nou had ik me net neergelegd bij het feit dat ik een plaat van Yes-minus-Jon-Anderson-dus-eigenlijk-geen-Yes-maar-vooruit-dan-maar ging beluisteren, en dan word ik geconfronteerd met een zanger wiens timbre dat van Anderson zódanig benadert dat ik af en toe gewoon vergeet dat ik naar Trevor Horn zit te luisteren. Prachtig hoe Horn zo in zijn voordracht de sfeer van vroeger tijden weet te benaderen zonder gekunsteld of geforceerd over te komen, en met de titelhelft van dit album is ook helemaal niets mis, met een paar mooie thema's, zorgvuldige keyboard-omlijstingen en lekker opvulwerk van Howe's gitaar, dus voor de tweede helft waren de verwachtingen eigenlijk hooggespannen.
        Helaas worden die niet ingelost, want het gemiddelde niveau van de nummers op die tweede helft ligt gewoon te laag, met een melig nummer van Squire, een instrumentaaltje van Howe waarvan ik allang niet meer rechtop ga zitten, en een nummer waarop Howe bijna alle goodwill van zijn gitaarspel op dit album verspeelt door zijn afschuwelijke – nee, ik kan het niet eens meer zang noemen. Gelukkig is Life on a film set nog redelijk apart en wordt het album met Into the storm uitstekend afgesloten (prachtig tussenstuk ook: "Armies of angels..."), maar door het geheel van dat tweede halve dozijn zit de maximale score er echt niet meer in. Desalniettemin een met redelijk veel plezier beluisterd album, en die eerste suite zal hier nog wel vaak langskomen.
        Zoals overigens duidelijk moge zijn was ik vooraf niet bekend met de versie van Benoît David. Na het leren kennen van deze "make-over" heb ik wel een paar nummers met Davids zang beluisterd, maar de stem van Horn vind ik aanzienlijk aangenamer en bovendien beter bij de muziek passen.