The Sea Within - The Sea Within (2018)

Nieuw project met Roine Stolt, Jonas Reingold (beide van o.a. The Flower Kings), Daniël Gildenlow (Pain of Salvation), Marco Minnemann (o.a. Steven Wilson) en Tom Brislin (voor mij onbekend, denk ik toch). Heel benieuwd naar wat dit geeft.

THE SEA WITHIN - Studio Trailer - YouTube

Het begint al een beetje te kriebelen.

Ook ik kijk hier naar uit .
Trailer klinkt veelbelovend.

te weinig naar mijn mening: THE SEA WITHIN - Ashes Of Dawn (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Vlees noch Vis: FK noch PoS.

Als dit nummer - wat volgens The Sea Within de golven dient te doet schuimen - dan is dit voor mij slechts een accumulatie die nog geen rimpeling teweeg brengt. Jammer, heel jammer.

De FK-nummers met DG op zang zijn mijn minst favoriete FK-nummers... Ik heb niets tegen Gildenlöw, vindt hem ook een goede zanger en kon de vroegere Pain of Salvation-albums goed waarderen. Maar dit doet mij ook weinig. Het verrast niet. Is ook lastig natuurlijk. Dat gestoorde trompetje doet me wat opveren, maar over het algemeen kan ik hier niet enthousiast van worden.

Ik ga het totale album zeker horen, maar schroef de verwachtingen alvast wat terug.

Ik ben juist prettig verrast door het vrijgegeven nummer. Blij dat het geen voortzetting is van het typische FK of PoS-geluid. Ik kijk uit naar het nieuwe album.

Zekers, ik zou ook blij zijn met een nieuw punt op het kompas van deze crew, maar helaas - vanaf 0:44 dobber je 9 seconden in het FK bootje richting de PoS-archipel om op 1:38 het Kaipa-eiland te passeren alvorens de Wilson-rotsen op 1:56 de contouren schetsen van de Karmakanic-lagune op 2:24. Eenmaal binnen deze rotsen is het van 3:14 tot 4:13 lekker zeilen totdat het water je via de PoS-kloof richting de Tangent-haven op 5:02 stuwt en de reis ten einde is. Nee, deze cruise onder leiding van twee kapiteins is er zelfs met aardig wat crew inspanningen niet in geslaagd om mij een progressieve horizon te tonen.

Volgend jaar boek ik mij reis eerder, zo'n last-minute in de uitverkoop is ook niet alles.

De discussie gaat weer de alom bekende kant op...... Lijkt het op iets wat ik ken? En is dat goed of is dat fout? Als je een Rembrandt bekijkt, zie je in elk schilderij de hand van de meester. Of naar een Van Gogh. Het plaatje is misschien steeds anders, met andere kleuren of een ander thema. Maar de hand van de meester is altijd herkenbaar. Roine Stolt is een meesterartiest. Dus in alles waar hij aan meewerkt, zal je de hand van de meester herkennen. Die bepaalde penseelstreek, die zijn signatuur is. Ik vind discussies als deze dus ook bij voorbaat een beetje vreemd. Alsof je naar een Rembrandt kijkt en zegt: 'Toch jammer dat hij niet eens probeerde felle kleuren te gebruiken en de personen op het schilderij wat karikaturaler te schilderen.'

Ik heb echt nog geen eindoordeel op dit moment. Ik vind het een fijne melodie en vind de toevoeging van sax heel prettig . En ik ben een fan van de stem van Gildenlow. Ben benieuwd naar het geheel. Dit is nog geen tiende van het geheel, dus ik wacht daar op voor ik wat vind. Ik vind het voor het moment gewoon waardevol dat zo'n meester zich durft te omringen met anderen om elkaar te inspireren om nieuwe muziek te maken. Zodat wij gewone stervelingen de keuze hebben er alleen een blik op te werpen en weer verder te gaan, of er dagen, weken, maanden naar te staren, omdat we elke keer weer wat anders zien.

