The Boomtown Rats - Mondo Bongo (1980)

Geen berichten...

Na de wereldhit I Don't Like Mondays leek de grote doorbraak een feit voor deze Ierse waverockers.
Geldof en consorten gooiden echter hun eigen glazen meteen weer in met dit niet consistente en veel te afwisselende album.
Mood Mambo is inderdaad wat het is en derhalve wel aardig. Fall Down is een flauwe kinderachtige ballad, Another Piece Of Red is een niet onaardige ballad.
Straight Up en Hurt Hurts is de wat drukke new wavepop waarmee ze bekend werden, dus ook nog wel leuk.
Dan het irritante, maar wel beklijvende reggaedeuntje Banana Republic wat de tipparade nog haalde. The Elephants Graveyard is weer een aardig percussief nummertje, Whitehall 1212 een instrumentaal flauwekulletje op het einde.
Please Don't Go is het dan ook weer niet en van Go Man Go blijft alleen de gierende en behoorlijke irritante saxsolo hangen.
En Under Their Thumb is inderdaad Under My Thumb, maar wel met eigen tekst van Geldof.
Beste nummer is This Is My Room wat klinkt als een op hol geslagen combi van Bowie, Magazine en Ultravox (om het dan maar in de tijd te blijven plaatsen).

Geproduceerd door sterproducer (destijds) Tony Visconti, maar het klinkt (ook toen al) veel te druk en er zit wat weinig bas in.
Te wisselvallige plaat dus, waarvan ik ook nu nog steeds niet goed weet, wat ik er mee aan moet, maar ik doe toch maar 3 sterren, zodat er een paar honderdste bij komen...
Op vinyl.

Belachelijk laag gemiddelde hier, want dit is gewoon best een leuk plaatje. Maar inderdaad: niet voor luisteraars die op zoek zijn naar meer als 'We don't like Mondays..'. Nee, dat vind je hier niet echt. Dit is meer een new wave plaatje. Volop creativiteit in te vinden. Het nasale stemgeluid van Geldof vind ik niet echt geweldig, maar het voldoet gewoon en meer is niet nodig. Gewoon een lekker tussendoortje, waar een mens als ik best vrolijk van kan worden.

Dat nummer kwam ik tegen op een jaren '80 verzamelaar. Ik vind dat juist weer een prima nummer met een reggae intro én outro. Het was een protestnummer over de "bananenrepubliek" Ierland waar ze niet meer mochten optreden nadat Geldof in een interview nogal had afgegeven op de heersende middeleeuwse religieuze sfeer en corrupte politici. In Engeland kwam dit nummer nog op 3. Zelf heb ik het nummer volgens mij in al die jaren na 1980 nooit meer terug gehoord.
De reggae invloeden kwamen later ook terug op V Deep uit 1982.

Oei, dit is ernstig. Kende eigenlijk niet veel van deze band, en van wat ik kende wist ik nooit zeker of het wel van deze band was. Ja, Do'nt Like Mondays, dat is een niet te missen parel (of kanonskogel, algelang je eigen smaak).
Vanavond dus hoorde ik public banana of zoiets. Wat erg zeg. Snel nog meer beluisterd. Ik ga niet stemmen, weet niet van welke albums alle rommel die ik gehoord heb afkomstig is, maar god, wat een troep zeg.

BTR is zeker niet een band waarvan ik ondersteboven ben.

De vierde van The Boomtown Rats, waarbij na het internationale succes van het a-typische nummer I Don't Like Mondays (de Rats maakten new wave met popinvloeden en de pianoballade was een zijstapje) bij nieuwe platenmaatschappij Mercury moesten proberen dat kunstje te herhalen. Topproducer Tony Visconti werd binnengehaald om de boel op Ibiza op te nemen.

Met Caribische sfeer vol percussie en fluiten opent Mondo Bongo. Dit met het semi-titelnummer Mood Bongo, meteen a-typisch en in dit geval door alle vrolijkheid en de discobeat. Via Straight Up klinkt vinnige new wave en This Is My Room bevat galmende pop.
En dan.. kalme piano! De ballade heet Another Piece of Red en heeft een militair randje in de vorm van marsdrums. Aangenaam. In zo'n kalm nummer valt extra op dat zanger Bob Geldof de wereld voorziet van kritische aantekeningen. Na het aardige Go Man Go volgt een bewerking van (op zowel label als buiten- en binnenhoes kortweg getiteld) Under My Thumb van de Rolling Stones; met nieuwe tekst van Geldof heet de opgevoerde versie Under Their Thumb. Leuker dan het origineel.

Kant 2 opent via Please Don't Go met wederom veel percussie en discobeat plus een saxofoon, nu in wavejasje. Hoogtepunt van de plaat is The Elephants Graveyard, uptempo met de zeurzang van Geldof. Reggae in Banana Republic dat een eiland (Ierland of Groot-Brittannië?) bezingt. Het nummer haalde eind november 1980 #3 in het Verenigd Koninkrijk en #12 in Zuid-Afrika, in feite ook een bananenrepubliek waarbij ik vermoed dat de tekst anti-apartheidsaanhangers aansprak.
Dankzij Fall Down is er zowaar een tweede pianoballade. Het album sluit af met een hidden track, ook op de oorspronkelijke vinylversie: het zijn de 76 seconden van Cheerio. Het sterretje dat MuMe aangeeft om aan te geven dat een nummer niet op elke versie van dit album aanwezig is, is dus eigenlijk onterecht.

Al vanaf het debuut laveren The Boomtown Rats tussen new wave en pop. Dat gebeurt ook hier met iets wisselender resultaat dan op de twee voorgangers. In februari 1981 piekte de onjuist gespelde single the elephants graveyard op #26 in het VK. Op de site van de Official (British) charts is de spelling aangepast naar de correcte vorm...

Mijn reis door new wave kwam van het debuutalbum van het Canadese Pylon en omdat ik Kings of the Wild Frontier met onder meer de 1980-najaarshit Antmusic van Adam and the Ants al besprak, wordt vervolgd met de single Start!, te vinden op de elpee Sound Affects van The Jam.