Oneohtrix Point Never - Age Of (2018)

Ik begin bij 4*, eerste helft van het album vind ik geweldig. Daarna voelt het een beetje alsof de inventiviteit en drama/impact van Lopatin een beetje verwaterd in de samenwerkingen met andere artiesten... Sommige stukken voelen zelfs aan als fillers. Openingsnummer is daarentegen een wonderschoon psychedelisch monster, toen de teaser voor dit album uitkwam hoopte ik dat het hele album een beetje zo zou klinken. Echt prachtig en komisch tegelijk.

Altijd spannend als je favoriete artiest een album uitbrengt.

Eerste helft is inderdaad goed. Geef mij maar het echte OPN geluid zoals de 2e helft van Manifold of het einde van Toys 2.

Daarna kakt het allemaal wat in. Jammer.

Maar toch, OPN geluid is altijd fijn.

Moest hier langer over doen als de andere OPN platen en ben er uiteindelijk achter dat hij gewoon niet zo sterk in elkaar zit. Het dwaalt hier letterlijk vaker af in jazzerig geneuzel en andere stijlen waar OPN zich beter niet mee bezig kan houden. Hij is eigenlijk op zijn best in 80s en de uitstapjes vanaf daar naar een decennium later ofzo. Hier gooit hij wat vreemde platenkasten om die niet werken bij zijn sound en ook nog eens te lang en monotoon doormodderen. Er staan wel sterke momenten tussen, zoals Black Snow en We'll Take It. Voldoende, maar niet dik.

Voor bizarre muziek mag je altijd aankloppen bij OPN en hoewel er enkele goede stukken tussen staan is de plaat over de hele lijn geen hoogvlieger. Een middenmoter van Lopatin met afronding naar boven wat mij betreft maar graag volgende keer terug wat meer pit...