The Sea Within - The Sea Within (2018)

Graag zou ik dit beter vinden dan het geval is. Een samenwerking van serieuze en creatieve muzikanten (inclusief één persoonlijke favoriet) die met de beste bedoelingen de krachten bundelen om iets moois te maken, dat schept hoge verwachtingen, maar helaas kan ik hier niet echt enthousiast over te zijn. Het is natuurlijk niet slecht, maar ik vind het gewoon allemaal niet zo bijzonder, zeker niet met zulke talenten aan de instrumenten, voor de microfoon en achter het mengpaneel. Van de stem van Daniel Gildenlow ben ik ook nooit een fan geweest, iets te dramatisch met een Chris Cornell-randje, maar Roine Stolt houdt met zijn gitaarpartijen de nummers goed bij elkaar en Marco Minnemann is een beest op de drums. Toch kunnen ook zij nummers als The void en The roaring silence niet spannend houden, en Broken cord is wellicht bedoeld als centerpiece en magnum opus van dit album, maar ik vind het meer een verzameling aan elkaar geplakte stukken dan echt een geheel, en de stukken apart zijn ook niet eens zo goed (en Jon Anderson is nauwelijks te herkennen: is hij dat met die hoge achtergrondzang vanaf 10:18?). Eigenlijk zijn de meer traditionele en minder ambitieuze nummers het best, zoals de geweldige rocker die als opener dient, Goodbye met mooi trieste zang en geweldig slidespel, het ontgoochelde The hiding of tuth en het vrij wanhopige afsluitende trio. Zo valt er op individuele nummers nog genoeg te genieten, maar is het album als geheel enigszins een teleurstelling omdat er teveel opstaat dat het ene oor in en het andere oor uit gaat zonder veel indruk te maken.