The Jam - Sound Affects (1980)

zet ik een tijdje geleden een berichtje bij ''the gift'' vergeet ik prompt deze cd. eveneens een geweldig album. En dacht je dat ''bloc party - helicopter '' een vette plaat was luister dan maar eens naar ''set the house ablaze''

Wat ik wil zeggen: pop muziek kan toch niet beter worden dan ''That's Entertainment''

Rock? Gelijkenissen met bv. The Sex Pistols zijn op muzikaal gebied toch nogal voor de hand liggend. Heel repititief allemaal, en een nogal monotone zangstijl doen mij aan hen denken...
Redelijk (goed) album trouwens, maar niks bijzonders...
3,70*

Originele cover eigenlijk.

Dit heeft bar weinig met de Sex Pistols te maken vind ik. Laat je niet verrassen, veel Jam songs hebben verdomd listige akkoord-wisselingen.
Hun debuut album (In The City) is nog al eens (deels terecht) in het punk-hoekje geduwd maar ze hebben in hun carriere wel laten zien dat ze zich veel meer stijlen eigen maakten. Wat hier op staat is pop met een flinke dosis rock en ook hun soul kant komt hier voor het eerst om de hoek kijken.

ga deze LP maar weer eens luisteren.

Start!, that 's entertainment en boy about town.
pop rock op zijn best!

Helemaal mee eens!

Net zo fantastisch is 'Start!'. Toegegeven, het hinkt sterk op The Beatles' 'Taxman', maar het is een voortreffelijke compositie, supercatchy. Jammer dat de albumversie het wegens flauwe blazerspartijen niet haalt bij de sublieme single.

Al met al is 'Sound Affects' het laatste echte meesterwerk van deze groep, de - zijn er nog superlatieven?! - geniale verzamelaar 'Compact Snap!' daargelaten.

The Gift vind ik persoonlijk minstens even goed. Eigenlijk de overgang tussen Jam en Style Council met van beide groepen de beste beetjes bij elkaar geduwd .

Al moet ik eerlijk zeggen dat ik The Jam niet echt als een ''album-band'' beschouw, daarvoor hebben ze toch (onbegrijplijk, daar ze wel een groot aantal geweldige b-kantjes hebben) vaak iets te veel vulling voor op hun albums staan.

The Jam is misschien niet echt een 'album-band', maar anderzijds zijn er zéér weinig groepen die zulke sterke singles uitbrachten als dit trio. Misschien The Beatles, The Buzzcocks en The Smiths?

The Jam is echt tof, meer is er niet te zeggen zelf trek ik nog eens vergelijkingen met the clash.

4*

That's Entertainment en Start! zijn briljant. Toch maar eens het gehele beluisteren.

Hele sterke plaat is dit, That's Entertainment, Start! (erg schatplichtig aan Harrison's Taxman, haha), Man in the Cornershop en zeker Boy About Town als hoogtepunten, maar heel de plaat is van topniveau. Weller rules!

****

Ongelooflijk dat bijna niemand van mijn leeftijd dit nog kent, nochthans veel beter dan bvb the kooks of franz ferdinand. Ach ja, paul weller blijft 1 van mijn helden. Superplaat !!!!

Ik speel That's Entertainment trouwens foutloos op mijn gitaar, doodsimpel maar prachtig nummertje

vind ik persoonlijk een stapje terug na ' setting sons '

In 1980 kennisgemaakt met de Jam via dit album. 't Blijft voor mij de beste, alhoewel Setting Sons aardig in de buurt komt.

Paul Weller schudt de mooiste popsongs uit zijn mouw of het niks kost. Jammer van de langere nummers, maar mede door parels als Pretty Green, Monday, That's Enterteinment, Man in the Cornershop en Boy About Town toch zeker 4 x *.

Yep, helemaal mee eens.

De 3 "meesterwerken" All Mod Cons, Setting Sons en Sound Affects.

