Wyckham Porteous - Looking for Ground (1995)

het derde album van de uit Victoria, British Columbia afkomstige Canadese singer/songwriter Wyckham Porteous is er 1 om in te lijsten en valt in de categorie vergeten meesterwerkjes. de man maakt op dit album geweldige roots muziek gebaseerd op country, folk en rock. de tegenwoordig in Vancouver, Canada wonende Wyckham Porteous maakte dit album in Austin met sessiemuzikanten uit Tennessee en Texas.

het is de kwaliteit van zijn liedjes die het op dit album doen. er is geen middelmatig nummer op te vinden. een album dat van begin tot eind de aandacht weet vast te houden, niet alleen door de prachtige muziek maar ook door de sterke teksten. zijn liedjes gaan over alledaagse mensen en situaties, gezongen met zijn doorleefde, ietwat droefgeestige stem die direct bij de luisteraar binnen komt.

een fraaie balans van up-tempo nummers als "Looking For Ground" met heerlijke gitaarriffs, "Maybe Tomorrow" met harmoniezang van o.a. Abra Moore en Jimmy Lafave, "This Land" met Ian McLagan (ex Faces) op organ of de gospel "Glory" met een prachtige 2e stem van zangeres Julianne Banks, worden afgewisseld met prachtige ballads zoals "Back On That Train" met een invallende harmonica of het geëngageerde "Cumberland Waltz" (the last thoughts of Labor Leader and Pacifist Ginger Goodwin before being shot in the hills above Cumberland) met accenten van mandoline en viool, waar de weemoed van afdruipt.

favoriete tracks de ijzersterke melodie van het in honky tonk stijl gespeelde "Rain of Love" en een 2-tal andere love ballads minimaal ingevuld met uitsluitend de man op akoestische gitaar en zijn stem. het breekbare, intieme "3 A.M." is een tearjerker van de eerste orde. een zeldzaam mooi nummer, waar de verstilde intimiteit van het afsluitende nummer "On a Quiet Night Like This" (for Caleb and Sara) nauwelijks voor onder doet. het aanstekelijke "I Would Stay Here" geeft de luisteraar wat lucht.

Wyckham Porteous laat in de liner notes weten:
"Remember that a song is just a song , nothing in the world would change if it was never heard, but if no song were ever written we would never hear the sound of voices singing"

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas
All songs written by Wyckham Porteous

de muzikanten:
Wyckham Porteous: acoustic guitar, vocals
Dan Smith: guitars
Rob Becker: bass
Ian McLagan: B-3 organ
Stewart Cochran: piano
David Bender: drums

Guest Artists:
Paul Sweeny: mandolin
Gene Elders: violin
Mitch Watkins: atmospheric guitar, acoustic guitar
Randy Glines: harmonica

Vocalists:
MIchael Fracasso, Christine Albert, Gemma Cochran, Abra Moore, Jimmy Lafave, Julianne Banks (Glory)

N.a.v. bovenstaande post vandaag een paar keer geluisterd. Ik moet zeggen dat ik de muziek in dit genre vrij goed volg, maar deze heb ik destijds gemist. Ook weer niet zo gek, gezien vele releases in deze hoek van de muziek.

Ben het ook eens met de vaststelling dat er geen mindere song op staat. En dat weegt bij mij zwaar: vroeger waren functies vaak gescheiden: de een was goed als zanger(es), de ander een goede performer. Anderen waren zeer talentvol op hun instrument, en weer anderen waren goed in arrangeren. En het songschrijven was zeker een vak apart. Denk aan de schrijvers in de Brill Building, denk aan Jerry Goffin & Carole King, de vroege Neil Diamond, Leiber/Stoller en nog vele anderen.

Maar sinds de jaren zestig denkt ieder zangtalent of goede muzikant dat hij/zij dan ook goed is in het schrijven van songs. Maar nee, niet iedereen is een Dylan, Lennon of McCartney. Zeker zijn die er altijd wel: denk aan Stevie Wonder, Prince, Abba, Springsteen. Maar tegenover deze uitzonderingen staan er heel veel artiesten die tekort schieten op het gebied van het schrijven van een sterke song.

En Porteous Wyckham verstaat die kunst zeer zeker. Wat een trits sterke songs! En ja, het klopt dus: de omschrijving 'vergeten meesterwerk' lijkt mij terecht. In de wereld van de top40-hits en singles spreekt men wel eens van een 'one-day-fly', maar ik denk dat zo iets zeker ook voorkomt bij albumartiesten. Artiesten die een meesterwerk maken, maar die vervolgens nooit meer ook maar een beetje in de buurt komen van het niveau van hun meesterwerk. Kruit verschoten of zo, ik weet het niet, maar de hemel zij geprezen voor deze parels. Zo uit mijn geheugen noem ik als voorbeelden Lee Clayton - Naked Child (1979) en Mac Gayden - Hymn to the Seeker (1976). Nu ik het erover heb: die laatste ga ik nu direct weer eens opzetten.

Bedankt voor de tip, potjandosie. Prachtplaat!