Lewsberg - Lewsberg (2018)

Een gevalletje apart.

Waarom dit album opent met geneuzel (in onverstaanbaar Nederlands?) in Vaan is me een raadsel, maar zeker origineel voor een Engelstalige act, in The Smile komt het geneuzel nog eens terug.

Op Discogs aangeduid met Rock en Indie Rock maar wel erg eigenwijze Rock, Post-Rock? Post-Punk? Het gezongen Engels van deze zanger doet denken aan dat van de Nits, geen steenkolenengels maar ze kunnen nog wel een paar lessen gebruiken. Het is duidelijk net als de Nits met een bepaalde vorm van humor gemaakt. Op het ingetogen Vicar’s Cross Pt. 2 een zangeres die dan weer doet denken aan Bettie Serveert en nog een act waar ik nu niet op kom.

Muzikaal klinkt het wel goed, beat-muziek, dat wil zeggen ik hoor wat 60s Velvet Underground hierin terug, ook wel wat Lo-Fi maar eigenlijk ook net niet. De bas en drums vormen een klinkende basis en de gitaar jengelt af en toe wat maar klinkt verder goed helder, prikt vaak naar de voorgrond.

Op de site van Album of the Year krijgt deze van 3 stemmers een gemiddelde score van 85. De eerste beluistering viel uiteindelijk goed, maar na opener Vaan had ik eigenlijk niet verwacht om meer dan 2,5* te geven. Nu begin ik toch wel bij 3,5*

Het is een Nederlandse band.

https://www.volkskrant.nl/muziek/het-rotterdamse-lewsberg-laat-de-gitaren-zo-rammelen-dat-je-zou-willen-dat-er-nooit-een-eind-aan-komt~a4594534/

We leuk om te lezen in dat artikel dat ze Lou Reed noemen, ben dus niet de enige die dat hoort. Al hoor ik eerder zijn ouwe bandje The Velvet Underground erin terug.

Zo erg vind ik dat eerste nummer ook niet. Tis een intro. En The Smile is toch gewoon een heerlijk nummertje? Voor de rest vind ik het eigenlijk een heel leuk album dat me in positieve zin heeft verrast. Niet origineel maar het zit wel goed in mekaar. Zorgt er bij in ieder geval voor dat ik 'm vaker wil draaien. Lekker plaatje!

Nederlandse Silver Jews! (al zijn de teksten van aanzienlijk minder niveau)

Ja best wel, heel erg.
Eerste indruk is erg goed.

Qua zang en uitspraak van de Engelse taal, doet dit me denken aan een andere Rotterdammert..

Over dit album kan ik alleen zeggen dat het erg lekker in het gehoor ligt. Luister het nu voor de 2e keer.

Een minuut kortere edit van The Smile is uitgebracht als single samen met een nieuw nummer During the Service.

Ook de de edit klinkt nog steeds erg lekker en het ingetogen During the Service is een mooi voorgedragen stuk rondom een kerk met observatie's van wat daar op dat moment plaatsvind.

Live in Utrecht
Lewsberg - Carried Away @ Le Mini Who Utrecht
Lewsberg - Non-fiction Writer @ Le Mini Who Utrecht

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lewsberg - Lewsberg - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lewsberg maakte een paar maanden geleden een gitaarplaat die liefhebbers van het genre maar beter niet missen

Van de nieuwe releases van het moment kan ik momenteel flink wat platen wegstrepen (alles dat ook maar ruikt naar kerst of verzamelaar), waardoor eindelijk de enorme stapel met vergeten releases in beeld komt. Direct bij de eerste greep had ik het titelloze debuut van Lewsberg in handen en wat is dit een geweldige gitaarplaat. Het debuut van de band uit Rotterdam is soms bezwerend, soms verslavend, soms grillig en soms tegendraads, maar altijd intrigerend en meeslepend. In muzikaal opzicht neemt de plaat je mee terug naar Lou Reed in de jaren 70 en een band als The Feelies, maar ook het zo invloedrijke Pavement heeft weer eens zijn sporen nagelaten. Absoluut een aanwinst op het stapeltje uitstekende gitaarplaten dat dit jaar is verschenen.

Vergeleken met de afgelopen weken is het momenteel relatief rustig wanneer het gaat om nieuwe releases, wat me de mogelijkheid geeft om eindelijk iets doen met de enorme stapel vergeten releases die zich de afgelopen maanden heeft opgebouwd.

Bij de eerste greep van deze stapel had ik het titelloze debuut van Lewsberg in handen. De plaat opent met een dialoog tussen twee personen (naar later blijkt de Nederlandse dichters Cornelis Bastiaan Vaandrager en Frans Vogel), maar vervolgens verrast Lewsberg met prachtig eigenzinnige gitaarpop.