Mijn (lichte) voorkeur is toch voor dit album, omdat :

A. was mijn kennismaking met deze groep.

B. een aantal van mijn favoriete Jam-nummers staan op dit album.

C. was een van mijn eerste New Wave - platen.

Het album hierna, The Gift uit 1981, onlangs nog beluisterd, maar dat viel toch wel enigszins tegen.

Prima plaat van the jam maar toch een fractie minder dan voorganger Setting sons.Wel natuurlijk met het magnifieke That's entertainment,dat ik nog steeds één van de beste songs vind die ik ken.

Sound Affects vind ik zowat even goed als hun voorganger Setting Sons. Hier steken de Beatles-invloeden de kop zoals te horen is in Start! (riff gebaseerd op Taxman) en That's Entertainment (met achterstevoren gespeelde gitaarsolo), beiden uitstekende songs overigens. Maar de overige songs zijn al even plezierig als scherp. That's entertainment, inderdaad!

Vroeger kon je platen met geluidseffecten kopen. In Nederland had je bijvoorbeeld deze en de Britse BBC had daarvoor zelfs een eigen sublabel. Die van de omroep hadden altijd kleine foto's die tezamen de hoes vormden en het is daarnaar dat het vijfde album van The Jam met de knipoogtitel Sound Affects verwijst. De afzonderlijke foto's verwijzen daarbij niet alleen naar liedtitels en geluiden, maar ook naar het leven van wieg tot graf.

Bij de MuMe-berichten uit 2006 bij deze plaat zijn er van opmerkelijke toon. Kennelijk de generatie die frontman Paul Weller via Britpop had ontdekt en even kwam snuffelen aan diens werk met The Jam. Ik fronste de wenkbrauwen bij de vergelijking met de Sex Pistols die gelukkig prompt werd weersproken; de omschrijving "pop rock" wekt minimaal verwarring.
Op de vorige vier albums maakte The Jam felle muziek met enerzijds de energie van punk en anderzijds vrij cleane gitaren in combinatie met harmonieuze zang, waarbij de kleding naar de Britse beat van de jaren '60 verwees met stropdas of coltrui. Ook in de muziek kon je invloeden van bijvoorbeeld Engelse gitaargroepen uit die periode herkennen, zoals The Who en The Kinks.

Op Sound Affects is het geluid veelal minder fel, zonder echter aan energie in te boeten. Met Pretty Green en Monday trapt The Jam iets kalmer af dan voorheen, waarna het ruiger wordt met But I'm Different Now en Set the House Ablaze.
Dan volgen de twee Britse hitsingles van dit album. Start haalde op 31 augustus 1980 #1; de ijle koortjes verwijzen naar beat én er klinken trompetten die de invloed van soul brengen. Plus het akoestische That's Entertainment, dat in februari 1981 tot #21 kwam en in het afscheidsjaar 1983 in februari nog eens bescheiden #60 aantikte. De groep staat die week met maar liefst zestien singles in de lijst van 100, wat aangeeft welke gekte hun afscheid losmaakte. Start keert dan overigens ook terug en komt tot #87.

Op kant 2 domineert wederom het typische geluid van The Jam, met in Man in the Cornershop een vleugje jaren '60, Music for the Last Couple komt langzaam op gang en blijkt instrumentaal te zijn, Boy About Town duurt nog geen twee minuten en heeft een vrolijke en meezingbare melodie; de solo halverwege is van een blazersgroep. Het dansbare Scrape Away heeft een aparte groove, knap gebast door Bruce Foxton en de eerder dit jaar overleden Rick Buckler. Zonder hun creatieve, swingende en gevarieerde basis was zelfs Weller vleugellam geweest. Aan het einde van het nummer klinken enkele woordjes Frans.

In de week van verschijnen haalde de elpee meteen zijn hoogste positie: op 30 november 1980 werd #2 genoteerd. In 2010 verscheen een uitgebreide en geremasterde editie van het album.
Die laat ik voor wat het is, want ik wil verder door de new wave van 1980. Mijn vorige halte was Mondo Bongo van The Boomtown Rats, de volgende wordt de tweede van zangeres Hazel O'Connor.