Paul Weller - Days of Speed (2001)

heel heel mooi. behoeft verder geen uitleg

ik vind dat deze cd toch wel meer berichtjes verdient.

Ok, hier dan een berichtje.
Heb de live-versie van 'You Do Something to Me'.
Zeer goed live! De rest van de cd ken ik niet.

dan zou ik zeggen: ren z.s.m. naar de mediamarkt en schaf daar deze cd voor 6,99 aan... een van de mooiste live cd's die ik ken.

Ben effe gek, dan moet ik 50 km rennen.
Bij bol is ie ook maar 10,99 dus dat is ook wel te doen.
Maar ik wil zeker wel iets van Paul Weller hebben, misschien Stanley Road, dat klinkt erg goed!

stanley road is paul weller's sergeant pepper's zeg maar. das dus ook een hele goeie. koop je deze live cd, dan heb je bijna al zijn juweeltjes bij elkaar in prachtige live uitvoeringen (akoustisch)

Briljante plaat van van een van de beste liedjesbakkers ooit. Dit concert is door de BBC uitgezonden toen, om gek van te worden, zo goed. Wat een talent en coolness

maar het zijn meerdere concerten toch? ze zijn wel op een briljante wijze gecompileerd!

Op zich een knap optreden, maar voor de Weller-leek (zoals ik) is het na Stanley Road toch gewoon een beetje een teleurstelling, hoewel het wel prima uitgevoerd wordt allemaal. Maar misschien moet ie nog groeien

Wie, jij???

Zo is het maar net! Dit live-album is van een ongehoorde schoonheid, of het zou Learning to Flinch moeten zijn natuurlijk, van Warren Zevon...

Voor deze hier : 4 sterren ****

Ik kan me voorstellen dat Weller deze optredens nodig had om weer in touch te komen met de basis. Op Heavy Soul & Heliocentric was hij IMO behoorlijk vastgelopen in zijn eigen formule en ging het meer om de sound dan om de songs.

De heilzame werking van deze solo exercities is dan ook meteen al overduidelijk op Illumination, de opvolger van DOS, maar de optredens zelf moeten alleen echt leuk geweest zijn om mee te maken want puur de muziek op deze manier op een schijfje is gewoon niet echt boeiend. Weller is een olderwetse slag-gitarist en zijn gitaarspel hier is op z'n best adequaat te noemen, maar echt sfeervol wordt het bijna nergens en na een nummertje of 6 kan hij mijn aandacht dan ook niet vast houden.

Toch 3* van deze jongen want de songs die hij selekteerde zijn natuurlijk wèl dik OK .........

Toch wel een lekkere plaat.Soms ligt de saaiheid een beetje op de loer ,maar Weller lost dat prima op door kleine veranderingen toe te passen.Fijne uitvoeringen ook van Jam klassiekers.Weller klinkt ontspannen en speels.Dit komt de opnames zeker ten goede.Weller doet niks geks hier ,maar wat hij doet doet ie goed en vol overgave.3 en halve ster.

Dit lijkt mij een traktatie voor de liefhebber. Dat laatste ben ik niet; al sinds All mod cons pik ik om de zoveel jaar een album mee, maar Weller heeft mij nooit bij de lurven gehad, in welke incarnatie dan ook. Déze plaat is een mooi sfeervol geheel waarop hij zijn adekwate maar niet echt bijzondere gitaarspel toch redelijk afwisselend weet te houden door er wat getokkel tussendoor te gooien in nummers als Clues en Everything has a price to pay ; bovendien heeft hij nog altijd één van de meest gloedvolle stemmen uit de popmuziek en klinkt hij gedreven, dus de moeite waard is deze plaat zeker, hoewel 70 minuten dan wel weer wat veel van het goede is voor één man en zijn gitaar. Maar dat zal er ook wel wat mee te maken hebben dat ik zoals gezegd nooit een echte liefhebber ben geworden...

Voor de liefhebbers: Op 1 oktober verschijnt de vinyl reissue (2LP) van dit geweldige live album. Dat werd tijd, want de prijzen van het origineel zijn behoorlijk opgelopen.

Wat mij bij Paul Weller opvalt bij de platen die hier op MM worden beoordeeld, dat dit eigenlijk allemaal redelijk dicht bij elkaar ligt, zowel beoordeling als hoeveelheid stemmen. Met daarbij 2 uitzonderingen , Wild Wood en Stanley Road, waar vooral meer op gestemd is.
Ik heb zelf ook wel wat cd's van Paul Weller, persoonlijk vind ik toch de kwaliteit wel wat uit elkaar liggen. Of beter gezegd, met sommige cd's heb ik duidelijk minder en verlang vooral naar de wat oudere, akoestische Paul Weller.
Wat dat betreft heb ik met veel verwachting deze cd opgezet , voor 1 euro in de Vinylloods gevonden. Dat is ook de reden dat ik ook nogal wat Paul Weller cd- s heb, die ik eigenlijk minder vind. Voor zulke kleine prijsjes neem je altijd wel het risico, wel met de consequentie dat mijn kasten intussen uitpuilen van cd-s en vinyl.
Maar terugkomend op deze live plaat van Paul Weller. Een hele solo gespeelde plaat van een artiest kan vanzelfsprekend snel gaan vervelen. Belangrijk dan of de songs genoeg body hebben, en zang en gitaarspel voldoende afwisseling.
Met betrekking tot het eerste, daar is natuurlijk niets mis mee. Paul Weller heeft een redelijk verrassende keuze gemaakt. Van hemzelf solo wat bekende nummers, maar ook wat onbekendere b kantjes van singles. De bekende nummers komen van 6 platen, de meeste van Heliocentric uit 2000. Daarnaast nog 2 nummers van the Style Council en 3 van the Jam. Dat alles zorgt voor redelijk wat afwisseling. Al met al goede afwisseling van de wat 'stevigere' nummers met fikse slag gitaar en soms rustige met een tokkelende gitaar als begeleiding. Het live album is een compilatie van live opnames uit 2001, maar het klinkt echt wel als één concertregistratie.
Een prima live album, waarbij de kwaliteiten van Paul Weller prima hoorbaar zijn. Een aanrader.