The Jam - In the City (1977)

Pffew - ik dacht al bij mezelf: "Albums toevoegen van The Jam - dat gaat alweer 0.5* sterren regenen van blabla - ben zeer tevreden dat het rond 1.5* of 2.0* draait "

Het 'betere' jeugdsentiment
Maar waarom die nieuwsgierigheid naar wat ik zal stemmen ?

Omdat ik bij mezelf dacht: "oei - The Jam = Paul Weller (één van die muzikale helden van mij), ik hoop maar dat dit niet te veel lage stemmen krijgt".

Het doet toch een klein beetje pijn wanneer je helden klappen krijgen, zelfs op Mum

Niet dat ik er nachten slaap ga voor laten - maar soms bekruipt me een gevoel van "jamaar - dit is toch meer punten waard". En dan heb ik het helemaal niet over jouw stemmen, eerder het lauw reageren van andere gebruikers - maar ja dan realiseer ik me plotsklaps: "het is mijn favoriete muziek, niet die van de ander "

En waarom die nieuwsgierigheid? Ha - omdat ik zo'n klein (héél klein )vermoeden heb wat blabla vroeger graag hoorde - en ik graag bevestiging zie van mijn vermoedens. Een klein persoonlijk kansspel van mijn kant dus

Precies, dat is het allerbelangrijkst, ongeacht wat anderen er van vinden.

Lekkere muziek van The Jam

Ga hier eens opnieuw naar luisteren.

Het titelnummer is een prachtig adrenaline-rush nummer.

Waarschijnlijk herkenbaar voor de meeste tieners: je ziet een meisje - bent stapelverliefd op die meid, voelt zoiets als "Yep! Dat is ze! Dat is ze! Dat is ze!"

Je wilt duizend dingen tegen haar zeggen, loopt stuiterend van de energie door je omgeving, de vensters van je perceptie staan meer open dan ze ooit stonden. En de hele tijd dat gevoel van: "Meiske! Meiske! Ik moet je zoveel vertellen!"

Dan is het gewoon subliem dat er zo'n nummer als "In the city" bestaat

weller zegt zelf overgens dat het hij gewoon "my generation" heeft herschreven.

Dit is vooral punk, zoals veel bands dat toen maakten. Maar aan de andere kant graafden ze toch al wat dieper dan de rest. Later zou dat nog meer tot uiting komen.

Dat niet iedereen The Jam een goede band vindt.

The Jam mag dan wel een goede band zijn maar deze plaat is toch wel gewoon standaard-punk zonder veel franjes...goed genoeg om af en toe eens te draaien maar het gebeurt toch erg weinig...
Voor mij steekt geen enkel nummer eruit, de plaat is gedaan voor je het weet en da's geen goede zaak.....

Al tijden niet gedraaid; lp heb ik ooit geseald op de kop getikt; dus die laat ik dicht om 'em te draaien van deze - dit is idd de meest 'punky' Jam plaat; zou ik vanuit het geheugen iets moeten roepen, zeg ik: "Away from the Numbers" en "In the City". Weller begon hier het vak als songwriter te leren.

Wanneer de wat blinde razernij van de eerste 3 nummers voorbij is wordt alles iets subtieler (de zang is beter, zoals ik Weller graag hoor), komt er wat meer mineur in de plaat. I Got by in Time en Away from the Numbers zijn zeer prettige nummers.
Batman Theme is wel aardig, maar laat je vooral uitkijken naar de supersingle: In The City (die overigens de openingsriff van Sex Pistols' Holiday In the Sun leent). Sounds From The Street is lekker simpel, maar desondanks aangenaam.
Zo hoor je The Jam toch het liefst, melodieus.
De rest van het album klinkt vaak te gejaagd, te schreeuwerig en te simpel.

In the city is geweldig, voor de rest toch wat te gejaagd ja.

Jammer van de lauwe reacties, ik vind 'm top. Heb net een box gekocht met alle platen van The Jam (6): en ik moet bekennen dat ik ze nog moest ontdekken. Deze eerste viel mij gewéldig mee

In the city 1977

The Jam bestond al een tijdje en maakte muziek geïnspireerd op de lievelingsmuziek van de frontman Paul Weller (zang en gitaar) in de loop van de jaren voegen zich bassist/zanger Bruce Foxton en drummer Rick Buckler bij de band.
Weller is in die tijd erg gecharmeerd van Engelse bands zoals The Beatles, The Who, The Kinks en The Small faces.
Ook is Weller een liefhebber van opnames van de Mowtown en Stax labels.
Een verhuizing naar Londen tijdens de opkomst van de punk inspireert The jam nog meer om fanatiek te gaan musiceren.

In 1977 (de hoogtij dagen van de Engelse punk) verschijnt hun debuutalbum In the city, hiermee plaatsen zij zich in de punk / new wave eredivisie naast andere nieuwe bands zoals The Clash, The Damned, The Sex Pistols en the Stranglers.
The Jam brengt ons op hun debuut punky songs met al wel wat invloeden van bovengenoemde bands.
Opener Art School begint met een voor die tijd gebruikelijke one, two, three, gevolgd door het snelle I've Changed My Addres.
Slow down is een lekkere cover en I Got by in Time is een lekker lopend nummer.
Die batman cover was een nummer die het goed deed tijden de live optredens.
Het nummer In the city met punk attitude werd gezien als prijsnummer van dit album en werd in die tijd ook een live favoriet.
Non-Stop Dancing was al pure Mowtown on fire.
Takin' My Love is een lekker (punk)rock and roll nummertje.
Ruim 30 minuten met een echte punkhoes bracht onze vrienden op de voorkant van alle muziekbladen, dat dit echter nog slechts een aanloop tot iets heel moois kon toen nog niemand vermoeden.

