The Jam - All Mod Cons (1978)
mijn stem
158 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor
-
All Mod Cons (1:20)
-
To Be Someone (Didn't We Have a Nice Time) (2:29)
-
Mr. Clean (3:29)
-
David Watts (2:55)
-
English Rose (2:49)
-
In the Crowd (5:41)
-
Billy Hunt (3:01)
-
It's Too Bad (2:36)
-
Fly (3:20)
-
The Place I Love (2:52)
-
"A" Bomb in Wardour Street (2:38)
-
Down in the Tube Station at Midnight (4:49)
-
News of the World * (3:27)
-
Aunties and Uncles (Impulsive You) * (2:32)
-
Innocent Man * (4:17)
-
Down in the Tubestation at Midnight [Single Version] * (4:05)
-
So Sad About Us * (2:38)
-
The Night * (1:46)
-
So Sad About Us [Demo] * (2:41)
-
Worlds Apart [Demo] * (1:54)
-
It's Too Bad [Demo] * (2:26)
-
To Be Someone [Demo] * (2:25)
-
David Watts [Demo] * (2:45)
-
Billy Hunt [Alternate Version] * (2:59)
-
Mr. Clean [Demo] * (3:27)
-
Fly [Demo] * (3:19)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur:
37:59
(1:18:40)
0
geplaatst: 25 juli 2024, 10:53 uur
Na in 1977 twee langspelers te hebben uitgebracht, duurde het een jaar voordat The Jam All Mod Cons uitbracht. Er was dus meer tijd voor het schrijven van nieuwe muziek.
Hierboven lyrische verhalen met een blik vanuit de Britpop van de jaren '90, in 1978 was dat onbekende en verre toekomstmuziek. Zeker in Nederland, waar The Jam in mijn herinnering een naam was weliswaar las, maar niet op de radio hoorde. Hoe anders was dat in hun eigen Verenigd Koninkrijk!
Als muziekstijl is The Jam nooit punk geweest, al hadden ze wel degelijk de energie daarvan. Echter geen scheurende gitaren en in de composities nogal eens nadrukkelijk naar de jaren '60 verwijzend. Dat terwijl de punkrevolte een 'jaar 0' in de popmuziek predikte, zie bijvoorbeeld eens wat Bob Stanley in zijn standaardwerk Yeah! Yeah! Yeah! (2013) hierover schrijft.
Qua uiterlijk afwijkend door het ontbreken van leren jassen, haarspelden of piekhaar. Blazertje, overhemdje: de drie van The Jam blijven dichter bij de gewone man. Met deze derde worden de composities iets bedachtzamer, wat de melodieën alleen maar ten goede komt. Toch blijft de energie, zoals de eerste drie nummers en Billy Hunt.
Jaren '60 klinken op deze elpee in David Watts, dat lijkt geleend van Let's Spend the Night Together van de Rolling Stones; echter uit 1967 van The Kinks. Het wordt gevolgd door het kalme, akoestische English Rose. Meer jaren '60 in In the Crowd met licht psychedelische gitaar- en zangeffecten en drumwerk á la Keith Moon, het laatste idem met de roffels van Rick Buckler in It's Too Bad.
Toch is de grootste verrassing wel het ingetogen akoestische werk, dat terugkeert in Fly, met bovendien delen op elektrische gitaar.
Hitsingles scoren was voor de groep wederom geen probleem: dubbele A-kant David Watts / 'A' Bomb in Wardour Street reikt in september 1978 tot #25 (het keert in 1980 en '83 nog eens terug in de Britse hitlijst), Down in the Tube Station at Midnight in oktober tot #15.
Als album wordt All Mod Cons hun eerste top 10: #6 in november, het gevolg van de kalmere, bredere en melodieuzere aanpak, die kennelijk een breder publiek aansprak. Een positie die een jaar later met de opvolger zou worden overtroffen.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van de punks van Sham 69 en vervolgt bij de tweede van Japan uit oktober 1978.
Hierboven lyrische verhalen met een blik vanuit de Britpop van de jaren '90, in 1978 was dat onbekende en verre toekomstmuziek. Zeker in Nederland, waar The Jam in mijn herinnering een naam was weliswaar las, maar niet op de radio hoorde. Hoe anders was dat in hun eigen Verenigd Koninkrijk!
Als muziekstijl is The Jam nooit punk geweest, al hadden ze wel degelijk de energie daarvan. Echter geen scheurende gitaren en in de composities nogal eens nadrukkelijk naar de jaren '60 verwijzend. Dat terwijl de punkrevolte een 'jaar 0' in de popmuziek predikte, zie bijvoorbeeld eens wat Bob Stanley in zijn standaardwerk Yeah! Yeah! Yeah! (2013) hierover schrijft.
Qua uiterlijk afwijkend door het ontbreken van leren jassen, haarspelden of piekhaar. Blazertje, overhemdje: de drie van The Jam blijven dichter bij de gewone man. Met deze derde worden de composities iets bedachtzamer, wat de melodieën alleen maar ten goede komt. Toch blijft de energie, zoals de eerste drie nummers en Billy Hunt.
Jaren '60 klinken op deze elpee in David Watts, dat lijkt geleend van Let's Spend the Night Together van de Rolling Stones; echter uit 1967 van The Kinks. Het wordt gevolgd door het kalme, akoestische English Rose. Meer jaren '60 in In the Crowd met licht psychedelische gitaar- en zangeffecten en drumwerk á la Keith Moon, het laatste idem met de roffels van Rick Buckler in It's Too Bad.
Toch is de grootste verrassing wel het ingetogen akoestische werk, dat terugkeert in Fly, met bovendien delen op elektrische gitaar.
Hitsingles scoren was voor de groep wederom geen probleem: dubbele A-kant David Watts / 'A' Bomb in Wardour Street reikt in september 1978 tot #25 (het keert in 1980 en '83 nog eens terug in de Britse hitlijst), Down in the Tube Station at Midnight in oktober tot #15.
Als album wordt All Mod Cons hun eerste top 10: #6 in november, het gevolg van de kalmere, bredere en melodieuzere aanpak, die kennelijk een breder publiek aansprak. Een positie die een jaar later met de opvolger zou worden overtroffen.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van de punks van Sham 69 en vervolgt bij de tweede van Japan uit oktober 1978.
* denotes required fields.
* denotes required fields.