Interessant om deze quotes, die de alom bekende discussie weer nieuw leven inblazen, achter elkaar te zetten.

Wat is progressief? ... laten we het maar weer aanzwengelen - nagenoeg elke conservatieve houding vindt zijn oorsprong in een progressieve basis. Eenmaal de progressieve houding geaccepteerd, wordt die door de nieuwe richting geperfectioneerd tot conservatisme.

Ronnie was progressief. Daniel was progressief. Beide waren en zijn, door de ogen van progrockadepten, muzikale helden, dat leidt geen twijfel.

Als echter zulke grootheden bij elkaar komen en trachten " de lieve vrede te bewaren" onder het commerciële juk van hét label bij uitstek voor deze muzikale stroming, dan is het zomaar de vraag of dat daar überhaupt enige progressie verwacht mag worden. Ik twijfel. Nu is het uiteraard allerminst van belang onder welke noemer - progrock/conrock, dit project de wereld ingaat zolang het maar vermaakt. Dat daarbij de namen verwachtingen wekken mag duidelijk zijn.

Om de eerste quote die deze discussie aanzwengelt aan te halen - geen voortzetting, mwaoh in en iets andere vorm hoor ik persoonlijk alléén maar voortzetting.

De tweede quote, ik ben blij met de hand van de meester(s). O.k alles behalve vernieuwend, maar aangenaam. En dat heeft dan weer een behoorlijk negatieve associatie - van deze grootheden verwacht ik meer ... vooruitstrevendheid.

Quote drie; progressieve horizon, bijlange na niet. Maar geen punt. Hele volksstammen reizen al jaren terug naar dezelfde bestemming en vermaken er zich opperbest.

Eerste luisterbeurten gehad. Eén ding is zeker: er is hier veel om van te genieten. Is alles even goed? Nee, het kwartje moet bij 'Broken Cord' nog vallen (als dat gaat gebeuren). Maar de eerste vier nummers zijn stuk voor stuk geweldig. De twee Casey McPherson nummers vind ik ook fijn, maar ik ben nu eenmaal een Gildenlöw-adept en de emotie die hij met zijn stem in nummers brengt is toch echt van een andere wereld. Terwijl ik McPherson echt een goede zanger vind. De bonus cd is voor mij geen bonus cd, want veel te goed. Ik zou op dit moment elk nummer van cd 2 ruilen voor 'Broken Cord'. De grootste aantrekkingskrachten van dit album zijn de geweldige melodieën, de stem van Gildenlöw en de combinatie Minnemann en Reingold. Wat een groove, echt geweldig en niet standaard voor dit soort muziek. En natuurlijk de gitaar van Stolt, al is hij echt niet zo op de voorgrond als in andere projecten. Hij probeert bij een aantal solo's volgens mij ook zijn trademark sound een beetje te vermijden. (of is dan Gildenlöw aan het soleren?) maar wat er aan solo's is, is ook echt genieten. Tom Brislin kende ik niet echt. Maar dat hij met de toetsen kan omgaan is helder. Hij gebruikt af en toe sounds die niet gebruikelijk zijn op muziek die ik veel luister. En dat bevalt mee zeer. Dit album zal deze vakantie heel wat kilometers gaan maken in de auto, zoveel is zeker.

Heerlijk album, lekker afwisselend, schitterend gemusiceerd prachtige melodieën.
Heeft wel een paar luisterbeurten nodig om op juiste waarde te schatten.
Net weer anders dan waar onze vrienden zich normaal in bevinden.
Vooral Broken Cord vind ik tot in tegenstelling wat meesterdch vind juist nu weer wel erg goed, kwestie van smaken verschillen.

Zal vaak beluisterd gaan worden in huize Cageman.