Het debuut van The Jam was duidelijk nog punky, klonk ook erg Brits door het accent van Paul Weller en de invloeden van The Who en (in mindere mate) The Kinks die ze in hun muziek verwerkten. Misschien nog wat eenvormig en te gejaagd maar de scherpte en songschrijversklasse is hier reeds aanwezig.

Mijn eerste kennismaking met The Jam was Setting Sons (via Going Underground op de radio). Dit album toendertijd ergens later nog gescoord toen de punk allang over z'n hoogtepunt heen was en dientengevolge fors gediskwalificeerd. Ik vond het beneden het niveau van The Jam zoals ik ze kende.

Ik denk dat ik het daar maar bij laat

Ook zo'n band die vroeger langs me heen is gegaan. Staat wel genoteerd in de meest recente (april 2019) top 3000 of all times. En wel op positie 1018. In het jaarlijstje van OOR 1977 staat het album genoteerd op de gedeeld voorlaatste plaats met 2 punten.

Verder staat het album op 15 in de jaarlijst NME van 1977.

Wat ik er zelf van vind? Het is niet mijn ding dit. Een ruime voldoende...3*.

In the City krijgt hier toch wel een Pablo Honey behandeling...

Het gitaargeluid had wat dynamischer mogen klinken, de hoeveelheid treble gaat een beetje vermoeien op den duur. Maar verder een heerlijk plaatje.

Ha, de missink link tussen The Who (jaren '60) en Arctic Monkeys (jaren '00)!

Interessant trouwens dat The Jam weinig aanhangers lijkt te hebben op deze site terwijl het toch zeker goede muziek is: ikzelf ben een groot punkliefhebber maar ook ik heb The Jam eigenlijk altijd links laten liggen. Dat heeft ermee te maken dat The Jam (net als The Who trouwens wat mij betreft) zo weinig opvalt dus een weinig bijzonder geluid heeft. Het heeft niet de agressie en viezigheid van de grote punkbands (de band oogt en klinkt als het beschaafde en brave alternatief) en ook niet de explosie van talent en energie van een Elvis Costello of The Police. Het klinkt als een typisch Brits dertien-in-een-dozijn-bandje, maar er zit veel kwaliteit onder de weinig opvallende oppervlakte.

The Jam brak in Nederland pas door in 1982 met A Town Called Malice, toen al bekend was dat ze ermee zouden stoppen. In Oor en op de radio kwamen verhalen voorbij over hoe populair ze in Engeland waren, een sentiment dat hier niet werd gepakt. En als ik de verhalen hierboven lees, is dat in de Lage Landen (Vlaanderen incluis) nog steeds zo.

Anders dan veel andere groepen die opdoken in "punkjaar" 1977, is The Jam al opgericht in 1972. Dit in Woking in het graafschap Surrey, waar oerlid Paul Weller gefascineerd raakte door de jaren '60 mods met hun kenmerkende kleding en bovendien ontwikkelde hij een voorliefde voor soul. Als (kleding)stijl en muziek enigszins zijn uitgekristalliseerd verkast men naar Londen, waar onder invloed van punk een extra lading energie wordt geabsorbeerd. The Jam profiteerde van de tijdgeest die openstond voor stevige, energieke nummers die niet al te lang duurden.

Op doorreis door punk en new wave kwam ik uit Dublin, dankzij The Radiators from Space. Als album is In the City van The Jam wat lichter dan andere punk. Is dit überhaupt wel punk? Het leunt er dicht tegenaan, dat is zeker. Wellers voorliefde voor soul is wat dat betreft nog verborgen, zeker met de groepsnaam in graffiti in de rebelse sfeer die bij punk hoort.
Na de felle nummers Art School, I've Changed My Adress, Slow Down en I Got by in Time wordt iets geslowdownd met Away from the Numbers, om daarna met Batman Theme het gaspedaal diep in te drukken. Een voorloper van hetgeen groepen als Ramones in 1995 zouden doen met hun versie van het thema van Spider-Man.

Hoogtepunt voor mij is het eveneens knallende titelnummer dat de tweede plaatkant aftrapt, met zijn kenmerkende tweestemmige zang. Sounds from the Street is kalmer en heeft een melodie die echo's van de jaren '60 heeft zoals Ramones dat ook deden, waarna Non-Stop Dancing en Time for Truth het eveneens iets rustiger aandoen. Takin' My Love is met z'n rock 'n' roll een opvullertje, maar met slotlied Bricks and Mortar hoor ik grommende invloeden van The Who.

In mei '77 was er een volgende debutant die past in mijn reis door new wave, zij het een ander randgevalletje qua genre. Op naar The Rubinoos uit Californië, waar punk nog niet was geland.