The Jam - This Is the Modern World (1977)

Kakt in op het einde, overall gezien flink wat middelmaat, vulling, etc. maar de 14-jarige in me kan hier heel blij van worden,

Say what you like cause I dont care
I know where I am and going too
Its somewhere I wont preview
Dont have to explain myself to you
I dont give two fucks about your review

Vind dit niet veel onderdoen voor het debuut, maar ik vind het debuut dan ook niet zo fantastisch als de meesten. Life from a Window vind ik wel echt een briljant nummer, en die red voor mij een beetje de cd.

The Modern World 1977

Een hoop gezeur over een te snel gemaakt 2e album, waar Weller niet veel zin in zou hebben.
The Stranglers en Ramones brachten in 1977 ook 2 albums uit.
Verder duurde de eerste 2 albums van The jam maar circa 30 minuten per stuk.
Nu werd het niet bepaald een meesterwerk.
Toch staat er nog wel een handje vol goede songs op : The Modern World , Life from the window, In the Street, Today en Tonight at Noon  zijn aardige tot goede liedjes.
Ook de cover van “In the Midnight Hour “is prima gedaan.
Grappig is de hoes, daar waar het debuut een zwart wit “punk hoes”heeft deze een kleure foto van de jongens in ideale schoonzoon outfit.
Duidelijk het zou nooit meer zo worden als het geweest was.

Een meesterwerk vind ik dit ook niet maar er staan wel een aantal zeer sterke songs op zoals The Modern World en Life from a Window. Nadien zou The Jam zich verder ontwikkelen.

Overeenkomst met de Ramones: na hun debuut met zwart-withoes volgde de kleurenhoes van Leave Home, daarop tevens een iets toegankelijker geluid. Bij The Jam volgt het zwart-witte debuut In the City door dit kleuren This Is the Modern World. Om maar wat te noemen.
Muzikaal gezien wordt het muzikale spectrum van het debuut licht verbreed, net als bij hun New Yorkse collega's. Weliswaar klinkt de energie van punk, dankzij de puntige gitaarliedjes (de meeste van frontman Paul Weller, soms ook van bassist Bruce Foxton) en het energieke drumspel van Rick Buckler, maar het gitaargeluid is vrij clean en hetzelfde geldt voor Paul Wellers melodieuze zang, die niet schreeuwt als tijdgenoten deden.

De teksten richten zich vooral op het moderne Londen van 1977. Het verkeer zit er muurvast, blijkens het felle London Traffic, je hebt er mensenmassa's zoals benoemd in The Combine en je kunt er plezier hebben volgens Here Comes the Weekend.
The Jam onderscheidde zich ten opzichte van hun Londense tijdgenoten door hun fascinatie met de jaren '60, die er soms overduidelijk uitkomt. In dit geval vanaf halverwege kant 2. In I Need You (For Someone) klinkt de fascinatie door voor de vroege Who en in Tonight at Noon klinkt zowaar akoestische gitaar in de psychedelische sfeer van eind jaren '60, maar wél weer uptempo. Dat laatste geldt namelijk net als voor het debuut: wat is het energiek! Meer jaren '60 in het slot van de plaat, die eindigt met Wilson Pickets In the Midnight Hour, waarin ook Wellers mondharmonica meedoet.

The Jam was een typisch Brits fenomeen en het succes beperkt zich aanvankelijk tot Groot-Brittannië. Slechts één single wordt van het album getrokken: Modern World haalt in november '77 bescheiden #36, het album doet het beter en komt in het eerste weekend van december tot #22.

Ik reisde vanaf de tweede van het Haagse Gruppo Sportivo. Volgende halte in mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave: nog zo'n typisch Britse aangelegenheid, het debuut van punkgroep Sham 69 uit februari 1978.