In muzikaal opzicht zou ik Lewsberg in eerste instantie plaatsen in het New York uit de jaren 70, waarbij ik afwisselend associaties heb met de muziek van The Velvet Underground en The Feelies en met het solowerk van Lou Reed. Dat laatste dankt Lewsberg met name aan de bijna gesproken zang op de plaat, terwijl de bijzondere gitaarlijnen herinneringen oproepen aan The Feelies en de zo roemrijke band van Lou Reed.

Het zijn met name deze gitaarlijnen die me onmiddellijk wisten te overtuigen van de kwaliteit van het debuut van Lewsberg. Lewsberg komt overigens niet uit New York, maar uit Rotterdam en heeft haar naam ontleend aan die van dichter Robert Loesberg. De band heeft kennelijk wat met dichters. De dialogen tussen Cornelis Bastiaan Vaandrager en Frans Vogel keren een paar maal terug en worden gecombineerd met even bezwerende als minimalistische klanken en ook als Lewsberg kiest voor bijna gesproken zang, hebben de songs van de Rotterdamse band iets poëtisch. Het combineert prachtig met de gitaarsongs van de band, die prachtig introspectief kunnen klinken, maar die ook mogen rammelen en rafelen.

De afgelopen jaren was de oogst wat mager wanneer het gaat om goede gitaarplaten, maar dit jaar heb ik al een aardig stapeltje liggen. Het debuut van Lewsberg kan op dit stapeltje makkelijk mee. De band slaagt er in om bezwerende gitaarsongs af te wisselen met songs die uit de bocht vliegen en in beide gevallen is de muziek van Lewsberg zowel onweerstaanbaar lekker als hopeloos intrigerend.

Ik kan mezelf natuurlijk wel voor mijn kop slaan dat ik de plaat zo lang heb laten liggen, maar gelukkig is het debuut van Lewsberg een plaat voor alle seizoenen en een plaat die voorlopig nog wel even mee kan.

Zeker in de songs waarin flink gas wordt teruggenomen hoor ik wel wat van Spain, maar Lewsberg schuift net zo makkelijk op richting de hierboven genoemde voorbeelden of richting Pavement, dat een inspiratiebron is die mij altijd nieuwsgierig maakt.

Het is zeker geen excuus om de plaat zo lang te hebben laten liggen, maar ik moet zeggen dat de melancholische gitaarlijnen en de donkere sfeer en thematiek op de plaat uitstekend passen bij de kille en donkere dagen van het moment, waardoor de muziek van Lewsberg nog wat indrukwekkender en onweerstaanbaarder wordt. Voor liefhebbers van gitaarmuziek een plaat die je maar beter niet mist. Erwin Zijleman

Ook de typische sound van het onvolprezen "Galaxie 500" komt regelmatig voorbij. Topalbum!

Ook na ruim anderhalf jaar blijft dit een beresterk album dat eigenlijk alleen maar aan kracht gewonnen heeft. Ook live zeer te versmaden. Kijk uit naar de opvolger, de uitgebrachte nieuwe singles klinken alvast veelbelovend! En idd WimvanNugteren, de instrumentatie heeft wel iets Galaxie 500 achtigs, en ook wat Feelies-ish. Ik vind het zeer fijne muziek iig!

Prachtplaat !

Ja dit viel me ook op, dit had niet gehoeven. Verder constante plaat, lekker veel ouwe Lou Reed achtige Velvet muziek.

Heerlijke plaat, tijd geleden dat ik zo'n plaat gehoord heb.
De eerste band die mij te binnen schiet zijn de onvolprezen Birdskin uit Deventer, daarnaast hoor ik the Dream Syndicate en natuurlijk the Velvets.
Heerlijke lo-fi achtige plaat, die kwamen vaak uit in de jaren 90 nu amper nog (of ik heb ze gemist)
Pas een week geleden ontdekt, wel toen meteen deze plaat op vinyl gekocht.

Intussen zeven jaar na de release van deze unieke en geweldige plaat. Deze is echt een vertrouwd onderdeel van de muzikale inboedel geworden. Met andere woorden diverse nummers komen regelmatig voorbij in mijn afspeellijsten en ik blijf er van genieten. Maar best is nog het hele album te draaien van voor naar achter. De lp ligt dan ook met regelmaat op de draaitafel. Genieten van begin tot eind inclusief gemompelde conversaties. Gek dat ik deze nooit verhoogd heb. Bij deze dan 4,5 sterren. Albums die zo beklijven als deze zijn zeldzaam. De albums die volgden hadden hun fijne momenten maar missen de unieke klik die ik met deze heb.