Mvg Justin


Justin

Ik moet zeggen dat ook 'Broken Cord' inmiddels zeer gewaardeerd wordt. Maar het nummer kost meer tijd dan andere nummers. Bij de eerste luisterbeurten lijkt het een beetje een brei van nummers, maar als je er écht voor gaat zitten dan zit er wel degelijk een lijn in. Het prijsnummer voor mij op dit moment is 'Denise'. Wat een heerlijk minimalistisch nummer, met prachtige emotionele vocalen en een uitbarsting op het eind die dwars door mijn ziel gaat.

Een mooie ontdekking door de Progladder 2018 Prog Ladder 2018

Ashes of Dawn, Goodbye gehoord en nu bezig met Broken Cord…. zeker niet een makkelijk nummer om in te komen... maar Marco Minneman gaat nu even los rond 9,08 en dat klinkt toch lekker!

Mooi album inderdaad! "Broken Cord" en "They Know My Name" zijn erg sterk. Vanwege de (te?) grote afwisseling voelt dit album ook wel eens wat fragmentarisch aan.

Eerst meer luisteren uiteraard voordat ik ga stemmen maar The Hiding of The Truth vind ik toch wel heel mooi....

Dat is vast de hoofdreden dat ik de meer recht toe recht aan nummers Goodbye en The Hiding of The Truth nu ook de mooiste nummers vind. En The Hiding of The Truth is natuurlijk een titel waarmee je in de huidige actualiteit een eind komt....

Zijn dit trouwens de 2 nummers waarop Casey McPherson zingt?

Inderdaad, Casey McPherson zingt op "Goodbye", "Broken Cord" en "The Hiding of The Truth".

Ware het niet dat Sea Without instrumentaal is

Haha foutje, ik bedoel "Broken Cord". Het nummer van 14:10 minuten. Op Discogs staat die verkeerd vermeld. Te snel overheen gekeken. Op dat nummer is overigens ook nog Jon Anderson te horen.

helemaal mee eens Just, gr Rai

Broken Cord ?

Graag zou ik dit beter vinden dan het geval is. Een samenwerking van serieuze en creatieve muzikanten (inclusief één persoonlijke favoriet) die met de beste bedoelingen de krachten bundelen om iets moois te maken, dat schept hoge verwachtingen, maar helaas kan ik hier niet echt enthousiast over te zijn. Het is natuurlijk niet slecht, maar ik vind het gewoon allemaal niet zo bijzonder, zeker niet met zulke talenten aan de instrumenten, voor de microfoon en achter het mengpaneel. Van de stem van Daniel Gildenlow ben ik ook nooit een fan geweest, iets te dramatisch met een Chris Cornell-randje, maar Roine Stolt houdt met zijn gitaarpartijen de nummers goed bij elkaar en Marco Minnemann is een beest op de drums. Toch kunnen ook zij nummers als The void en The roaring silence niet spannend houden, en Broken cord is wellicht bedoeld als centerpiece en magnum opus van dit album, maar ik vind het meer een verzameling aan elkaar geplakte stukken dan echt een geheel, en de stukken apart zijn ook niet eens zo goed (en Jon Anderson is nauwelijks te herkennen: is hij dat met die hoge achtergrondzang vanaf 10:18?). Eigenlijk zijn de meer traditionele en minder ambitieuze nummers het best, zoals de geweldige rocker die als opener dient, Goodbye met mooi trieste zang en geweldig slidespel, het ontgoochelde The hiding of tuth en het vrij wanhopige afsluitende trio. Zo valt er op individuele nummers nog genoeg te genieten, maar is het album als geheel enigszins een teleurstelling omdat er teveel opstaat dat het ene oor in en het andere oor uit gaat zonder veel indruk te maken.

Promo op de kop getikt voor een euro. Die heb ik inmiddels een paar keer beluisterd. Prima, degelijke progrock. Ik sluit me aan bij BoyOnHeavenHill, het album is lang, niet altijd even spannend en er blijft weinig hangen. Nergens is het geheel meer dan de som der delen, maar de som der delen is nog altijd goed voor een ster of drie.